แดดร้อนจัดจนต้องเอามือป้องตา ป้อนข้าวยืนหน้าอาคารหอพัก “ฟโฟ” นักศึกษาปีสอง คณะรัฐศาสตร์ เดิมทีมั่นใจในตรรกะตัวเอง (เพราะคิดว่าคนอื่นคิดไม่ลึกพอ) เขากำกระดาษที่จดรายชื่อ “จุดอ่อน” ของแฟนเก่าแน่น เหงื่อไหลติ๋ง ป้อนข้าวตั้งเป้าจะเอาใจ “เพลง” แฟนเก่าคืนด้วยแผนลับที่คิดมาทั้งคืน แต่ทว่า…ยังไม่มีใครรู้เลยว่าทุกคนในหอนี้ต่างก็มีเรื่องซ่อนอยู่ไม่แพ้กัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เวลาบ่ายสอง หอพักเงียบกริบ มีข่าวลือแปลก ๆ ว่าเมื่อคืน “ห้อง 409” มีเสียงหมาหอน (จริง ๆ คือเสียงฟอร์ด ร้องเพลงตอนอาบน้ำ) ข้าวฟ่าง เพื่อนข้างห้องของป้อนข้าว โผล่หน้ามาแหย่แบบเซ็ง ๆ “จะจีบคืนยังไงนี่วะ เอาไก่ทอดรึว่าเนื้อย่าง? ของคาวหรือขนมหวาน?”
ป้อนข้าวหันขวับ “เพลงแพ้ของทอด…แต่ชอบโดนเอาใจแบบเซอร์ไพรส์”
ข้าวฟ่างทำหน้าเบ้ “แล้วมาทำหน้าซีเรียสอยู่นี่เนี่ยนะ? อยู่หอชายจะมีเซอร์ไพรส์อะไรได้ ถุงขนมสำเพ็งเหรอ?”
ฟอร์ด นักศึกษาศิลปกรรม หน้าตาหล่อแต่ขี้โม้ หัวเราะ “เอาน่า ทำไมไม่ลองพาแกล้งคิวปิดหรืออะไรแบบในหนังฝรั่งอะ?” เขายักคิ้ว ชูโปสเตอร์โฆษณางานประกวดร้องเพลงหน้าหอ
ป้อนข้าวถอนหายใจ “จะจีบคืนหรือจะให้กองประกวดโห่เอา?”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ข้าวฟ่างรับ “ฮัลโหล…อ๋อ เพลงเหรอ! เอ่อ…อืม ป้อนข้าวอาบน้ำอยู่ครับ” เขาผิดจังหวะไป วางสายแล้วรีบเฉลย “เพลงถามว่าว่างวันไหน เขาจะเอาหนังสือคืน! จริง ๆ เขาจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าเลิกกันยังไงมั้ง”
ป้อนข้าวหน้าเสีย “เพราะตอนบอกเลิกเราก็พูดวกวนเกินไป…”
ฟอร์ดมองรอยยิ้มกระอักกระอ่วน “เอ้า งั้นครั้งนี้พูดตรง ๆ เลยไง อย่าบ่นเหมือนสอบไล่!”
ข้าวฟ่าง “คือมึงนะ อย่าเพิ่ง! แผนเราต้องเนี้ยบ เดี๋ยวจะกลายเป็นจีบคนผิด…”
สองเพื่อนขี้คุยกับคนคิดมากปะทะกันเสียงดัง ทุกหอพักสั่นคลอนจนมีป้าแม่บ้านเดินมาจิกตา “เสียงดังแบบนี้วันหยุด คิดจะซ้อมเตะฟุตบอลหรือไปประกวด Mister Dorm รึยังไง?”
ฟอร์ดรีบตอบ “อ๋อ เปล่าครับป้า เรากำลังวางแผน…ทำความสะอาด!” ข้าวฟ่างกลั้นหัวเราะ
ค่ำนั้น ป้อนข้าวเริ่มปฏิบัติการแรก ซื้อขนมที่เพลงชอบ เดินถือถุงแบบแกล้งทำเป็นบังเอิญเจอหน้าหอ ดันไปเจอหลิน เพื่อนสาวของเพลงแทน หลินเข้าใจผิดว่าเขาจะมาบอกรักตน หลินยิ้มหวาน “ของหวานให้นี่เอง…เราชอบนะ!”
ป้อนข้าวรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่ครับ…ผมหมายถึง ผมจะให้…คือมันของเพลงอะครับ…”
หลินฟังคำพูดงง ๆ แล้วเดินกลับไปด้วยรอยยิ้มเจื่อน
ฟอร์ดสังเกตเห็น รีบวิ่งมาสมทบ “โอ้โห ถ้ามึงหลุดไปกับหลิน เพลงฆ่าตายแน่!”
ข้าวฟ่างหรี่ตา “ความมั่นใจแกเอาไปเก็บตรงไหนดี?”
ป้อนข้าวพยายามอธิบายความลับให้เข้าใจทั้งสองคนไม่ได้ จึงบอกแค่ว่า “เอาเป็นว่าฉันจะลองอีกที…แบบไม่ซับซ้อน”
วันถัดไป ป้อนข้าวเจอเพลงที่คาเฟ่ในมหาวิทยาลัย พยายามจะสารภาพความในใจ แต่ฟอร์ดและข้าวฟ่างโผล่มา “ปลอมตัว” เป็นบาริสต้า พยายามช่วยโดยที่ไม่ได้รับเชิญ (ฟอร์ดใส่ผ้ากันเปื้อนสั้นไปห้านิ้ว ข้าวฟ่างใส่วิกผมยาว)
เพลงงง “เดี๋ยว นี่ใครกัน? แล้วขนมในถุงคืออะไร?”
ฟอร์ดกะพริบตา “กาแฟฟรีครับวันนี้ สำหรับคนกำลังจะรีเทิร์น!”
ข้าวฟ่างเสริมเสียงแหบ “ที่นี่เราบริการอินเลิฟพิเศษ”
เพลงขำ “แล้วตกลงพวกพี่เป็นบาริสต้าหรือคิวปิดกันแน่?”
ป้อนข้าวหน้าแดง “…คือ เราแค่อยาก…พูดตรง ๆ ไม่ค่อยได้หรอก แบบว่า…ถ้าฉันเสียใจมากฉันจะกินหวานเยอะ ๆ”
ฟอร์ด “งั้นแกจะจ่ายค่าขนมให้เพลงทั้งหมดเองใช่ไหม?”
ป้อนข้าวมองหน้าฟอร์ดกับข้าวฟ่าง “พวกนายต้องหยุดเป็นสปายซะที!”
หลินผ่านมาพอดี เดินมาด้วยสีหน้าสงสัย “ยังไงเนี่ย หอพักชายไม่มีอะไรทำกันแล้วเหรอ?”
ฟอร์ดตอบ “เรากำลังสร้างคิวปิดคาเฟ่! แค่ทดลองเท่านั้นเอง”
ทุกคนหัวเราะ เหตุการณ์ที่ควรจะเป็นโรแมนติกกลายเป็นความวุ่นวายที่น่าเอ็นดู
ค่ำวันเดียวกัน ข้าวฟ่างพูดขึ้นทุกทีที่ป้อนข้าวลังเล “เมื่อคืนมึงเขียนโพสต์ยาวมากในกรุ๊ปหอ! จุดอ่อนจุดแข็งเพลง…แกมีสมุดจดศึกแฟนเก่าไหม?”
ฟอร์ดกระซิบ “ฟังนะ บางทีความตรงไปตรงมาอาจเวิร์คกว่าการเดินอ้อมสิบรอบ”
ป้อนข้าวนิ่ง “แต่ฉันกลัวเขาจะรับไม่ได้…”
ข้าวฟ่าง “แค่พูดตรง ๆ เหมือนตอนประกวดเล่านิทานนั่นแหละ! หรือจะให้เขียนใบสมัครใหม่ด้วย?”
ทุกคนต่างให้คำแนะนำแปลก ๆ ป้อนข้าวลังเล มองจดหมายสารภาพที่พับไว้ในกระเป๋า เขานั่งเงียบ นึกถึงเหตุการณ์ที่ตัวเองพูดเยิ่นเย้อแต่คนฟังไม่รู้เรื่อง
วันรุ่งขึ้น มีข่าวลือว่า “ป้อนข้าวกำลังจีบหลิน” เพราะมีคนเห็นเขายื่นขนมให้หลิน หลินเองก็เริ่มสงสัยต้องการคำตอบ ป้อนข้าวเครียดจนไปปรึกษาฟอร์ด “ฉันจะทำยังไงดี หลินดูเหมือนจะเข้าใจอะไรผิดมาก”
ฟอร์ดหัวเราะ “งั้นก็เต็มที่เลย จีบหลินจริง ๆ มั้ยล่ะ!”
ข้าวฟ่างสวน “อย่าเอามุกหนังมาใช้ชีวิตจริงสิ!”
ป้อนข้าว “ถ้าฉันพูดออกไปโต้ง ๆ กลัวจะกลายเป็น…บอกรักผิดคนอีก”
ทุกคนทะเลาะกันสั้น ๆ ตามสไตล์ เงียบไปพักหนึ่งแต่ข้าวฟ่างก็สรุป “เอาวะ ไม่ว่าเรื่องมันจะซวยแค่ไหน ถ้าใจแข็งซักที ต้องเคลียร์ได้!”
วันศุกร์ เพลงบุกมาหาเองพร้อมหลิน ป้อนข้าวเงิบ “เดี๋ยวนะ มากันทำไมพร้อมกัน?”
เพลงตอบ “ฉันอยากมาถามว่า…ใช่เธอมั้ยที่ส่งข้อความสารภาพรักเมื่อวาน?”
ฟอร์ดมองหน้า “ใช่! แต่ข้อความตกไปในกลุ่มหอ เราเลยรีบลบ แต่อาจมีคนแคปรูปไปแล้ว…”
ข้าวฟ่างเสียงแผ่ว “ตกลงใครแอบรักใครกันแน่?”
หลินยิ้มเจื่อน “คือเราก็นึกว่า…จะมีคนสารภาพกับเราเหมือนกัน…”
ป้อนข้าวพูดเบา ๆ “จริง ๆ แล้วเราตั้งใจให้เพลงอ่าน แต่มันหลุดกลายเป็นความวุ่นวาย”
เพลงยิ้ม “เธอนี่นิ รักก็พูดชัด ๆ สิ! จะมาส่งขนมวนไปทำไม?”
ข้าวฟ่างตบไหล่ป้อนข้าว “แกหยุดเขียนโพสต์ยาว ๆ กับวางแผนได้แล้วล่ะมั้ง?”
ฟอร์ดยื่นขนมอีกถุง “ถ้าไม่เวิร์ค ก็กินขนมปลอบใจกันต่อไป”
เพลงกับหลินหัวเราะ ป้อนข้าวหน้าแดงแต่กล้าสารภาพความในใจ
ถึงจะไม่ได้คืนดีกับเพลง แต่ทุกคนหัวเราะให้กับความวุ่นวายจากการเข้าใจผิด กลายเป็นมิตรภาพที่จริงใจ ป้อนข้าวเรียนรู้ว่าความรู้สึกชัดเจนมีค่ากว่าการวางแผนซับซ้อน ปิดท้ายด้วยการรวมตัวกินขนมหน้าหอ ท่ามกลางเสียงหัวเราะและคำสัญญาว่าจะไม่วางแผน “พิสดาร” แบบนี้อีก (หรืออย่างน้อยก็จนกว่าคนอื่นจะมีเรื่องวุ่นวายใหม่)
