เสียงโทรศัพท์ดังลั่นกลางห้องพักหมายเลข 19A ในหอพักมหาวิทยาลัย ต้อย เพื่อนซี้ที่มั่นใจเกินเหตุ พุ่งออกจากห้องน้ำแบบไม่เคาะประตูจนกะทบกับแขนส้มเพื่อนร่วมแก๊งที่กำลังนั่งอ่านนิตยสารสูตรขนมบนเตียง “โทรศัพท์ดังนะต้อย” ส้มพูดเรียบ ๆ โดยไม่ละสายตาจากสูตรบราวนี่ ต้อยตะโกนตอบพร้อมเช็ดผม “เดี๋ยวรับเอง อย่าเพิ่งรีบวาง เดี๋ยวมีข่าวดี!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แวน เพื่อนในแก๊งคนที่สามกำลังตั้งหม้อหุงข้าวด้วยความวิตกกังวล “ต้อย อย่ายุ่งกับโทรศัพท์แม่บ้านนะ เดี๋ยวทำหอเราซวยหมด” ต้อยยิ้มกว้าง “น่า! ฉันจะรวบรวมข้อมูลมาเปิดคลับลับในตึกหอนี่จะได้รวยกันทุกคน” แวนรีบหันกลับมา “เปิดอะไรนะ?” ต้อยลดเสียงลง ขยิบตา “คลับรับจ้างฝากขนมหนีแม่ ไอเดียบรรเจิด มีแต่ปัง!”
ส้มเงยหน้า ถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบจนเกือบดูเหงา “จ่ายค่าปรับทีเดียวก็ไม่ต้องทำคลับลับแล้วนะ” ต้อยไม่ย่อท้อ “คิดบวกส้ม! ไหนบอกว่าจะลองใจกับหัวหน้าหอ ถ้าแผนเราสำเร็จ ส้มได้คุยกับพี่ปั้นแน่ถ้าโดนจับได้—เอ๊ย… ถ้าแผนสำเร็จ”
เสียงปังจากประตูเรียกทุกสายตา “ข้าวหุงเสร็จยัง?” ฟ้า เพื่อนร่วมห้องที่พูดเร็ว ไม่หยุดหายใจก็โผล่เข้ามา “กลิ่นเหม็นไหม้ทั้งชั้น อะไรไหม้?” แวนหน้าซีดรีบวิ่งกลับไปที่หม้อหุง พบว่าข้าวกลายเป็นข้าวตัง “โธ่เว้ย! พวกแกอย่าชวนกันคุยนอกเรื่อง ฉันพังอีกแล้ว!”
ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา ณ ห้องโถงรวมชั้นสอง แผนการประชุมป่วนเริ่มขึ้น ต้อยวาดแผนแผ่นใหญ่ใส่กระดาษ “เงินเข้า = ขนมออก // เด็กปีหนึ่งรับหิ้วให้ // ส้มดูบัญชี // ฟ้าส่งข่าว // ส่วนแวนดูแลพื้นที่ปลอดภัย” ฟ้าพูดแทรกอย่างขี้เล่น “ขอเป็นแม่ค้าเรียกเสียงหัวเราะแทนได้ไหม? เห็นแววคนขำในตัวเอง”
ส้มชูมือขอค้าน “ขอเป็นตัวประกันดีกว่า เผื่อโดนจับจะได้โดนกักตัวแทน” ต้อยหัวเราะอย่างมั่นใจ “ไม่มีใครจับได้หรอกส้ม! ต่อให้พี่ปั้นเดินมาตรงนี้ ยังไงก็ไม่รู้แน่” แวนส่ายหน้า “แกมันมั่นเกินไป…เดี๋ยวคอยดูนะ”
วันแรกของ “คลับลับหอ19A” เปิดกิจการอย่างเงียบ ๆ ฟ้าเป็นแม่ค้าหัวเราะกระจายขานรับลูกค้าที่มาต่อแถวซื้อบราวนี่แอบในชั้นหนังสือ แวนถือสมุดบัญชีพยายามแอบซ่อนตลอดเวลา ส้มแกล้งทำบัญชีแต่แอบเงยดูพี่ปั้นหัวหน้าหออยู่ห่าง ๆ
ต้อยแจกขนม จังหวะหนึ่งหัวหน้าหอเดินมา ต้อยสะดุดขาตัวเองจนเกือบหลุดโป๊ะ ส้มพูดทันควัน “นั่นไง รถขยะมาเร็ว!” ทั้งกลุ่มแยกย้ายพรางตัวชนกันเองวุ่นวายจนขนมตกพื้น “โอ๊ย บราวนี่ฉัน!” ฟ้าแทบจะร้องไห้
วันต่อมา คลับลับเริ่มมีชื่อเสียง (ในทางลบ) ว่ามีคนส่งเสียงหัวเราะปลอมตัวเป็นแม่ค้าตลก ต้อยคิดแผนใหม่ “ให้ฟ้าแต่งคอสตูมลุงยามไปส่งขนม จะได้เนียน” ฟ้าไม่เห็นด้วย “อย่างน้อยก็ต้องเป็นป้าสมพรแม่บ้านสิ คนจะได้ไม่สงสัย!”
ผลคือ ฟ้าปลอมเป็นแม่บ้าน เดินเต๊ะท่า สะพายถุงขนมเข้าไปแจกในลิฟต์ แล้วดันเจอส้มกับพี่ปั้นพร้อมกัน “ป้าสมพรทำไมหน้าคุ้นจัง?” ส้มชะงัก ฟ้าสบตาแปลก ๆ แล้วพูดอ้อม “คือ…พี่ปั้นชอบบราวนี่ไหมคะ?” พี่ปั้นหัวเราะ “ป้าสมพรใจดีให้ขนมฟรีอีกแล้ว”
แวนนั่งหน้าบูด กังวลว่าขนมจะหมดทุน “เงินไม่เหลือแล้ว แผนพัง!” ส้มชวน “ยุติก่อนไหม?” ต้อยยืนยัน “จะให้ออกจากหอก็เถอะ ฉันจะเปิดร้านจนชนะใจทุกฝ่าย!” ฟ้าเสนอ “หรือให้พี่ปั้นรู้ตัวเลยดีไหม ชวนมาเป็นลูกค้ากิตติมศักดิ์!” ทุกคนเงียบ
ต้อยเดินไปหาพี่ปั้น (ทั้งที่ไม่มีใครกล้าทำมาก่อน) พูดจาตะกุกตะกัก “คือ…เอ่อ…บราวนี่ไหม—ไม่ใช่! หมายถึง พี่มีคำแนะนำ…” พี่ปั้นอมยิ้ม “อยากถามว่าใครเป็นคนวางบราวนี่หน้าห้องผมนานสองอาทิตย์ใช่ไหม?”
เกิดความตึงเครียดชั่วขณะ ส้มหน้าแดง “ไม่รู้จริง ๆ ค่ะ!” ฟ้าพูดแทรก “บางทีขนมหายง่าย ๆ ก็ไม่เลวนะคะ” ต้อยแสร้งหัวเราะกลบเกลื่อน แวนกุมขมับ
คลับลับถูกจับได้ในที่สุด ต้อยแต่กลับเอาชนะใจกองเชียร์ในหอได้ด้วยมุก “เอาเงินกำไรไปซื้อขนมให้ทั้งหอ!” พี่ปั้นหัวเราะออกมา “ทำดีต้องมีรางวัล…แต่ขอทีหลังอย่าเปิดเป็นตลาดนัดอีก”
หลังเหตุการณ์วุ่นวาย ต้อยปรับใจ “ฉันคงชอบคิดใหญ่เกินจริง” ส้มปลอบ “แต่แผนแกสนุกดีนะ เพราะทำให้ฉันคุยกับพี่ปั้นได้จริง ๆ” ฟ้ากอดต้อย “ไม่ใช่แค่แผนที่ล้มเหลว มันคือเพื่อนที่ทำให้กล้าทำในสิ่งใหม่ ๆ”
ปิดท้ายวันด้วยขนมฟรี บรรยากาศฟีลกู๊ด “ต่อไปก็ลองเปิดคลับเลี้ยงหมาไหม?” ฟ้าพูด ทุกคนส่ายหัวพร้อมกัน ต้อยยิ้ม “แต่…ข้าวตังยังเหลือนะ ใครเอามั้ย?” เสียงหัวเราะดังขึ้นปิดท้าย เหลือเพียงมิตรภาพและรอยยิ้มของสมาชิกคลับ 19A ที่ถึงแม้แผนจะป่วนเจ๊ง ก็ยังมีมิตรภาพและหัวใจวุ่น ๆ เป็นรางวัลแก๊งที่ไม่มีวันจบสิ้น
