เสียงนาฬิกาดังสนั่น บีมสะดุ้งตื่น ผมกระเซิงติดหมอน เขามองนาฬิกาแล้วรีบดีดตัวขึ้นมาทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“บ้าแล้ว! วันนี้รับบัตรนักศึกษากับเข้าชั้นเรียนแรก!”
บีมหยิบเสื้อที่รีดไว้เมื่อคืนมาสวมอย่างลนลาน ก่อนตะโกนเรียกปลื้มที่อยู่ห้องข้าง ๆ ผ่านประตูไม้ที่ผุพังของหอพักนักศึกษา
“ปลื้ม! ตื่นหรือยังวะ! เดี๋ยวขี้เกียจแหกขี้ตานะ!”
“ก็ตื่นแล้ว! ฉันพร้อมกว่าแกแน่ อย่าคิดจะวิ่งสวนทางฉันเชียว!” ปลื้ม ตะโกนกลับ ทุกวันเขาเชื่อว่าตัวเองเป็นคนที่วางแผนพร้อมเสมอ
ทั้งคู่วิ่งลงจากหออย่างรีบร้อน ด้วยรองเท้าสลับข้างคนละสี โดยบีมเพิ่งรู้ตัวตอนกำลังจะเดินถึงประตูคณะ
“แกรู้ปะ รองเท้าคู่นี้ฉันใส่ตอนสัมภาษณ์งานที่ร้านชาไข่มุก สรุปตกเพราะใส่สลับ”
ปลื้มมองบีมขำ ๆ “จะใส่สีรุ้งยังไง คนที่ให้งานก็เตรียมใจไว้แล้วว่าจ้างแกต้องลุ้น”
บีมถอนหายใจ มองดูตารางเวลาเรียนในมือถือด้วยความเครียด “ถ้าหาบัตรไม่เจอ โดนปฏิเสธเข้าห้องแน่…”
ปลื้มกอดคอบีม “เดี๋ยวเถอะ ไอ้บัตรแผ่นเดียวจะทำอะไรเราไม่ได้หรอก ไปเอาก่อนดีกว่า เดี๋ยวพลาดกิจกรรม แกจะโทษฉันอีก”
ระหว่างทางไปศูนย์การเรียนรู้ ปลื้มเกิดอาการหิวเฉียบพลัน
“แก ไปซื้อปาท่องโก๋ก่อนเถอะ ฉันต้องใช้พลัง วันนี้ลุย!”
บีมหัวเราะ “มั่นใจแต่เช้า…เนี่ยนะคือพร้อมสุดของแก?”
ปลื้มซุกเหรียญหยอดตู้น้ำจนหมกมือ
“เอ็งไม่เข้าใจหรอก ตอนสอบโอเน็ต ฉันไม่ได้กินปาท่องโก๋เลยพลาดคะแนนเต็ม”
ในที่สุดทั้งคู่ก็มาถึงโต๊ะลงทะเบียนรับบัตรนักศึกษา เจ้าหน้าที่กำลังพูดโทรศัพท์เสียงดัง
“ขอหมายเลขนะครับ!” เจ้าหน้าที่เงยหน้า
บีมควานหาซองจดหมายในเป้ เท่าไรไม่เจอ
ปลื้มกระซิบ “แก…เราเอาหมายเลขมาถูกวันแน่ใช่มั้ย?”
บีมเหงื่อซึม มองซองสีฟ้าในมือปลื้ม “นั่นของฉันนี่หว่า! เอ็งสลับกับฉันตั้งแต่ออกจากห้อง!”
ปลื้มทำหน้างง “งั้นของฉันอยู่ไหน?”
ทุกอย่างเริ่มวุ่นวายขึ้นทันที เจ้าหน้าที่ถอนหายใจอย่างระอา “ขอแค่รายชื่อก็พอ จะได้มั้ยครับ?”
บีมหัวเราะแห้ง ๆ “ชื่อ…อ่า บีรพา ธนานนท์…ส่วนของเพื่อนผม ศุภชัย ขันทอง”
เจ้าหน้าที่กดค้นข้อมูล กวาดตามองทั้งสอง “ไม่เจอเลขบัตร โทษทีครับ ต้องไปที่ฝ่ายทะเบียน”
ปลื้มยิ้มกว้างทั้งที่กลัว “ฝ่ายทะเบียนอยู่ตรงไหนพี่?”
เจ้าหน้าที่ชี้ไปทางตึกอีกฝั่งที่คนต่อคิวยาวราวกับวันแจกของฟรี
“บอกตรง ๆ นะพี่… ผมรู้สึกเหมือนไปขอวีซ่า” ปลื้มพูดเสียงต่ำ
บีมตบบ่าเพื่อน “ถ้าวันนี้เราเดินครบทั้งมหาลัยก็คงฟิตทันสอบพอดี”
เมื่อมาถึงฝ่ายทะเบียน นักศึกษาหลายคนกำลังเถียงกันเสียงดัง เรื่องรูปถ่ายใช้ไม่ได้
“แก เอารูปมาด้วยมั้ย?”
ปลื้มหน้าเสีย “เย้ย…ฉันใช้รูปบัตรประชาชนที่ถ่ายตอนเลิกซอยข้างบ้านอะ”
บีมหัวเราะกร๊าก “หน้าตาก็ดีกว่าวันนี้”
เจ้าหน้าที่ฝ่ายทะเบียนมองหน้าทั้งสองสลับกันเหมือนจะขำแต่ก็ขำไม่ออก
“รูปไม่ตรง อาจต้องถ่ายใหม่ครับ”
ปลื้ม “พี่ครับ ผมขอเปลี่ยนบัตรเป็นรูปเมื่อวานเล่นกีฬาได้มั้ย พอดีหน้าแต้มชัย”
เจ้าหน้าที่ส่ายหน้า “กับวิชารหัส 101 ที่จะเข้า ถ้าไม่มีบัตรหรือใบยืนยัน เข้าไม่ได้เด็ดขาดนะ”
บีมหันหาปลื้ม รีบโทรกลับบ้านให้แม่ช่วยส่งรูปถ่ายไปให้แทน
ตอนนั้นเองโทรศัพท์บีมก็ตัดสาย
“โทรศัพท์ฉันแบตจะหมด…ซวยแล้ว…”
ปลื้มหาวิธีแก้ปัญหาด้วยความมั่นใจ
“แก วิ่งไปห้องชมรมคอมฯ เดี๋ยวขอชาร์จแบต!”
ทั้งคู่วิ่งตะโกนเสียงดัง โดนรุ่นพี่สายโหดตวาดไล่ให้เงียบ
“ถ้ายังส่งเสียงจะให้ไปทำความสะอาดห้องน้ำตึกเก่า!”
ปลื้มแอบขำ เสียงเบา “จะว่าไป ห้องน้ำตึกเก่าก็เหมือนหนังผี”
บีม “ถ้าเราขอโต๊ะเรียนหอ ไม่ต้องเดินขนาดนี้มั้ย…”
เมื่อถึงห้องชมรมคอมฯ ที่วุ่นวายสุด ๆ ทุกคนกำลังเถียงกันเรื่องว่าใครลืมหัวชาร์จไว้ปลั๊กไหน
ปลื้มขอโทษรุ่นพี่ พยายามขอใช้เต้ารับในห้อง แต่ดันผิดปลั๊ก ไฟดับทั้งห้องจนโดนตะคอก
รุ่นพี่ : “เอามือถือแกไปชาร์จข้างนอกเลย! อย่าทำอะไรในห้องนี้อีก!”
บีมลากปลื้มออกมา พร้อมหัวเราะ “ต่อไปนี้ ฉันให้แกแนะนำอะไร ฉันจะคิดอีกห้ารอบ!”
ปลื้มไม่ยอมแพ้ “อย่างน้อยฉันก็กล้าลองแก้ปัญหานะ”
มือถือบีมเปิดติดสำเร็จหลังชาร์จได้รอบนึง ภาพจากแม่ส่งมาเรียบร้อยแล้ว
ทันใดนั้น เพื่อนอีกกลุ่มเดินผ่านมา
“สองคนนี้เหมือนจะมาแค่ออกกำลังกาย!”
บีมหันไปเปรยกับปลื้ม “ฉันเริ่มสงสัยว่าเราเดินได้ครบทุกตึกในมหาลัยตรงนี้หรือยัง”
ปลื้มยิ้มหน้าเป็น “ไม่ครบ เหลือเพียงตึกประชาสัมพันธ์กับตึกโรงอาหาร”
ทันใดนั้น ฝ่ายประชาสัมพันธ์ประกาศแจ้ง มีผู้พบซองเอกสารสีฟ้าในห้องน้ำชาย
บีมกับปลื้มหันมองหน้ากัน ต่างสงสัยว่าซองนั้นใช่ของตัวเองไหม
รีบแย่งกันวิ่งไปที่ตึกประชาสัมพันธ์ บีมวิ่งซิกแซก ปลื้มวิ่งตามทางตรงจนชนกับป้ายประชาสัมพันธ์
บีมถึงก่อน ซองในมือเจ้าหน้าที่คือซองเก่ารูปฟันยื่น ตอนเด็ก ๆ ที่บีมเอาไว้ทำบัตรหอ
ปลื้มหอบแฮ่ก “งี้ต้องซองต่อไปเป็นของฉันแน่!”
บีมขำ “แกมั่นใจเกิน—วะ”
ทันใดนั้น มีเสียงอาจารย์เดินผ่านมากับกลุ่มรุ่นพี่จับได้ว่า ทั้งคู่ใส่รองเท้าสลับข้างและกำลังโกลาหลหาเอกสารอยู่ทั่วมหาวิทยาลัย
“สองคนนี้ตามหาอะไร” อาจารย์ถามเสียงจริงจัง
บีมพูดติดอ่าง “คือ… บัตร… เอ่อ ของนักศึกษา…ครับ”
ปลื้มเสริม “แบบว่าตื่นเต้นมาก เลยวางแผนผิดชีวิตเลยงงๆ นิดหน่อยครับอาจารย์”
อาจารย์หัวเราะเบา ๆ กลายเป็นบรรยากาศอบอุ่น
ท้ายที่สุด อาจารย์เดินไปหยิบกล่องพลาสติกเปิดดู พบว่ามีบัตรสองใบของสองคนนี้อยู่เนื่องจากเจ้าหน้าที่คัดเอกสารผิดไว้แต่แรก
บีมตกใจ “ที่แท้ไม่ได้หาย!”
ปลื้มทิ้งตัวนั่งกุมขมับ “ฉันเดินทั่วมอฟรีเลย…”
อาจารย์ยิ้ม “ถือว่าได้ทัวร์มหาวิทยาลัยรอบแรก ทบทวนชีวิตเร็วไปนิด”
บีม ปลื้ม มองหน้ากัน ถอนหายใจ แต่แล้วก็หัวเราะออกมา เสียงปรบมือจากเพื่อน ๆ ดังขึ้น
สุดท้าย ทั้งสองเข้าห้องเรียนทันเวลาพอดี อาจารย์ในคลาสยังถาม
“ใครเผลอลืมรองเท้าคู่ไหนไว้ในห้องน้ำ เชิญรับที่หน้าห้อง”
บีมหันไปกระซิบ “ทุกอย่างมันมีเหตุผลในตัวเองใช่ไหม…”
ปลื้มยิ้มตอบ “ชีวิตมหาลัยก็แบบนี้ ปั่น ๆ แล้วก็เต็มไปด้วยเรื่องเล็กที่กลายเป็นเรื่องใหญ่ไปหมด”
ทั้งสองหัวเราะเบา ๆ แล้วเริ่มต้นเรียนวันแรก ด้วยหัวใจที่เบาและเรื่องเล่าที่ไม่มีใครลืม
วันนั้นเอง ความวุ่นวายก็กลายเป็นจุดเริ่มต้นของมิตรภาพอบอุ่นในรั้วมหาวิทยาลัย
