เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้นลั่นกลางห้องพักเก่า ๆ คมสันชายหนุ่มร่างผอมสูงวัยยี่สิบหนึ่งผงะเกือบเท้าล้ม แต่อ้อมขวั่วหลบเอาไว้ได้ สองมือคว้าหมวกแก๊ปสีเฟดที่วางข้างเตียงพลางถอนหายใจ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“โทรมาทำไมแต่เช้าเนี่ย…” เสียงพึมพำกล้า ๆ กลัว ๆ แบบคนที่ไม่แน่ใจว่าจะรับสายดีไหม เพราะทุกครั้งที่ ‘พี่ตุ๊กตา’ เจ้าของหอพักโทรมา เขาต้องโดนบ่นเรื่องรายงานแอดมินรอบห้องไม่ตรงเวลา
คมสันกลั้นใจรับสาย “เอ่อ…สวัสดีครับพี่ตุ๊กตา”
“น้องคม! ห้อง 5B ส่งเรื่องซ่อมห้องน้ำมาอีกแล้ว เธอช่วยไปดูหน่อยสิ ฉันเองก็อยากให้งานเร็วขึ้นนะ”
คมสันพยายามตั้งสติ “ครับ ๆ เดี๋ยวผมจัดการ!”
เขาหันไปมองกลองไก่ เพื่อนร่วมห้องสุดนิ่งที่กำลังค่อย ๆ ฉีกซองกาแฟแบบรีบร้อนแต่แลดูโคตรขรึม “โห ห้องน้ำอีกละ หนนี้คงไม่ได้อะไรแปลก ๆ อีกใช่ไหม…”
กลองไก่เหลือบตา “ถ้าไม่ใช่จระเข้ว่ายน้ำอยู่ในโถ ก็ไม่น่ามีอะไรแล้วล่ะ”
“พูดจริงเหรอ…”
จังหวะนั้นเอง ร่างของหวานใจเดินโผล่เข้ามา พูดชัดแต่เสียงต่ำ “สองคนนี่ วันหยุดยังไม่นั่งพักรึ?”
คมสันรีบอธิบาย “ห้อง 5B ส่งซ่อมห้องน้ำอีกแล้ว หวานใจต้องช่วยกันนะ!”
หวานใจไหวไหล่ “ความจริงพี่น่าจะเลิกแจ้งซ่อมผ่านกล่องลงชื่อออนไลน์แล้วนะ คนอัพเดตข้อมูลผิดตลอด”
กลองไก่ถาม “นี่พวกเราจะไปแก้ไขเองไหม? ห้องน้ำ 5B นี่คืออาถรรพ์รึเปล่า ทุกเดือนต้องมีแจ้ง”
คมสันตรงเข้าประเด็น “เฮ้ย…แต่คราวนี้พี่ตุ๊กตาสั่งมาเอง ถ้าเราไม่ทำให้เรียบร้อย คราวนี้โดนหักเงินค่าประกันแน่”
หวานใจก้มมองโทรศัพท์แล้วหัวเราะเบา ๆ “เอาเลย ขอแค่อย่าเผลอประกาศอะไรผิดอีกเหมือนตอนสั่งซักผ้าให้เป็นวันงดน้ำ ฮ่า ๆ”
คมสันหน้าแดง “แหม ทีนั้นกล่องแจ้งเตือนมันติดบั๊คนี่นา…”
เสียงประตูห้องดังลั่น ลิ้นไก่ เพื่อนร่วมห้องอีกคน เป็นสาวหน้าเข้ม ลิ้นพันกันเวลารีบพูด กระชากประตูเข้ามา “เฮ้ย ๆ คม! ใครเอาลูกชิ้นมาแขวนหน้าห้องอ่ะ!”
กลองไก่เหล่ “แน่ใจว่าไม่ใช่มด?”
ลิ้นไก่สวน “ลูกชิ้นยี่ห้อนี้มดไม่กินหรอก!”
กลุ่มทั้งสี่สบตากัน ก่อนหัวเราะกลบเกลื่อนความวุ่นวาย และรีบออกไปยังห้อง 5B
คมสันลอบถอนหายใจ มือกำโทรศัพท์แน่นคิดในใจ นี่มันแค่เช้าวันเสาร์ จะมีอะไรป่วนไปกว่านี้อีกมั้ยเนี่ย
ขบวนผู้กล้าแอดมินและลูกเรือทั้งสามโผล่หน้าไปที่ห้อง 5B เจอเจ้าของห้อง ‘ป้านิ่ม’ สตรีวัยเก๋า ดูยิ้ม ๆ แต่เฉียบขาด “เอ้า! ห้องน้ำเกือบระเบิดเลย มาไวดีนะหนู”
คมสันยิ้มฝืด “อ่อ…คือ มันระเบิดยังไงเหรอครับป้า”
ป้านิ่มชี้ “มันกลืนแปรงสีฟันไปทั้งด้าม!”
หวานใจขยับแว่น “กลืน? หรือป้าทำหล่นแล้วกดน้ำ…?”
ป้านิ่มพยักพเยิด “ก็แค่จะล้างแปรงใหม่”
คมสันท่องตามคำจำ “แปรง โถส้วม…รัดคอ…”
กลองไก่มองหน้าคมสัน “นายจะขี้จดไปทำไม?”
คมสันตอบ “ก็เอาไปกรอกฟอร์มแจ้งซ่อมน่ะสิ อย่าว่าแต่พวกเรางงเลย คนมาแก้คงงงกว่า”
ลูกทีมช่วยกันขุดแปรงสีฟันออกอย่างระทึก ป้านิ่มยิ้มรับอย่างภูมิใจราวกับเป็นภารกิจลับอันสำเร็จ
ระหว่างที่แก๊งกำลังกลับห้อง เสียงแจ้งเตือนในแอปไลน์กลุ่มหอพักดังขึ้น คมสันหยิบมือถืออ่าน “แอดมินประจำวัน ช่วยกรอกสถานะซ่อมห้องน้ำ 5B ให้ด้วยนะคะ”
เขาด้วยความมั่นใจ (ผิด ๆ) พิมพ์ตามข้อความบันทึกแต่ดันเผลอไปกดประกาศรวม ทั้งตึกเห็นหมด “ขอแจ้งว่าห้องน้ำ 5B มีเหตุ โถส้วมกลืนอุปกรณ์… โปรดงดใช้ห้องน้ำทันที”
ไม่ถึงห้านาทีเสียงโทรศัพท์ดังระงม สมาชิกหอต่างวิพากษ์วิจารณ์ เกิดข่าวลือแพร่สะพัดว่าโถส้วมห้อง 5B กลืนของไปต่อสายไฟถึงท่อประปา ห้องอื่น ๆ เริ่มปิดประตูเรียกช่างลวก ๆ เห็นคนถือขันน้ำเดินวนรอบอาคาร หวานใจถามคมสัน “นายกดอะไรผิดอีกแล้วใช่ไหม?”
คมสันหน้าเจื่อน “เอ่อ…ผมคิดว่ากำลังส่งห้องเดียว…”
เสียงกลองไก่ตัดขึ้น “ทีนี้ล่ะวุ่นเลย นายต้องลงไปเคลียร์แน่ ๆ”
คมสันกลืนน้ำลาย
ช่วงมื้อกลางวันตรงล็อบบี้ มีชาวหอมารวมตัวชั่วคราว หัวข้อสนทนาแปลกไปจากเดิม มีแต่คนซุบซิบกันเรื่องห้องน้ำโดนสั่งปิดทั่วอาคาร บางคนเข้าใจผิดคิดว่าต้องย้ายหอชั่วคราว ก็มีการลากกระเป๋าเตรียมหนี
กลองไก่เอ่ย “แค่ประกาศสั้น ๆ ทำเอาหอปั่นป่วนได้นี่แหละเจ๋ง”
หวานใจสอน “ประกาศต่อไปฝากฉันช่วยเช็คอีกทีมั้ย จะได้ไม่มี วันนี้คิวซักผ้าก็วุ่นพอแล้ว”
ลิ้นไก่พูดเร็ว “แต่ห้องเต่าบนนั่น เขาคงดีใจนะไม่ได้เข้าห้องน้ำต้องอดทนบ้างจะได้ลงมาเจอเพื่อน ๆ”
คมสันถอนหายใจยาว “อื้ม…คราวหน้าฉันจะระวังมากกว่านี้…”
แต่ไม่ทันขาดคำ เสียงกระดิ่งหน้าเคาน์เตอร์ดังขึ้น เด็กใหม่ ‘นัท’ เข้ามาพร้อมใบหน้าตื่น ๆ “แอดมินครับ อะไรก็เกิดขึ้นหรือครับ ผมเพิ่งย้ายมา เขาบอกว่าวันนี้ต้องหาทางใช้ห้องน้ำที่สนามเด็กเล่นหรอ?”
หวานใจทำตาโต “ใครพูดอะไรรั่วกันล่ะเนี่ย?”
กลองไก่บอก “อ๋อ น่าจะคุณลุงที่ชอบเปิดเพลงหมอลำบนดาดฟ้ามั้ง ลุงเขาได้ยินอะไรจากวิทยุเสมอ”
นัทยืนงงในดงข่าวลือ คมสันจึงตัดสินใจประกาศแก้ “ทุกคนครับ ห้องน้ำยังใช้ได้ปกติ มีแค่ 5B ที่ต้องระวังเท่านั้น ไม่มีอะไรต่อสายไฟหรือซ่อมใหญ่ครับ ขออภัยที่ประกาศผิด”
เสียงในล็อบบี้เงียบ ต่างคนต่างสบตาก่อนจะหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าคมสันที่เขินสุด ๆ
แต่ยังไม่ทันจบวัน ‘ป้านิ่ม’ โทรมาแจ้งคมสัน “หนูจ๊ะ แปรงสีฟันยังไม่ได้คืนป้าเลย เอาคืนมาไหม เดี๋ยวป้าจะเอาไปแปรงใหม่!”
คมสันรีบส่งให้กลองไก่จูงไปส่งด้วยตนเอง
เมื่อสถานการณ์เริ่มจะสงบ ‘หวานใจ’ แอบเข้าไปเติมน้ำยาทำความสะอาดในกล่องประกาศ โดยตั้งชื่อใหม่ว่า ‘กล่องของหาย’ เพื่อไม่ให้คนแจ้งซ่อมผิดคิวอีก แต่กล้องวงจรปิดจับภาพได้เป็นหลักฐาน
เช้าวันต่อมา กลองไก่เปิดกล่อง พบว่าคนในหอเริ่มแจ้งว่า “หมอนหาย”, “ซองข้าวเหนียวหาย”, “แมวเดินเข้าไปในลิฟต์แล้วไม่ออก”
ลิ้นไก่พูดเร็ว “พลาดแล้วมั้ยแบบนี้ แบบนี้หายจริงไม่ใช่เล่นนะ!”
คมสันส่ายหัวแบบหมดแรง “โอ้ย…ทั้งหอนี่ไม่มีอะไรใช้ตามฟังก์ชันเดิมได้สักอย่าง”
กลองไก่หัวเราะร่วน “นั่นแหละเสน่ห์หอเราล่ะ”
ช่วงบ่าย มีพิธีกรารายการโทรมานัดสัมภาษณ์หอพักของคมสัน โดยระบุเห็นข่าวในกลุ่มไลน์ว่าห้องน้ำมีปัญหาและลูกบ้านสามัคคีกันดี…
คมสันหันไปพูดกับเพื่อน “ทุกคน ถ้าเขามาถ่ายทำ แล้วเห็นเราวุ่นวายขนาดนี้ จะอับอายไปทั้งวงการไหม”
หวานใจยักไหล่ “แต่ถ้าทุกคนหัวเราะได้ ก็สบายใจนะ”
นาทีนี้คมสันเลือกจะยอมรับชีวิตวุ่นวายในหอแห่งนี้ “ไม่เป็นไรหรอก อยู่นี่สนุกดี แค่มีเพื่อนวุ่น ๆ ก็พอใจแล้ว”
เสียงแจ้งเตือนใหม่ดัง “ห้อง 5B แจ้งซ่อมห้องน้ำอีกแล้วค่ะ… รอบนี้คือลูกชิ้น”
ทุกคนในหอพร้อมกันร้อง “ลูกชิ้นอีกแล้ว!” แล้วหัวเราะขบขัน ชีวิตในหอพักแอดมินวุ่นวาย กลับอบอุ่น ฟีลกู๊ด และเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แม้ต้องประกาศแก้ห้องน้ำไปไม่รู้จบ…
