เสียงกริ่งพักเที่ยงดังขึ้นกะทันหันเหมือนมีใครกำลังจงใจให้ทุกอย่างวุ่นวาย ทั้งห้องเรียน ม.5/6 วิ่งกรูไปที่โรงอาหารยกเว้นกลุ่มเพื่อนสนิทสามคนที่ยังไม่ลุกออกจากโต๊ะ – คิม เพื่อนที่มั่นใจว่าเป็นอัจฉริยะทุกอย่าง เดียร์ เด็กเนิร์ดผู้นิยมคิดมาก และแมน เพื่อนที่พูดช้าเหมือนโหลดอินเตอร์เน็ตสมัย 90
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ ไอ้คิม นั่นกระเป๋าใครอ่ะ?” เดียร์ถามขึ้นเบาๆ ระหว่างจัดโต๊ะ คิมหันมามองแล้วขมวดคิ้วหนึ่งข้าง หลังจากเหลือบเห็นก้อนอะไรบางอย่างนูนอยู่ในกระเป๋าเสื้อนักเรียนที่วางไว้ท้ายห้อง
“ของใครไม่รู้ แต่ข้างในมันนิ่มๆ กลิ่นหอมอีกต่างหาก” คิมว่าแล้วเดินไปหยิบมาดู เดียร์เบิกตากว้าง แมนเดินเข้ามาสมทบแบบเนิบๆ “อย่าเปิดดิ กลัวระเบิดไหม?” แมนทำหน้าเคร่งเครียด
คิมไม่ฟัง บิดปากกระเป๋าแล้วหยิบออกมา กลายเป็นหมากฝรั่งรสกล้วยสีเหลืองสดใสก้อนหนึ่งในถุงซิป
“มีกลิ่นกล้วยด้วย โคตรแปลก” คิมสูดจมูกแมนตามสูด เดียร์เอี้ยวคอสูดบ้างแต่จามออกมาเสียงดัง “โอ๊ย! จะบ้าตาย กินได้มั้ยอ่ะ”
“หรือมันคือของฝากจากยูเอฟโอ?” แมนพูดเสียงราบเรียบ โดนคิมเหล่มอง
เดียร์ลังเลก่อนที่จะบ่นยืดยาว “นี่มันผิดระเบียบโรงเรียนมากเลยนะ เอาหมากฝรั่งมากินในห้อง จะโดนหักคะแนนความประพฤติไหมวะ?” แมนพึมพำ “บ้านเราก็มีขายนะหมากฝรั่งรสกล้วย…”
คิมเริ่มวางแผนที่ดูซับซ้อนแต่จบด้วยความมั่นใจเกินเหตุ “เราต้องหาว่าใครเป็นเจ้าของ! ถ้าครูสาวิตรีมาเห็น โดนทั้งห้องแน่ ๆ”
เดียร์ขมวดคิ้ว “แล้วจะเริ่มยังไง? จะสืบยังไงเนี่ยไม่ให้ใครรู้”
คิมตบไหล่ทั้งคู่ “เดี๋ยวมึงดู เค้าคือยอดนักสืบคิมขั้นเทพ!”
…
หลังพักเที่ยง บรรยากาศทั่วห้องเต็มไปด้วยความสงสัยเมื่อคิมเดินวนไปวนมาขณะมือถือสมุดบันทึกเล่มหนา ย้ำเสียงมั่นใจ “เราต้องหาคนที่แอบนำสิ่งต้องห้ามเข้าห้องเรียนให้ได้” แมนที่นั่งจ้องนกคุ้ยขยะหน้าต่างห้อง กลับพูดช้าๆ “ขอให้เจอก่อนค่ำนะ”
คิมตัดสินใจว่าเป้าหมายแรกคือโทนี่ – เด็กชายห้าว พูดเร็ว ไม่ค่อยสนใจใคร เพราะเห็นโทนี่ชอบขนขนมมาโรงเรียนทุกวัน
“โทนี่ ใช่ของนายปะ หมากฝรั่งกล้วยอ่ะ?”
โทนี่มองนิ่งสามวินาทีก่อนตอบเร็วปรื๋อ “เปล่าๆ วันนี้เอาขนมปังมาเฉยๆ”
“แน่ใจนะ?”
“โอ๊ย ไม่ใช่ๆ นี่ดูดิ!” เขางัดขนมปังออกจากกระเป๋าเสื้อเหมือนมายากล
คิมถอนใจแต่บันทึกอะไรบางอย่างลงในสมุดเล่มหนา เดียร์แอบกระซิบเสียงแผ่ว “มึงมั่นใจมั้ยว่าไม่ใช่คนแขวนไว้เอง?”
คิมเบรกเฉียบ “ถ้ากูเป็นเจ้าของ กูจะเสียเวลาสืบเองเหรอ?”
แมนพึมพำ “กูว่าใช่มึงนะ…”
…
คิมนำหมากฝรั่งไปฝากไว้ในลิ้นชักโต๊ะครู แต่ความวุ่นวายยังไม่จบ เพราะข่าวลือในห้องเริ่มกระจาย กลายเป็นว่า “มีของแปลกในห้องวันนี้!” ทุกคนต่างพูกกันใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ว่า “อาจเป็นสิ่งถูกสาป” ฯลฯ
พลอย เพื่อนสาวมาดเท่ สังเกตเห็นพฤติกรรมลับๆ ล่อๆ ของคิมกับเพื่อน เธอเดินเข้ามา “แอบทำอะไรกันอ่ะ? คิดจะลอกข้อสอบหรอ?”
“เปล่าเลย เรากำลังสืบคดี!” เดียร์เสียบขึ้นทันควัน
แมนลากเสียง “ไม่…ได้…ลอกข้อสอบ…”
กลุ่มคิมอธิบายเหตุการณ์หมากฝรั่งให้พลอยฟัง แต่พลอยหัวเราะยกมือปิดปาก “โอ้ย นี่จริงจังกับหมากฝรั่งขนาดนี้เลยเหรอชีวิต!”
“นี่มันไม่ใช่หมากฝรั่งธรรมดานะ มันอาจนำโชคร้ายหรือสร้างประวัติอัปยศให้รุ่นพวกเรา” คิมยืนยันเสียงเข้ม พลอยก้มศีรษะเบาๆ เหมือนยอมแพ้ให้ความมั่นใจของคิม
พลอยเสนอ “เอางี้ เดี๋ยวช่วยถามข่าวรอบๆ ดูบ้าง เผื่อเป็นของใคร”
คิมตอบ “ฝากด้วยนะ เวลามีความลับต้องแบ่งงานกัน ทำคนเดียวเหนื่อยเปล่าๆ”
แมนมองฟ้า “หมากฝรั่งกินได้ไหม ถ้าเป็นของดีต้องลอง…”
เดียร์ร้อง “อย่านะเว้ย เดี๋ยวถ้าเป็นของใครที่จำเป็นต้องมารับคืนล่ะ?”
ทุกคนจึงตกลง “รอผลสืบสวน” ก่อนเจอเหตุการณ์ใหม่: ครูสาวิตรีเดินเข้าห้องอย่างกระทันหัน!
…
จังหวะที่ทุกคนแกล้งทำตัวปกติ คิมพึมพำเสียงเบา “แมน หมากฝรั่งอยู่ในลิ้นชัก แต่ลิ้นชักไม่ล็อกนะ”
ครูสาวิตรีถาม “ใครเอาของไปซ่อนในโต๊ะครู ใครรู้ตัวก็ออกมาด้วย”
คิม หน้าซีดทันที แมนอึกอัก เดียร์เหงื่อไหล “เอ่อ…คือเราแค่…อยากช่วยรักษาความสะอาดห้องเรียนครับ”
ครูสาวิตรีจ้องเขม็ง “รักษาความสะอาดด้วยการยัดหมากฝรั่งไว้ในโต๊ะ?”
“เปล่า!” คิมตอบเสียงสูง “ผมไม่รู้ครับ มัน…มันมาอยู่ได้ไง”
เงียบกริบทั้งห้อง มีเสียงฮือฮาแล้วเงียบเหมือนคลื่นซัดมาแล้วหายไป
ครูถามต่อ “แล้วพวกเธอต้องรับผิดชอบยังไง”
“ผมจะเอาไปใส่ถังขยะให้ครับ…” แมนพูดเย็นๆ ได้จังหวะเฉียดฉิว
ครูมองหน้าแต่ไม่ได้พูดอะไร
…
กลุ่มคิมจึงออกไปทิ้งหมากฝรั่ง เดินวนอยู่หน้าตึกเรียน คิมยังขบคิด “ถ้าของนี้ไม่ใช่ของเพื่อนในห้อง แล้วใครเอามา แล้วทำไมเราไม่ถามคนที่ทำความสะอาดห้อง?”
แมนตอบ “หรือของอาของแม่บ้าน?” เดียร์เบิกตากว้าง คิมรีบวิ่งกลับเข้าไปหาแม่บ้าน เสียงแมนตะโกน “นั่นคนหรือพายุ…”
แม่บ้านป้าฉวีหัวเราะร่วน “ของลูกสาวป้าฉวีเอง ซื้อมาฝากเพื่อนแต่ลืมไว้ที่โต๊ะครูตอนเช้า!”
คิมหน้าเหวอทุกคนอึ้ง เดียร์ยิ้มแหย “งั้นเราเสียเวลาสืบคดีมาตั้งแต่เช้าที่แท้แค่เข้าใจผิด?”
พลอยเดินมาใส่ซีน “ดีนะที่ไม่กินเข้าไป ไม่งั้นต้องไปโรงพยาบาล”
แมนพูดช้าสุดในชีวิต “ขอยืมหมากฝรั่งลูกป้าหน่อยเหอะ…กลิ่นมันยั่ว”
ทุกคนหัวเราะพลางถอนหายใจ เสียงกริ่งเข้าคาบเรียนดังขึ้นอีกครั้ง แผนการใหญ่ทั้งหมดจบด้วยมุกที่ไม่มีใครคาดคิด แต่ทุกคนในกลุ่มสนิทกันมากขึ้น เพราะได้รู้จักฟังกันมากกว่าแต่ก่อน
เดียร์สรุป “ต่อไปกูจะไม่คิดมากอีกแล้ว เรื่องบางอย่างอาจจะธรรมดากว่าที่คิด”
คิมยังคงมั่นใจจัดเหมือนเดิม “รอบหน้ายังไงก็ขอสืบเอง เรื่องแบบนี้ขาดฉันไม่ได้!”
พลอยแซว “แต่เรื่องนี้นายตกข่าวที่สุดในห้องเลยนะยอดนักสืบ!”
แมนพึมพำ “ยอดนักกินมากกว่า”
เสียงหัวเราะดังทั่วห้อง กลุ่มเพื่อนเดินกลับไปนั่งประจำโต๊ะ คราวนี้พร้อมรับมือความวุ่นวายครั้งต่อไปอย่างพร้อมเพรียง…พร้อมหมากฝรั่งรสกล้วยที่เหลือข้างกล่องขนม
