เสียงฟ้าผ่ากระแทกกึกก้องลั่นฟ้าจนกระจกหน้าต่างแผ่นบางในบ้านไม้สูงสะเทือนเบา ๆ เด็กหญิงคนโตชื่อ ‘วันฟ้า’ นั่งกอดเท้าอยู่ตรงขอบหน้าต่าง เธอเองก็เหมือนจะไม่กลัวสายฟ้าที่แทรกตัวลงมาเหนือเมืองลอยฟ้าแห่งพิรุณาฟ้าแห่งนี้เลยสักนิด ตาเธอจับจ้องท้องฟ้าที่สั่นไหว เพ้อฝันถึงอะไรบางอย่างที่ขอบเขตระหว่างความจริงกับความลับกำลังสูญสลาย
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!"วันฟ้า ลงมากินข้าว!" เสียงของแม่แข แข็งเข้าหู วันฟ้าเหลือบลงมองข้างล่างที่มีโต๊ะเก่า แม่กับน้องชาย ‘ลมปลิว’ นั่งจ้องรอ กระติกน้ำร้อนปล่อยไอน้ำกระทบบรรยากาศเย็นเฉียบ รุ่นน้องสุดท้อง ‘เหมยสาย’ กำลังเขี่ยข้าวในจานให้เป็นรูปร่างภูเขาเล็ก ๆ
วันฟ้าปล่อยเท้าลงพื้น ไถลตัวลงบันไดไม้ครูด ๆ อย่างใจลอย แม่มองด้วยแววตาเหนื่อยอ่อนกึ่งห่วงใย "ฝนมันแรงคืนนี้ อย่าไปไหนออกไปข้างนอกนะลูก"
เหมยสายแย้ง "แล้ววิญญาณสายลมจะโผล่ไหมแม่?" ลมปลิวพยักหน้าอย่างล้อเล่น "ถ้าเจอแล้วจะขอให้ฝนหยุดตกสามวันเลย" แม่แสร้งทำเป็นดุ "อย่าคิดเล่นกับอะไรที่มองไม่เห็น พรุ่งนี้ตื่นแต่เช้า มีงานที่ท่าเรือเมฆนะ"
จังหวะเงียบเกิดขึ้นกลางวงข้าว เย็นยะเยือกระหว่างครอบครัว ถูกซ่อนด้วยรอยยิ้มอ่อน ๆ ที่ทุกคนพยายามสร้างให้กันเอง แต่ความกังวลตึงเครียดเหมือนจะอยู่ในอากาศ
กลางดึก วันฟ้าตื่นขึ้นเพราะเสียงฝนเสียดเกี่ยวหลังคา เธอลุกเดินออกไประเบียงลอยสูง หลับตา สูดกลิ่นไอดินจากหมอกที่ลอยผ่าน พลันเห็นบางอย่างบนเส้นทางเมฆ — เงาคนเดินฝ่าฝนอยู่ไกลลิบ
วันฟ้าย่องกลับเข้าบ้าน จับแขนลมปลิวที่กำลังละเมอ "ตามมาเถอะ มีอะไรบางอย่างอยู่ข้างนอก" ลมปลิวงัวเงียแต่ถูกดึงแขนไป เหมยสายก็เดินตามมาติด ๆ ทั้งสามแอบเปิดประตูแง้มออกไปในม่านฝนหนาทึบ
เสียงสายลมพัดหวีดดังมาตามตรอกเคหะลอยฟ้า ร่างของ ‘เงาดำ’ เดินมายืนอยู่กลางแสงสลัว ใต้เสาไฟลอยน้ำตา ทุกคนหยุดยืนกลั้นหายใจ
"ใคร?" วันฟ้าข่มเสียง สายฝนพลันเงียบ ฉับพลัน ‘เงาดำ’ เผยร่างเป็นชายชรา ร่างกายคล้ายกำลังละลายรวมกับไอหมอก จ้องตาวันฟ้าแน่นิ่ง
เสียงกระซิบเหมือนมาจากทุกทิศ "ทุกคนต้องเลือกแล้ว… สายลมกำลังจะเปลี่ยนทิศ" ชายชราหายวับกับสายลมนั้น
ทั้งสามพี่น้องรีบวิ่งกลับบ้าน หัวใจเต้นแรง เสียงแม่ที่เพิ่งตื่นเดินมามอง "พวกหนูไปไหนมา?" วันฟ้าตอบไม่ถนัด "เรา…แค่ได้กลิ่นบางอย่าง…มันน่ากลัว…"
แม่ถอนหายใจ เข้าโอบลูก ๆ ด้วยความห่วง แต่ในแววตานั้นแฝงความกังวลลึก ทิ้งไว้ให้คืนทั้งคืนหนักอึ้งผิดปกติ
รุ่งเช้า เมืองลอยฟ้าดูแปลกตา ม่านหมอกขาวจัดกว่าทุกวัน เสียงกระซิบพูดคุยกันเบา ๆ ที่ท่าเรือเมฆ มีข่าวว่าต้นเสาเมฆต้นหนึ่งแตกหักลงมาเมื่อคืน เหมือนมีบางอย่างแทรกซึมเข้าเมืองในยามฝนฟ้า
วันฟ้าเดินผ่านกลุ่มผู้ใหญ่ที่กำลังวิจารณ์กัน เธอลอบฟัง "ถ้าเสาเมฆหักอีกต้น เมืองเราจะล่ม" ใครอีกคนเสริม "ต้องไปตามคนดูแลเรือนวิญญาณกลับมา" วันฟ้ารู้สึกถึงแรงกดดันแปลก ๆ
บนทางเดินสายไหมสูงชัน ลมปลิวจับมือเหมยสายแน่น "เราไปดูเสาเมฆกันไหม? เผื่อเจอบางอย่างที่ซ่อนอยู่" วันฟ้าเพ่งคิด เธอลังเล ฉุดรั้งตัวเองระหว่างความกลัวกับความอยากรู้ แต่สุดท้ายก็พยักหน้า
ทั้งสามเดินลัดเรือนไม้เก่า สู่เขตต้องห้ามที่มีเสาเมฆต้นใหญ่ตั้งเด่นอยู่ หมอกปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นเส้นทาง เหมยสายสะดุดรากไม้หกล้ม ลมปลิวช่วยพยุงขึ้นพร้อมเสียงแซว "ไม่ได้กลัวใช่ไหม?" เหมยสายฝืนหัวเราะ "แค่ลื่น ไม่มีอะไรหรอก…"
เสียงฟ้าร้องลั่นอีกครั้ง ทุกคนหยุดชะงัก หน้ารากไม้มีรอยแตกใหม่ ตรงจุดที่ว่ากันว่ามีวิญญาณสายลมซ่อนอยู่
วันฟ้าก้มลงแตะมือไปบนรอย เริ่มรู้สึกถึงแรงสั่นสะเทือนที่ทะลุไหลขา เสียงสะอื้นเบา ๆ ดังมากับสายลม เหมยสายกัดฟันแน่นเหมือนกลัวบางอย่างจับต้องไม่ได้
"เราไปจากที่นี่กันเถอะ" ลมปลิวพูดเสียงแผ่ว พวกเขาหันหลังจะกลับ พลันร่างของชายชราเงาดำเมื่อคืนโผล่ขึ้นหน้าเสาเมฆ!
"เด็กทั้งสาม…เลือกได้รึยัง? จะเป็นผู้ปกปักเมืองนี้ต่อ หรือปล่อยให้วิญญาณสายลมตื่นขึ้น" เสียงสะท้อนก้องเหมือนอยู่ในฝัน แต่ความหนักแน่นกลับทิ่มแทงหัวใจเด็กทั้งสามคนทันที
วันฟ้าสั่นกลัว ลมปลิวกัดฟันแน่นเหมือนจะตอบโต้ และเหมยสายหลบอยู่ข้างหลังพี่ทั้งสอง คนชราจ้องตาวันฟ้าแน่นิ่ง "ถ้าหากเจ้าเลือกหนี เมืองนี้จะเผชิญมรสุมที่ไม่มีวันหยุด"
วันฟ้ามองสองน้อง ลมหายใจขาดห้วง "…เราจะปกป้องที่นี่ ทุกอย่างที่เรามี" นิ่งงันอยู่ครู่ ชายชราหลับตาและเหลียวหายไปในม่านหมอกอย่างแผ่วเบา
ทั้งสามกลับมาบ้าน ฝนยังไม่หยุดตก และข่าวลือโหมกระหน่ำมากขึ้น ชาวเมืองทยอยลงมติเร่งด่วนว่าจะส่งผู้อยู่เวรประจำไปเฝ้าเสาเมฆครบทุกต้น
กลางคืนนั้น วันฟ้านอนไม่หลับ เธอลุกขึ้นนั่งตรงหน้าต่างอีกครั้ง มองออกไปในความมืด ม่านฝนสาดกระทบ เสียงเงียบดังอยู่ภายในใจ ย้อนกลับไปตอนยังเด็กกว่านี้ เธอเคยวิ่งเล่นใต้สายลม สาบานจะไม่ทิ้งเมืองแห่งนี้เหมือนที่พ่อหายไปในคืนพายุ — พ่อที่ไม่มีใครพูดถึงอีก
ลมปลิวเข้ามานั่งใกล้ ๆ "พี่กลัวเหรอ?" วันฟ้าพยักหน้าเงียบ ๆ แต่ไม่ยอมร้องไห้ "แล้วถ้าถึงวันเลือกจริง ๆ เราจะหนีไหม?" ลมปลิวเงียบไปนาน ก่อนตอบ "เราไม่มีที่ให้หนี มีแต่ของที่ต้องปกป้อง…เหมือนพ่อ…"
จู่ ๆ ประตูบ้านเปิดออกด้วยแรงลม ทั้งสามพี่น้องสะดุ้งเฮือก แม่ลุกขึ้นมา "เกิดอะไรขึ้น?" วันฟ้าสั่งน้องทั้งสอง "อยู่ข้างใน ฉันจะไปดูเอง" แล้วย่องออกไปในฝนที่ตกหนัก
ข้างนอกคือความมืดและเสียงฝน ข้างหน้ามีเงาคนอีกคนหนึ่งยืนอยู่ในแสงไฟลอย คราวนี้เป็นหญิงเฒ่าห่มผ้าขาว มือขวาถือปิ่นปักผมโบราณ "เจ้าคือทายาทเส้นเมฆสินะ?" เสียงแหบพร่ามาเหนือสายลม วันฟ้าใจสั่น "…ใช่ แล้วคุณเป็นใคร?"
หญิงชราเผยรอยยิ้มเศร้า "ข้าคือผู้เฝ้าทางเดินสายฝน ลมไม่เคยพัดพรากข้าไป — แต่เด็กอย่างเจ้าต้องเลือก ให้เมืองยืนอยู่หรือปล่อยวางอดีต?"
ลมปลิวกับเหมยสายย่องตามออกมา "เราจะสู้เพื่อที่นี่ทุกวิถีทาง!" ลมปลิวพูดเสียงสั่น หญิงชรายิ้มเศร้ากว่าเดิม "ความเข้มแข็งต้องแลกกับการเสียสละ" เธอเดินผ่านร่างพวกเขา ละลายหายไปในม่านฝน
วันรุ่งขึ้น ทั้งเมืองตื่นแต่เช้า หมอกหนาแน่นจนมองไม่เห็นปลายทาง เสียงเคาะประตูบ้านถี่ ๆ แม่เปิดประตูรับผู้อาวุโสประจำชุมชน มาบอกว่ามีเสาเมฆล้มอีกต้น เด็กทั้งสามถูกขอให้ช่วยค้นหาข้อพิสูจน์ที่สิ่งปลูกสร้าง เสาต้นที่ล้มอยู่ในเขตที่เรียกว่า "ประตูม่านหมอก"
ทั้งสามสวมเสื้อกันฝน วิ่งฝ่าหมอกจนถึงประตูม่านหมอก ที่นั่นสลัวเหมือนโลกอีกฝั่งหนึ่ง เศษกิ่งไม้กระจาย เสียงกระซิบแปลก ๆ กระทบเข้าหูเหมือนความลับกำลังจะระเบิดออกมาทุกขณะ
วันฟ้าคุกเข่าตรงรอยแยก ประสานมือแตะโคลน มองเห็นภาพซ้อน — วิญญาณของเด็กหญิงวิ่งข้ามสะพานเมฆ ละลายกลายเป็นสายลม วันฟ้าสะดุ้ง ลมปลิวจับไหล่ "เราเห็นแบบเดียวกันไหม?" เหมยสายสั่น "ถ้านี่เป็นความจริง เมืองเรากำลังถูกลงโทษ"
อยู่ ๆ พื้นใต้ฝ่าเท้าแตกออก ร่างทั้งสามร่วงลงไปในโพรงหมอก!
ตกลงมาในถ้ำลึก ที่นี่เต็มไปด้วยหยดน้ำหยดลงในบ่อใส ทุกเสียงสะท้อนก้องเป็นพันครั้ง เด็ก ๆ ได้ยินเสียงกระซิบ "เลือก อภัย หรือยึดติด…" ภาพของพ่อปรากฏอยู่ในม่านหมอกตรงหน้าวันฟ้า ร้องเรียก "ลูก เลือกด้วยใจ… เมืองนี้รอดหรือดับ อยู่ที่พวกเจ้า…"
ลมปลิวสะอื้น ชั้นน้ำตาไหลเป็นเส้นสาย เหมยสายกุมมือพี่สาว "หนูไม่อยากเสียใครไปอีกแล้ว…" วันฟ้าหันมองน้องชาย "เราเลือกอภัย…เลือกให้เมืองนี้รอด…เลือกที่จะไม่หนีอดีตอีกต่อไป…"
ทันใดนั้น สายลมแรงวูบ เปลวหมอกสลาย ร่างทั้งสามลืมตาขึ้นกลางแสงสว่าง — พวกเขากลับมายืนตรงโคนเสาเมฆกลางฝน มีชาวเมืองวิ่งเข้ามากอด "รอดแล้ว! เมืองไม่ล่ม!"
หมอกจางลง ฟ้าเริ่มเปิด น้ำตาวันฟ้าไหลเงียบ ๆ เธอเงยหน้าสูดอากาศ ลมปลิวจับมือเหมยสายแน่น ทุกคนในเมืองร่วมกันลงมือแก้ไขซ่อมเสาเมฆด้วยแรงกายแรงใจ
แม่เข้ามากอดลูก ๆ "ลูก ๆ ของแม่…เจ้าเลือกได้อย่างกล้าหาญแล้ว" วันฟ้ายิ้มอย่างหนักแน่นไม่เหลือรอยหวาดกลัวในคืนฝนอีกต่อไป สายลมเย็นเริ่มพัด เมืองลอยฟ้ากลับมามีชีวิตอีกครั้ง — ในสายตาเด็กทั้งสาม โลกนี้เต็มไปด้วยความหวังและโอกาสใหม่ อนาคตอาจคลุมเครือ แต่ทุกคนจะเลือกเผชิญด้วยหัวใจที่กล้าแกร่ง
