เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นในห้อง 333 ของหอพักหาชัยซอย 4 มาร์ควางตำราเรียนภาษาอังกฤษลง พลิกตัวคว้ากางเกงนักศึกษาขึ้นมาดมแล้วขมวดคิ้วทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อืม… ไม่รอดว่ะ เอกชัย!” มาร์คตะโกนเรียกเพื่อนร่วมห้องที่กำลังขีดโน้ตอิ้งอยู่ริมโต๊ะ เอกชัยเงยหน้าขึ้นพลางยักคิ้ว “กลิ่นอ่ะ?” มาร์คพยักหน้าอย่างจริงจัง “กลิ่นนี้ คาบกล้ามากกว่าใบงานของอาจารย์อีก!”
เซฟ เพื่อนอีกคนเพิ่งเดินเข้ามาในห้อง มือถือโดนัทสองชิ้นกับเสื้อยืดสีตุ่น ๆ ที่เหมือนหลุดยุควงโยธวาทิตมา “ซักทั้งทีต้องซักเอาให้สะอาดโลกจำ เสนอกันเลยคืนนี้!”
ทุกคนรีบเอาเสื้อผ้าที่กองอยู่ข้างเตียงมาวางรวม มาร์คจัดการบันทึกภารกิจไว้ในโทรศัพท์ “Operation ขาวสะอาด ท้าดมได้!”
ทันใดนั้น เสียงประกาศจากหน้าหอ “ขอแจ้งเตือน นักศึกษางดใช้เครื่องซักผ้าชั้นล่างคืนนี้ เครื่องเสียค่ะ!”
เสียงถอนหายใจดังเป็นชุด เอกชัยหน้าเจื่อนไปแต่ไม่ยอมแพ้ “หรือ…จะไปตึกข้าง ๆ?” มาร์คยิ้มมั่นๆ “งานนี้ต้องลุย เอาไปซักตึกหอหญิง มั่นใจว่าผู้ชายหรือผู้หญิง ใคร ๆ ก็ใช้เครื่องได้เหมือนกัน!”
เซฟขำหึ ๆ “ชัดเจน มาร์ค มั่นใจอีกละ ใครจะยอมวะ!” แต่ทุกคนก็มัดเสื้อผ้าใส่ถุงกระสอบ เดินเสียงดังปึงปังออกจากหอ
พอไปถึงหน้าประตูหอหญิง แอ้ม—รุ่นพี่ห้อง 208 เจ้าของผมสีชมพูสุดเปรี้ยว—กำลังปิดไฟหน้าห้อง มาร์ครีบเดินเข้าไปยิ้ม “พี่ แอ้มครับ ขอยืมเครื่องซักผ้าหน่อยครับ เพื่อน้อง ๆ จะกลับไปท่องศัพท์คืนนี้เลย!”
แอ้มหรี่ตามอง “แปลก น้องคนนี้หน้าเหมือนเมื่อวานที่ขอยืมกาต้มน้ำนะ” เซฟหัวเราะแห้ง ๆ “คนหน้าคล้ายกันเยอะครับพี่”
แอ้มทำเป็นใจดีพาไปที่มุมซักผ้าชั้นล่าง “ให้ยืมได้แต่ต้องยืนเฝ้า และห้ามเอาเสื้อในคนอื่นไปซักรวม” มาร์คทำหน้าเหลอ กวาดดูเสื้อผ้าตัวเองแล้วพึมพำ “ไม่กล้าหรอกครับ…บราไม่ใช่แนวผม”
ภารกิจซักผ้าดำเนินต่อ ทุกคนเริ่มแกะถุงกองผ้า มาร์คสั่ง “ซักทีเดียวหมด ถนอมทั้งใจและกระเป๋า!”
ใส่ผงซักฟอกจนฟองพรู เครื่องซักผ้าเริ่มสั่น เสียงครืดๆ ๆ แอ้มมองขำ “ใครใส่สารฟอกขาวไปไหม? อย่าให้หมู่นี้เครื่องพังนะ” มาร์คทำหน้าแน่วแน่ “แค่ฟองเยอะเองครับ เครื่องชอบ”
ผ่านไปพักใหญ่ ฟองล้นทะลักออกมาจนเซฟเดินลื่น มาร์คตะโกน “ใครเป็นคนใส่ผงเพิ่ม!” เอกชัยเงียบ เซฟหัวเราะ “อยากซักหอมๆ ก็จัดไปสองตลับ” ทุกคนพาแอ้มยืนยิ้มแข็งๆ มาร์คกระซิบ “น้องๆ ช็อคกับฟองแน่คืนนี้!”
ข้าง ๆ เด็กหอหญิงหลายคนเริ่มขมวดคิ้ว “พวกพี่ทำไรอ่ะ?” มาร์ครีบตอบ “แค่มาเทสเทคโนโลยีใหม่ครับ เดี๋ยวนี้ฟองเยอะ ๆ ซักได้สะอาดกว่า!” เอกชัยแอบบิดเสื้อผ้าแห้งจนฝุ่นกระเด็นใส่รองเท้าตัวเอง
แอ้มเดินปัดมือ “ระวังเลอะนะเด็ก ๆ นี่หอหญิง ถ้าผู้คุมมาเห็น พวกน้องโดนปรับแน่” มาร์คหน้าเสียทันที “พี่ ถามหน่อย ทำไมเครื่องมันสั่นแรงอะ เหมือนเครื่องใกล้ระเบิด?”
เซฟตอบ “น่าจะเพราะเรายัดผ้าหนาหลายคน จะได้สบายทีเดียว” ทุกคนกลั้นหัวเราะกับคำอธิบายนี้ แต่แล้วเสียงเหมือนเศษเหล็กตกดัง ‘โครม!’ ทุกคนหันขวับ ชะงัก
เด็กหอหญิงตะโกน “พวกพี่อย่าบอกนะว่า…”
เครื่องซักผ้าหยุดทันทีพร้อมฟองทะลักลงพื้น ทุกคนมองหน้าอึ้ง ๆ เอกชัยพูดเบา ๆ “คืนนี้ถ้าซักสำเร็จ…ผมจะเลิกเล่นหวยตลอดชีวิต”
เสียงผู้คุมเดินมาใกล้ มาร์คตัดสินใจคว้าถุงผ้าที่เหลือ วิ่งออกไปทันที “จบเหอะ! ไม่เอาแล้วพี่แอ้ม เดี๋ยวซักเปล่า ๆ เอามือล้างน้ำก็ได้!” เอกชัยหอบกระสอบ ทิ้งรองเท้าข้างไว้ เซฟถือแค่กางเกงขาสั้นวิ่งตาม
ออกมาที่สนามหญ้าหอ มาร์คปาดเหงื่อหน้าแดง “เกือบไม่รอดซวยซ้อน!” เซฟเริ่มขยายแผนถูก ๆ “เราไปแม่น้ำหน้ามหาลัยเลย! ล้างแบบโบราณ ยังดีกว่าติดคุกหอหญิง”
ระหว่างเดินลากกระสอบผ้า เป้—เพื่อนแก๊งห้อง 225 ซึ่งแสนเนี๊ยบ—เดินสวนมา “โห ไปแข่งวิ่งผลัดแฟนซีหรอ?” มาร์คขึงตา “เป็นคืนแห่งปัญญา เอ็งไม่เข้าใจ”
เอกชัยแทรก “ช่วยแบกไหม เดี๋ยวแบ่งกำไรให้” เป้เบ้ปาก “ไม่เอาจ้า กำไรกลิ่นซักวงนี้ใหญ่แน่”
ที่แม่น้ำหน้ามหา’ลัย มาร์คกำลังซักผ้าด้วยแปรงขัด เซฟร้อง “น้ำเย็นมาก! คิดถึงเครื่องซักผ้าเลย” เอกชัยบีบน้ำออกจนเปื้อนโคลน เป้ถาม “ซักเสร็จจะเอาไปตากที่ไหน?” ทุกคนมองหน้ากันอึ้งๆ
เสียงเพื่อนหอหญิงกลุ่มใหญ่วิ่งผ่านมา มาร์ครีบตะโกน “ไม่ใช่ขโมยนะครับ! แค่เป็นมนุษย์ซักผ้าข้ามเขตเฉย ๆ” เซฟใจดีแถเพิ่ม “ใครอยากลอง วิทยาศาสตร์สิ!”
ระหว่างห้อยผ้าเช็ดตัวกับสก๊อตเทปบนรั้วสนาม มาร์คดึงเชือกไม่อยู่ เสื้อไหลลงน้ำ เป้ปล่อยขำ “เสื้อหายไปกับกระแสน้ำแล้วไง” เซฟลน “นั่นเสื้อทีมวอลเลย์นะโว้ย!”
ฝนตั้งเค้าจะตก เสียงฟ้าร้องพรึ่บ ทุกคนรีบโกยกลับหอทั้งที่ผ้ายังเปียกครึ่งหนึ่ง มาร์คมองฟ้า ทำหน้าเซ็ง “คืนนี้มันจะเหลืออะไรให้ใส่ไปสอบไปได้บ้าง?”
ถึงหน้าหอ หญิงชราคนดูแลหอเดินมาตาม “นักศึกษาซักผ้าอะไรน้ำเน่าเลอะสนามแบบนี้! ต้องทำความสะอาดเองนะ” มาร์คพยายามอธิบาย “คือ…สถานการณ์มันบังคับครับป้า” เซฟกระเซ้า “คืนนี้ซักผ้าเปลี่ยนเป็นออกกำลังกายละกัน”
หลังเก็บผ้าทั้งเปียกทั้งขมุกขมอมกลับห้อง มาร์คเพลียแต่แอบภูมิใจ “หวังว่าอย่างน้อย…มันจะไม่เหม็นกว่าเดิม” เอกชัยถอนใจยาว “ถ้ากลิ่นกลายเป็นใหม่ เดี๋ยวเช้าค่อยเตือนใครไม่อาบน้ำไปสอบ” เป้ล้อ “แกนั่นแหละ!”
คืนจบด้วยการแบ่งผ้าเปียกตากริมหน้าต่าง พรุ่งนี้ยังต้องลุ้นว่าสอบจะโดนเพื่อนล้อกลิ่นหรือไม่… แต่มิตรภาพก็เหนียวแน่นจากหายนะอันน่าขันนั้น
เซฟโยนโดนัทชิ้นสุดท้าย “อย่างน้อยคืนนี้ก็ได้รู้ คนเราพลาดได้… แต่ห้ามพลาดเรื่องผ้า เพราะมันจะตามหลอกหลอนทุกคืน!” ทุกคนหัวเราะลั่น มาร์คยิ้มอาย ๆ และเอ่ยปากขอบคุณ แอ้มแวะมาเคาะห้อง หยิบถุงผ้าซักคืนด้วยรอยยิ้ม “จะว่าก็ไม่ได้…คืนนี้หอชายห้อง 333 หอมหาชัยขึ้นชื่อเรื่องสร้างตำนาน!”
เสียงขำและคำแซวเรื่องกลิ่นยังดังไปทั้งชั้น ก่อนจะสิ้นสุดด้วยมุกสุดท้ายของเซฟ “ถ้าคราวหน้าเครื่องซักผ้าเสียอีก…เปลี่ยนมาอบแห้งในเตาไมโครเวฟหอเลยดีมั้ยมาร์ค?”
ทุกคนหัวเราะอีกครั้ง… พร้อมผ้าเปียกและใจอุ่น ๆ ที่ได้ผ่านค่ำคืน ‘รก’ แต่มีค่าแบบนี้ด้วยกัน
