เสียงฝนโปรยลงบนหลังคาเหล็กของ coworking space เล็ก ๆ ย่านอารีย์ในคืนเดือนมืด อัญชลีกระชับเสื้อกันฝนในมือแน่น สายตามองไปยังประกายไฟจากโน้ตบุ๊กที่ยังค้างหน้าจอแผนธุรกิจ เธอถอนหายใจ พลางหันไปดูนาฬิกา เดินตรงไปยังประตูแก้วด้วยใจร้อนรน ก่อนประตูจะเปิดออก พายุลมเย็นก็ปะทะใบหน้าจนต้องหลับตาปี๋
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ลืมร่มเหรอครับ?” เสียงหนึ่งดังมาจากด้านหลัง อัญชลีหันกลับและเห็นชายหนุ่มในเสื้อยืดลายซ่า ใบหน้ายิ้มเยาะเล็กน้อยในแสงไฟนีออน “เอ้านี่ เอาร่มผมไปก็ได้ แต่ฝากคืนด้วยนะ ผมรู้คุณต้องรีบ”
อัญชลีรับร่มมากำลังจะเอ่ยขอบคุณแต่เปลี่ยนใจ คำพูดติดค้างในลำคอ เธอพึมพำเบา ๆ “ฉันไม่อยากเป็นหนี้ใคร…”
ชายหนุ่มหัวเราะขำเบา ๆ “ถ้าอย่างนั้น ก็ยังไม่ต้องขอบคุณก็ได้ ไว้มีโอกาสค่อยชดใช้”
คืนนั้น เสียงฝนสปีดไปกับเสียงลมหายใจของหญิงสาวกับร่มอันเดียว ส่องแสงเงาราวกับมีอะไรค้างคาอยู่ในอากาศที่ทั้งสองยังไม่กล้าเอ่ยถึง
เช้าวันจันทร์ที่ออฟฟิศสตาร์ทอัปเล็ก ๆ อัญชลีกำลังจัดแฟ้มประชุม ของตกชั้นกระจายเต็มพื้น “ขอโทษนะ!” เธอรีบก้มเก็บแฟ้มด้วยใบหน้าร้อนผ่าว ก่อนเสียงหัวเราะเบา ๆ จะดังขึ้นอีกครั้ง
“เจอกันบ่อยนะครับคุณพนักงานใหม่ คุณคืออัญชลีใช่ไหม ผมนาวิน ขอฝากตัวเป็นเจ้าโลกฝ่ายดีไซน์ พอว่างจะช่วยคุณจดแฟ้ม”
เธอมองค้อน เบือนหน้าหนี “ฝากด้วย ฉันไม่อยากโดนเจ้านายว่า…”
นาวินนั่งยอง ๆ ลงข้าง ๆ “ผมชินแล้ว…โดนบ่น โดนว่า แล้วก็ยังอยู่ต่อเพราะยังมีอะไรอยากทำ ที่นี่คือที่เดียวที่ผมไม่ต้องพิสูจน์ว่าตัวเองเจ๋งจริงกับใคร ยกเว้นกับตัวเอง…แต่คุณคงไม่เข้าใจหรอก”
เธอตะลึงไปชั่วครู่ คำพูดของเขาถูกกลืนลงไปกับเสียงหายใจถี่ เขาหยิบแฟ้มขึ้นมาส่งให้เธอ ระยะห่างระหว่างมือทั้งสองคล้ายมีรอยร้าวบางอย่าง
ประชุมเริ่มขึ้น เจ้านายคนใหม่เพิ่งเปลี่ยนแปลงทีมงาน ทั้งสองต้องเข้าร่วมกลุ่มโปรเจกต์เดียวกัน การประชุมเงียบกว่าปกติ คำพูดของแต่ละคนหนักแน่น ต่างฝ่ายต่างไม่ยอมประนีประนอม อัญชลีต้องรวบรวมความกล้าที่จะออกความเห็นเพราะกลัวโดนตัดสิน ส่วนสายตาของนาวินก็ดูเย็นชาเย้ยหยันตลอดเวลา
พักเที่ยงวันนั้น อัญชลีทานข้าวคนเดียว มองเหม่อไปที่หน้าต่าง นาวินเดินเข้ามานั่งตรงข้ามโดยไม่ขออนุญาต ไม่พูดอะไรสักคำ เธอเหลือบมองเขาพร้อมความลังเล
“คุณกินน้อยจัง” เขาว่า
“ฉันไม่ค่อยหิว…” เธอตอบเบา ๆ ก่อนที่ความเงียบจะปกคลุมอีกครั้งหนึ่ง
เสียงโทรศัพท์ของนาวินดังขึ้น เขารีบออกไปนอกร้านกาแฟ ทิ้งช่องว่างไว้ให้อัญชลีแอบสังเกต เธอนึกสงสัยว่าเขาคุยกับใครด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป—เสียงอ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้ยินจากเขาเลย
หลังเลิกงาน ฝนตกพรำอีกครั้ง อัญชลีเดินไปป้ายรถเมล์คนเดียว สะพานลอยชุ่มน้ำจนลื่น นาวินเดินตามมาเงียบ ๆ มีจังหวะหนึ่งที่เธอลื่นเกือบล้ม เขาคว้าแขนเธอไว้ทัน สัมผัสตรงใจเต้นรัวผิดจังหวะ
“นึกว่าคุณไม่ต้องการให้ใครช่วย” น้ำเสียงของเขาหยอกเย้า แต่ในแววตามีความห่วงใยอบอุ่นซ่อนอยู่
“บางทีมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าอยากให้ใครช่วยไหม…แต่มันจำเป็นต้องมีใครบ้างในบางเวลา” เธอพูดออกมาตามจริงโดยไม่ทันรู้ตัว
นาวินยิ้มเจื่อน ถอยออกมาเล็กน้อย “งั้นถือว่าเราหายใจกันคนละฟากได้ไหม บางทีผมก็อยากได้อากาศเย็น ๆ แบบนี้…”
หลายสัปดาห์ผ่านไป โปรเจกต์ของทั้งคู่เร่งรัดหนักขึ้น ปัญหาสื่อสารเกิดขึ้นบ่อย อัญชลีอดทนทำงานจนเกินเวลา นาวินมักหายตัวไปกลางวัน กลับมาพร้อมแววตาเหนื่อยล้าแต่ไม่เคยบ่น
วันหนึ่ง เธอเห็นกระดาษขยำในถังขยะ เป็นภาพสเก็ตช์โปรเจกต์ใหม่ที่สวยงามแต่ยังไม่สมบูรณ์ มีรอยน้ำตาซึมทับ คราบกาแฟเปื้อน เสียงข้างในของเธอสั่นไหว อยากรู้ความลับเบื้องหลังภาพนั้น
ระหว่างพูดคุยในห้องประชุม เสียงของทุกคนแข่งกัน อัญชลีมองนาวิน ก่อนพูดเสียงดัง “คุณมีไอเดียใช่ไหม ทำไมไม่พูดออกมา…”
เขาสะดุดไปชั่วครู่ ก่อนตอบด้วยน้ำเสียงเย้ยตัวเอง “ผมเคยพังโปรเจกต์ของทีมเก่า…เลยไม่มั่นใจจะเสนออะไรง่าย ๆ”
อัญชลีเงียบไป ทบทวนสิ่งที่ตัวเองคอยปกป้องไม่ให้พลาดเหมือนกัน เธอบอกเบา ๆ “ฉันเองก็กลัวคำว่าไม่ดีพอ ฉันรู้ดีว่าคำพวกนั้นมันเจ็บเจียนตาย…”
ทั้งสองสบตากัน ความเข้าใจเล็ก ๆ เกิดขึ้นในเงียบสงัด นั่นคือวันที่ความสัมพันธ์ขยับเข้าใกล้กันขึ้นมาอีกนิด
หลังเลิกงานวันนั้น อัญชลีได้รับข้อความจากแม่ตามตื๊อเรื่องงานที่บ้านตลอด เธอกดปิดเสียง ถอนใจ สายตาหมองหม่น นาวินเดินเข้ามานั่งด้วย ท่าทีไม่ค่อยแน่ใจนัก
“แม่คุณอยากให้คุณไปทำอะไรเหรอ”
“เขาไม่คิดว่าฉันจะอยู่รอดด้วยตัวเอง…”
เขาส่งสายตาเข้าใจ “พ่อผมก็เป็น…เขาไม่เชื่อว่าผมจะเลิกเหลวไหลได้”
บทสนทนาเงียบไปอีกครั้งหนึ่ง แต่วันนี้ต่างจากทุกวัน มีบางอย่างอุ่นแฝงในความเงียบนี้
ค่ำวันหนึ่ง ออฟฟิศเงียบสงัด นาวินนั่งเขียนสเก็ตช์อยู่ที่โต๊ะ เพดานแสงจันทร์อาบลอดกระจก อัญชลีนั่งทำงานเงียบ ๆ เขาเงยหน้าขึ้น “คุณเคยฝันอะไรบ้างไหม แบบที่มันดูเป็นไปไม่ได้แต่ยังอยากลองอยู่ดี”
เธอคิดนาน “อยากเป็นนักออกแบบ แต่อยากให้แม่ยิ้มให้ฉันจริง ๆ สักครั้ง”
“ฟังดู…เหมือนจะเศร้าแต่มันก็ซื่อสัตย์ดีนะ” เขาว่า
“คุณล่ะ” เธอถาม
เขาหัวเราะเบา ๆ โล่งใจ “ผมอยากให้งานชิ้นนี้เสร็จ แล้วแม่ผมไม่ต้องขายร้านของชำไปจ่ายหนี้…ผมเคยคิดว่าตัวเองทำลายทุกอย่าง แต่ก็ยังอยากลองใหม่…”
อัญชลีหัวเราะเบา ๆ เป็นครั้งแรก
