เสียงรถสองแถวเก่าโข่งแว่วตามลม วินหอบกล้องกับกระเป๋าผ้าหนักอึ้งลงจากรถ ท้องฟ้าบ่ายต้นฤดูร้อนกว้างไกลสุดสายตา กลิ่นฝุ่นดินแสนคุ้นชินเข้าจมูก วิถีชนบทไหววูบกลับมาในความทรงจำเหมือนสายลมอ่อนพัดผ่านใบหญ้า นี่คือบ้านที่เขาต้องจากมาเพื่อวิ่งตามความฝัน
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“นานเลยนะ ถึงกลับมาสักที” เสียงแม่ทักขณะเขาเดินเข้าไปในบ้านเก่าหลังเล็ก สีหน้าแม่ยังเหมือนเดิม อ่อนโยนแต่แฝงความกังวลอยู่ในแววตาทุกครั้งที่พูดถึง ‘อนาคต’
วินเก็บข้าวของ พลางเดินชมบ้าน มองเห็นกรอบรูปรูปครอบครัวบนชั้นไม้ รอยยิ้มของตนเองในวัยสิบสองปีกับผู้หญิงผมยาวตาใสยืนเคียงข้าง ตอนนั้น…เขาไม่คิดว่าวันหนึ่งจะเหินห่างกันขนาดนี้
พลบค่ำเมื่อจักจั่นเริ่มร้อง วินเดินไปยังทุ่งข้าวใกล้โรงเรียนหยุดสายตาที่หญิงสาวคนหนึ่งยืนถ่ายเซลฟี่กับต้นไม้ ดวงอาทิตย์ลับเหลี่ยมภูเขาทำให้แสงกระทบผมเธอเป็นสีทอง “ฟ้า?”
เธอเลิกคิ้ว มองเขาครู่หนึ่ง “วิน…ไม่คิดว่าจะจำได้” น้ำเสียงแฝงแววเยาะเย้ยบางเบา เธอเอียงหน้า คล้ายไม่แน่ใจว่าจะดีใจหรือเฉยชา วินยิ้มเก้อ ไม่รู้จะคุยอะไร
“กลับมานานแค่ไหนแล้ว” เธอถามขณะที่เดินสวนเขา วินตอบติดขัด “เพิ่งมาวันนี้…แล้วฟ้าอยู่ที่เดิมหรือ?”
เธอหัวเราะเบา ๆ “วินคิดว่าฉันจะไปไหนได้ เราก็ยังอยู่หมู่บ้านนี้…แค่โตขึ้นนิดหน่อย” นัยน์ตาเศร้าเปล่งประกายบางอย่าง วินอยากถามหลายอย่างแต่ก็เงียบไป
สัปดาห์ถัดมา วินเริ่มออกถ่ายภาพรอบหมู่บ้าน พบวิถีชีวิตชาวนาวันหยุด ฟ้ายืนช่วยแม่ขายข้าวเหนียวหมูปิ้งหน้าตลาด เธอเจอเขาอีกทีคราวนี้พูดน้อยลงแต่อมยิ้มทุกครั้งที่สบตา
“อย่าถ่ายรูปฉันล่ะ” เธอแซวเมื่อเขายกกล้องขึ้น “หน้าฉันมันไม่สวยเหมือนวินหรอก”
“ไม่มีใครบอกว่าสวยกับไม่สวย มันอยู่ที่…” วินพูดค้างไว้ มองเธออย่างเก้อเขิน ฟ้ายิ้มตาหยี
เย็นวันหนึ่ง ทั้งสองนั่งใต้ต้นฉำฉา ขณะลมอ่อนพัด ฟ้ามองท้องฟ้าไกลสุดสายตา “วินจำได้ไหม…เมื่อก่อนเราชอบปีนต้นไม้นี่ด้วยกัน”
“ตอนนั้น…” เธอพูดเบา ๆ แล้วหยุด “ฉันอยากออกไปจากตรงนี้ อยากเห็นโลกกว้างเหมือนวิน”
วินนิ่งไป หลบสายตาเธอ “ไม่ใช่แค่โลกสวยอย่างที่คิดหรอก บางทีก็…เหงา เหมือนที่เรายืนคนละฝั่งถนนนั่นไง”
ฟ้ากระแอมคล้ายจะพูดอะไรแต่เปลี่ยนใจ นั่งเงียบซึมซับความรู้สึกว่างเปล่าระหว่างพวกเขา
วันต่อมา วินช่วยแม่ฟ้าขนของเข้าร้าน โชคดีที่วินได้ถ่ายภาพฟ้าตอนเธอยิ้มให้เด็ก ๆ ในหมู่บ้านอย่างเป็นธรรมชาติ ทั้งสองหัวเราะกันเวลาตลกๆ ฟ้าขะมักเขม้นกับงาน ไม่ว่อกแว่กเหมือนทุกที
วันหนึ่ง วินเผลอถามระหว่างช่วยยกของ “ฟ้า…ทำไมถึงไม่ไปเรียนต่อที่อื่น”
ฟ้านิ่งงันเหมือนถูกกระแทกกลางอก เธอหลบตา “ก็…แม่ต้องพึ่งฉัน ฉัน…หาทางออกไม่เจอ มันไม่ง่ายแบบวิน…”
วินก้มหน้า “ฉันก็…ไม่ได้กล้าอย่างที่คิดนักหรอก ฟ้า บางทีมันก็…เปลี่ยวๆ เหมือนกัน”
บรรยากาศเงียบงัน อึดอัดใจ สายลมอ่อนโยนแต่เต็มไปด้วยคำถามที่มีแต่เสียงหายใจตัดผ่าน
บางวัน ฟ้าเล่าเรื่องเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน เธอสอนพวกเด็กเต้นรำ แต่งหน้าเล่นละครเล็ก ๆ วินถ่ายภาพเก็บภาพรอยยิ้มเหล่านั้น เขาสังเกตเห็นเธอจริงจังและมีใจรักในสิ่งเล็ก ๆ ที่คนอื่นมองข้าม
ฤดูฝนแรกมาเยือน หมอกจางปกคลุมริมทุ่ง วินตามฟ้าไปยังศาลาเล็กๆ ที่เคยนั่งด้วยกันตอนเด็ก เธอนั่งเหม่อมองสายฝน
“วิน…ออกไปไกลแล้ว ยังอยากกลับบ้านไหม?”
วินถอนใจ “กลับสิ…บางที…บ้านมันอยู่ในภาพที่วินถ่ายตลอด”
ฟ้าขบกรามนิ่ง “ฉันอิจฉาวินนะ ได้หนี ได้วิ่งตามฝัน…”
วินลังเลจะพูดต่อหรือไม่ หยดฝนเคาะหลังคาไม้ โลกทั้งใบเหมือนหยุดชั่วขณะ
หลังวันนั้น วินคิดถึงความฝันของตัวเองที่อยากเป็นช่างภาพใหญ่ ในขณะที่ฟ้ามีหน้าที่ผูกพันกับบ้าน ทั้งสองคนถอยห่างกันโดยไม่รู้ตัว
คืนหนึ่งกลางเดือน วินนั่งดูภาพถ่ายบนจอคอมที่โรงเรียน ฟ้าแวะมาพร้อมข้าวต้มร้อนๆ เธอเงียบก่อนวางจานลง
“เหนื่อยไหม…โอเคหรือเปล่า” ฟ้าถามเสียงเบา วินพยักหน้าแต่ไม่สบตาเธอ สายตาวูบไหว
“ฟ้า…ถ้าฉันขอร้องอะไรอย่างหนึ่ง จะฟังไหม”
ฟ้าหันมาคิ้วขมวด “อะไรล่ะ”
“…ให้ลองไปเวิร์กช็อปถ่ายภาพกับฉันในตัวเมืองสักครั้ง” วินพูดช้าๆ
เธอเงียบเหมือนกำลังคิด ท้ายสุดส่ายหน้า “แม่ไม่ให้ไปหรอก ฉัน…ห่วงแม่ ฉันทิ้งที่นี่ไม่ได้”
วินมองจานข้าวต้มที่เย็นลง ความฝันกับความจริงค่อย ๆ ดึงทั้งสองคนแยกห่างจากกันมากขึ้น
รุ่งขึ้น วินเห็นฟ้าทะเลาะกับแม่เสียงดังในร้าน เธอร้องไห้ออกมาหน้าตลาด วินจะเดินเข้าไปแต่ลังเล ราวกับความกลัวของตัวเองฉุดรั้งไว้
คืนวันต่อมา ฟ้ามาหาวินที่บ้าน เธอนั่งนิ่งบนระเบียงไม้ “ขอโทษนะ…ฉันทำผิดเกือบทุกอย่างกับแม่มาแต่ไหนแต่ไร”
วินมองฟ้าหยาดน้ำตาไหล “ฉันเอง…ก็ไม่กล้าบอกแม่เรื่องอยากเป็นช่างภาพ มาตลอดเหมือนกัน”
เสียงหรีดเรไรแว่วมาในความเงียบยาว ทั้งสองคนไม่รู้จะแก้อะไรดี ต่างรู้เพียงแค่…เรื่องบางเรื่องอาจไม่ใช่เรื่องของคำพูด
เช้าอีกวัน วินตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกหนักอึ้ง เขาตัดสินใจช่วยฟ้าสอนเด็ก ๆ ถ่ายภาพในโครงการโรงเรียนชนบท ฟ้ากลับมายิ้มอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตัวเองช่วยเด็ก ๆ สร้างแรงบันดาลใจเล็ก ๆ
เวลาผ่านไป วินต้องกลับกรุงเทพฯ ก่อนจะไป ฟ้าเอารูปถ่ายในกรอบไม้มาให้ “รูปนี้…วินถ่ายวันที่ฉันหัวเราะกับเด็ก ๆ ฉันเห็นรอยยิ้มตัวเองแล้วเหมือนเห็นฝันเดิมๆ อาจจะ…ไม่ได้หนีจากที่นี่ แต่ฉันก็เริ่มเห็นว่าที่นี่อาจจะเป็นโลกกว้างสำหรับใครสักคนได้เหมือนกัน”
วินยิ้ม “บางที…ฝันมันก็เปลี่ยนไปตามสายลม ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตามมันไปถึงจะดีจริงรึเปล่า…”
ฟ้าชะงัก เหลือบตาอย่างมีหวังและวิตกในแววเดียว “แล้ว…เราสองคนล่ะ”
วินไม่ตอบ ทว่าให้มือฟ้าแน่น ก่อนขยับตัวออกห่างโดยไม่กล่าวลา
ฤดูร้อนผ่านไป ฟ้าวุ่นกับเด็ก ๆ กับร้านค้าของครอบครัว จู่ ๆ พ่อฟ้าไม่สบายเข้าโรงพยาบาล แม่ไม่เหลือใครช่วย ฟ้าต้องเลือกระหว่างไปเวิร์กช็อปกับวิน หรืออยู่เคียงข้างครอบครัว เธอลังเล คืนนั้นนอนไม่หลับ
วินโทรศัพท์มาหา “ฟ้า…ไม่ต้องฝืนหรอก ฉันเข้าใจ”
“แต่ฉันอยากไป…” เสียงเธอสั่น “ไม่ใช่เพื่อวินหรอก เพื่อฉันเอง อยากเปลี่ยน อยากเผชิญอะไรใหม่ๆ”
วันสุดท้าย วินรอที่ป้ายรถสองแถว ฟ้าไม่มา จนรถออก เธอแค่ส่งข้อความ “ขอโทษ ฉันเลือกครอบครัว แต่ขอบคุณที่ทำให้ฉันกล้าเผชิญความฝันตัวเอง”
สองเดือนต่อมา วินส่งภาพถ่ายจากกรุงเทพฯ มาให้ฟ้า เด็กในภาพกำลังยิ้มเหมือนฟ้า เธอดูภาพนั้น บนใบหน้าเปื้อนหยาดน้ำตา แต่มีแววตาเด็ดเดี่ยวกว่าทุกครั้ง
เวลาผ่านไป ฤดูฝนเปลี่ยนเป็นหนาว ฟ้านั่งสอนเด็กที่ศาลาเหมือนเดิม วินกลับมาอีกครั้ง คราวนี้มาชวนเธอจัดนิทรรศการภาพถ่ายเล็กๆ ที่โรงเรียน
“แล้ว…หลังจากนี้ล่ะวิน”
วินตอบเสียงนิ่ง “อยากเดินไปกับฟ้า…ไม่ว่าจะบ้านหรือกรุงเทพฯ ฉัน…จะลองสร้างคำว่า ‘บ้าน’ กับฟ้าดูอีกครั้ง จะได้ไหม?”
ฟ้าก้มหน้าหลบ เงียบงันไปเนิ่นนาน ก่อนส่ายหน้าเบา ๆ “อาจจะยัง…แต่ถ้าวินรอได้…ฉันก็อยากให้โอกาสตัวเองเหมือนกัน”
เธอส่งยิ้มพร้อมหยาดน้ำตา ท่ามกลางสายลมฤดูใหม่ วินยิ้มรับ ช้า ๆ และหนักแน่น เหมือนสายลมที่พัดพาหัวใจทั้งคู่ไปพร้อมกัน
