แสงแดดยามสายทะลุผ่านม่านขาวบนหน้าต่างชั้น 8 ของตึกบัญชี เสียงแป้นพิมพ์กระทบกันเป็นจังหวะดั่งวงออเคสตราไร้การประสานเสียง ใจกลางบรรยากาศวุ่นวาย ชลิต ผู้จัดการแผนกบัญชีพลิกแฟ้มตรงหน้า ใบหน้าเรียบเฉยสบกับแสงระยิบระยับนอกหน้าต่าง เขาหันหน้าหนีหน้าจอคอมพิวเตอร์ชั่วครู่แล้วจ้องไปยังตึกฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบๆ บนชั้นเดียวกันนั้นเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ณ ตึกการตลาดอีกฝั่ง นันทิชา หัวหน้าแผนกหน้าคม ภาพเธอกับผมหยักศกเก็บไว้สุภาพเรียบร้อยกำลังสลัดสารบัญงานออกจากสายตาชั่วขณะ ก่อนจะเท้าแขนบนโต๊ะค่อยๆ เอียงศีรษะมองออกหน้าต่างบรรจบสายตาคนที่เธอรู้จักแค่ในนาม “ผู้จัดการขรึมตึกบัญชี”
ระหว่างพักเบรก ความวุ่นวายสั้นๆ เช่นนี้เกิดขึ้นเสมอ ทั้งสองต่างมีจังหวะแอบมอง—แต่ไม่มีใครกล้าส่งสัญญาณมากไปกว่ารอยยิ้มน้อยๆ หรือก้มหน้าหายใจลึกคนละฟากกระจก คนอื่นในสำนักงานไม่ทันสังเกตความแปลกประหลาดเล็กๆ นี้ แต่สำหรับชลิตและนันทิชา เวลานี้กลายเป็นโลกอีกใบที่แค่ชื่อเสียงเรียงนามและหน้าต่างกลางสองอาคารเท่านั้นที่กั้นพวกเขาไว้
“วันนี้มีประชุมกับแผนกบัญชีนะนัน เดี๋ยวคุณชลิตมา” เสียงผู้จัดการส่วนกลางสะกิดขึ้นขณะที่เธอกำลังจดโน้ต
นันทิชาขมวดคิ้วลึก หัวใจเต้นรัว เธอพยายามฝึกภาพลักษณ์ในกระจกหยิบลิปสติกแต่งหน้าซ้ำกลบความประหม่าซึ่งเริ่มกัดแง่งใจ
ห้องประชุมเย็นยะเยือกลึกล้ำกว่านอกออฟฟิศ เธอเดินเฉียดร่างของชลิตที่ถือแฟ้มวางโต๊ะ เสี้ยววินาทีของสายตาปะทะกันทำให้ทั้งคู่หยุดชะงักเหมือนเวลาหยุดเดิน เสื้อเชิ้ตสีเทาเรียบๆ บนตัวเขา กับชุดเดรสเรียบแต่สีสันอ่อนโยนของเธอดูไม่เข้าพวกในห้องประชุมเครียดๆ แต่ทั้งคู่ไม่ได้เปล่งเสียงอะไร นันทิชาเริ่มพูดก่อนด้วยน้ำเสียงเรียบร้อยกึ่งกังวล
“ขอบคุณค่ะที่แบ่งเวลามา ลูกค้ารายนี้รายละเอียดเยอะมาก”
“ไม่เป็นไรครับ เราส่งรายละเอียดรูปแบบกรมธรรม์ใหม่ไปให้เช้านี้แล้ว” ตอบเสียงเรียบแต่เหลือบตามองโต๊ะฝั่งตรงข้ามว่างเปล่าชั่วขณะ
บทสนทนาในห้องประชุมดูธรรมดา ทว่าความเงียบที่แทรกอยู่สลับเสียงพิมพ์และจดโน้ตกลับหนักอึ้งและขัดแย้งเกินคนร่วมงานทั่วไป ออกนอกห้องประชุม นันทิชาเดินนำลงลิฟต์ ก่อนเธอจะหันมาพูดขึ้นเบาๆ ขณะรอลิฟต์เปิด “ขอบคุณสำหรับเอกสารเช้านี้อีกทีนะคะ”
“คุณเองก็ขยันดีเหมือนกัน” คำชมที่ฟังเหมือนประชดแต่สีหน้ายิ้มรับผิดๆ ปรากฏบนใบหน้าชลิต หัวใจของทั้งสองกลับเต้นจังหวะเดียวกันอย่างไม่รู้ตัว
ตลอดหลายสัปดาห์ ทั้งค่ำและเช้า สายตายังคงส่งจากหน้าต่างถึงกัน เงาสะท้อนจากกระจกหนา ทำให้ภาพของแต่ละฝ่ายเหมือนอยู่ท่ามกลางหมอกบาง ผังกำหนดการงานแน่นขนัดแต่ละวันกลับมีพื้นที่สำหรับชั่วโมงน้อยๆ ที่ทั้งคู่จะลอบมอง
วันหนึ่งหลังประชุมเสร็จ นันทิชาเดินสวนกับชลิตที่หน้าตึก เธอหยุดชะงักแล้วหัวเราะเบา “ถ้าไม่มีหน้าต่างตรงข้าม ฉันก็คงไม่กล้ามองคุณตรงๆ แบบนี้”
ชลิตหน้าแดงก่ำ ไม่ตอบในทีแรก ก่อนพูดเบาเกือบเป็นเสียงกระซิบ “บางทีหน้าต่างมันก็ดีตรงทำให้เราเห็นอีกมุม…ที่ปกติเราไม่กล้าเห็น”
จากวันนั้น ความใกล้ชิดก็เริ่มดึงทั้งสองคนเข้าหากันมากขึ้น ทุกเช้าการสื่อสารเริ่มเปลี่ยนเป็นข้อความแชทสั้น ๆ ระหว่างงาน แต่อย่างไรก็ตามทั้งสองก็ยังคงระวังท่าที ไม่มีใครยินยอมให้ความรู้สึกดำเนินออกนอกกรอบของหัวหน้าสองแผนกง่ายๆ
ฤดูฝนเย็นชื้นเข้าปกคลุมเมือง รถติดหนักเป็นพิเศษ นันทิชานั่งแช่ในแท็กซี่ เธอมองออกนอกหน้าต่างเห็นร่มสีเทาของชลิตแล่นผ่าน พอรถเคลื่อนตัวช้า เธอก็หยิบโทรศัพท์ขึ้น “วันนี้เหนื่อยไหม” ข้อความสั้นๆ ที่เธอไม่คาดหวังจะตอบ แต่หัวใจกลับแอบหวัง
ในระหว่างที่รถติด ชลิตเปิดโทรศัพท์พลิกดูข้อความที่นิ่งงันอยู่นาน เขามองถนนฝนพรำข้างหน้า พลางพิมพ์กลับ “เหนื่อยสิ…แต่บางทีพักสายตาแล้วเห็นเธอ มันก็ช่วยได้”
นาทีที่อ่านจบ นันทิชาเอนคอพิงกระจกรถ หัวเราะเบาๆ กับความงุ่มง่ามของการเริ่มพูดความในใจครั้งแรกของเขา รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าพร้อมกับความสงสัยว่าจะพาเรื่องราวนี้ไปทางไหนดี
แต่ความเป็นหัวหน้าแผนกสองตึก ทำให้ทั้งคู่ต้องแบ่งเส้นการงานอย่างเด็ดขาด วันหนึ่งระหว่างประชุมใหญ่ นิธิ ผู้บริหารใหญ่เรียกทั้งสองเข้าพบอย่างกะทันหัน ท่ามกลางบรรยากาศตึงเครียด นิธิพูดด้วยสีหน้าเรียบแต่ถ้อยคำแหลมคม “ถ้าแผนกการตลาดกับการเงินมีความขัดแย้งกันต่อไป ยอดของบริษัทจะกระทบหนัก และผมจะต้องตั้งกรรมการตรวจสอบพิเศษ คุณทั้งสองรับผิดชอบหาทางประสานงานกันให้ดีที่สุด”
หลังประชุมจบ ชลิตเครียดจนหน้าดำ เห็นหน้าเพื่อนร่วมงานที่โดนตำหนิตามไปด้วย ในห้องน้ำเขาเงยหน้ามองกระจก “เราทำอะไรลงไป…หรือเราพยายามจะจับมือเขาแต่จริงๆ กำลังทำลายเขาอยู่”
อีกฟาก นันทิชาหัวใจอ่อนแอลงทันทีที่รับรู้ว่าเพราะการพูดคุยแปลกแยกกันของทั้งสองแผนก คนในทีมต้องรับภาระเพิ่มขึ้น เธอกอดอกเงียบ น้ำตาคลอ “หรือความรู้สึกนี้มันเป็นปัญหาของทีม มากกว่าที่เราคิดไว้…”
ทั้งสองพยายามเว้นระยะห่างกัน เฉยชาต่อกันในที่ทำงานแม้ใจลึกๆ จะว่างเปล่า หลายวันผ่านไปจนสายสัมพันธ์ที่เคยแนบชิดกลับห่างเหินเป็นช่องว่าง ไม่เหลือแม้แต่การแอบมองผ่านหน้าต่าง หรือข้อความสั้นๆ ระหว่างวัน
ความเงียบเข้าปกคลุมช่วงเวลาหลังเลิกงาน วันหนึ่งฝนตกกระหน่ำ ชลิตเคาะประตูห้องทำงานของนันทิชาก่อนที่จะกล้าส่งข้อความ “ขอคุยด้วยหน่อยได้ไหม” เขายืนอึดอัด หลบสายตา เธอตอบกลับนิ่งๆ “ว่าไงคะ?”
“ฉัน…รู้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันส่งผลกับทีม งาน และเธอ ฉันขอโทษที่ฉันไม่ได้คิดให้รอบคอบ” เสียงเขาสั่น “ฉันกลัวจะเสียหน้าที่ในงาน กลัวใครเขาจะเข้าใจผิด ฉัน…เลยเลือกทำผิดกับเธอ”
นันทิชาเงียบ ภายในใจเต็มไปด้วยรอยร้าว เธอเองก็กลัว กลัวจะต้องเลือกระหว่างงานและความรู้สึก แต่เธอก็ตัดสินใจถามออกมา “แล้วระหว่างความรู้สึกของเรากับงาน เธอเลือกอะไร?”
เวลาหยุดนิ่งชั่วครู่ ชลิตหลบตา ปากบิดไปมาอย่างกลืนไม่เข้าคายไม่ออก มือขยับกำแน่นแล้วคลาย “บางที…ฉันเคยคิดว่าจะเลือกงานนะ แต่วันนี้ฉันถึงได้รู้ว่าถ้าฉันไม่มีโอกาสเดินเข้าไปหาเธอ ฉันก็ทำงานนี้ไม่ไหวเหมือนกัน”
บรรยากาศระหว่างสองคนเงียบขรึม รอยยิ้มบางๆ ปรากฏบนใบหน้านันทิชา “ฉันไม่ได้อยากให้เธอเลือก แต่ฉันอยากให้เธออยู่เพื่อฉันด้วย”
จากวันนั้นทั้งคู่เริ่มเรียนรู้จะสื่อสารกันอย่างเปิดเผยมากขึ้น จัดสรรเวลาการงานและแบ่งปันความรู้สึกชัดเจน ทุกเช้าทุกเย็นหน้าต่างเก่าของสองตึกกลายเป็นเหมือนจุดพักสายใจ แม้ยังไม่มีคำว่ารักเอ่ยออกมาแต่บทสนทนาแต่ละวันก็ดูอบอุ่นขึ้น
กระทั่งวันหนึ่งหลังประชุมใหญ่ครั้งสำคัญยอดบริษัททะลุเป้าเกินคาด นิธิเรียกทีมงานพร้อมกับชื่นชมความสามัคคี “ผมดีใจที่สองแผนกปรับตัวเข้าหากันและสร้างผลงานยอดเยี่ยม”
หลังประชุมจบ นันทิชาเดินออกมาที่ระเบียง อากาศเย็นหลังฝนหอมสดชื่น ชลิตเดินตามมาเขยิบเข้ามายืนข้างกัน ทั้งสองมองวิวกรุงเทพฯ สะท้อนในกระจกกลมน้อยในมือ
“เธอรู้ใช่ไหม ว่าตอนนี้เราไม่จำเป็นต้องใช้หน้าต่างสื่อสารกันแล้ว” เสียงชลิตนุ่ม
นันทิชาหัวเราะเบา “อาจจะยังนะ ฉันยังชอบแอบมองเธออยู่”
มือของทั้งสองขยับช้าๆ สัมผัสกันโดยไม่รีบร้อน ท่ามกลางแสงสุดท้ายของวันและเสียงหัวเราะเบาๆ อะไรบางอย่างที่เคยเป็นช่องว่างของหน้าต่างบัดนี้ถูกเติมเต็มด้วยความกล้าและการให้อภัย
แม้ความรักของพวกเขาจะไม่ง่าย แต่ความสัมพันธ์ที่สร้างจากการแอบมองและเติบโตผ่านปัญหา ได้พิสูจน์ว่าความใกล้ กับระยะห่าง มีค่าพอๆ กัน และบางที…ใจที่เปิดรับกันอาจไม่จำเป็นต้องมีหน้าต่างอีกต่อไป
