เสียงโหวกเหวกก้องอยู่หน้าหอพัก “สมัครคนละโชว์สองด่วน ๆ! ใครไม่โชว์ โอ๊ตจะโชว์เอง!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!โอ๊ต – หนุ่มปีหนึ่งแก้มตุ่ย ผู้ไว้ใจตัวเองดั่งเทพเจ้าไอเดีย – โบกป้ายกระดาษทำมือหน้าหอพักอย่างมั่นอกมั่นใจ เพื่อนข้างห้องเดินผ่าน ยังกลอกตาใส่โดยอัตโนมัติ
“ไอ้โอ๊ต คราวที่แล้วนายให้ผมเต้นแทงโก้เดี่ยวกับเก้าอี้ ขั้นนั้นจบแค่ไหนล่ะ” พีช เพื่อนร่วมห้องพูดนิ่ง ใบหน้าไร้รอยยิ้มเหมือนเดิม
โอ๊ตยิ้มกว้าง “อันนั้นเจ๋งจะตาย! รอบนี้แผนเหนือชั้น โชว์รวมดาวหอ 4 รุ่น รุ่นน้อง รุ่นกลาง รุ่นพี่ จัดเต็ม ตอนนั้นยังไม่รู้วิธีนำเสนอล้ำ ๆ ตอนนี้รู้แล้ว!”
เสียงฝีเท้าหนัก ๆ มาแต่ไกล พี่ราเชน ผู้ดูแลหอผู้มีความมั่นใจกรุบกรอบในทุกคำสั่ง เดินเข้ามาเป่าปากหวีดเรียกทุกคนรวมตัวเหมือนคุณครูฝึกลูกเสือ
“โอ๊ต นายแน่ใจนะว่าเอาอยู่? อย่าลืมว่างานโชว์คืนนี้สำคัญมากนะ แขกใหญ่จะมาตรวจหอ!”
โอ๊ตหุบยิ้มกึก แต่แกล้งพยักหน้า “เอาอยู่พี่ มั่นใจ สุด! ขอน้ำมันตะเกียงอย่างเดียว เอาให้สุดฉากปิด ยานแม่ลงเลย!”
พีชกระซิบข้าง ๆ “น้ำมันตะเกียงบนดาดฟ้าหอมีแค่ขวดเดียว นายรู้ใช่ไหมว่ามันหมดตั้งแต่ปี 2 ปู้ยี่ปู้ยำพิธีบายศรีที่คราวแล้ว?”
โอ๊ตนิ่งฟังเหมือนไม่ได้ยิน ตั้งมั่นจะลุยต่อ จังหวะนี้ น้ำเพชร – สาวเจ้าอารมณ์ลุยชอบความเป๊ะ – โผล่มายื่นสมุดจด
“ฉันทำรายชื่อโชว์ไว้ เดี๋ยวจะช่วยลิสต์เตรียมของ ขอแค่โอ๊ตไม่คิดอะไรพิเรนทร์ ๆ อีกนะ”
โอ๊ตกลอกตา “คราวก่อนมันแค่ทดลองซาวด์เอฟเฟกต์เอง รอบนี้คอนเซ็ปต์ ‘บ้านหอคือครอบครัว’ ฉันไม่พังแน่นอน!”
เสียงอะไรแตกดังเป๊าะมาจากชั้นล่าง ราวกับโชว์สาธิตเล็ก ๆ คือชายชุดมาสคอตแมวข้างหอง้อคุณแฟนอยู่ ดีใจที่ตัวเองไม่ต้องเต้นด้วย
ตอนบ่าย ห้องประชุมเล็ก ๆ หอ 2 กลายเป็นที่ตั้งแผนงาน ทั้งโอ๊ต, พีช, น้ำเพชร และยิ้ม – หนุ่มมาดสบายผู้เชื่อในโชคชะตามากกว่าแผน
“ขอโทษนะ ขอถามก่อน ของกินว่างานนี้มีแจกฟรีไหม ถ้ามีฉันสมัครโชว์เลย โชว์อะไรยังไม่รู้ ขอแค่มีข้าวเหนียวหมูทอด” ยิ้มพูดเสียงงัวเงีย
น้ำเพชรสวน “โชว์ความ ‘ขี้เกียจ’ นี่ไม่รับนะยิ้ม ชั้นไม่ได้หมายถึงเธอจะขี้เกียจโชว์จริง ๆ นะ!”
ยิ้มยักไหล่ “ถ้ามีแรงก็…อาจจะโชว์กลิ้งตัวเองลงบันไดแบบช้า ๆ เอามั้ย?”
โอ๊ตเบรก “เออ พวกนายขอความจริงจังหน่อย จดลำดับโชว์ให้แล้วนะ ขาดแค่เซอร์ไพรส์เด็ด ๆ ปิดท้าย ฉันขอเสี่ยงโชคเปิด-ปิดไฟจากมือถือ สแกน QR ให้ไฟดาดฟ้ากระพริบระยิบ ๆ (เคยดูในคลิปเมืองนอก)”
พีชฟังแล้วถอนใจ “นายลืมไปไหมว่าระบบไฟขัดข้องตั้งแต่ปลายเทอมที่แล้ว?”
โอ๊ตนิ่งไปสองวิ “โอเค…ตอนนี้ขอรีแล็กซ์แผนนิดนึง”
ณ ห้องโถงใหญ่ ทุกคนERATORเตรียมอุปกรณ์โชว์เล็ก ๆ น้อย ๆ เสียงโหวกเหวกกลับมาดังขึ้น เหล่ารุ่นพี่รุ่นน้องเดินสวนกัน ผลัดกันเดินชนไหล่แบบจำใจต้องร่วมงาน
น้ำเพชรตะโกน “ข้อมือใครหยิบแว่นกันแดดหาย เอามาคืนเถอะ! ชั้นไม่ได้จะเอาไปใส่โชว์สักหน่อย! จะเอาไปปิดรอยขอบตา!”
โอ๊ตมองอุปกรณ์พร็อพต่าง ๆ เริ่มไม่ค่อยแน่ใจว่าแผนการใหญ่นี้จะไปรอดอย่างที่คิด
จังหวะเดินชนศรีษะกับป้ายไฟดิบ ๆ ที่ยังไม่ต่อสาย วินาทีนั้นไฟก็ดับทั้งตึก ทุกคนเงียบกริบ ในความมืด ๆ เสียงมือถือคนหนึ่งดัง “เอ้า ใครปิดเบรกเกอร์!” พีชพยายามเซ็ตสวิทช์จนหัวปั่น
ยิ้ม “โชว์ไฟเงียบ…นี่นายคิดมุกก่อนหรือมันเกิดขึ้นเอง?”
โอ๊ตหน้าเจื่อน มองหวังว่าทุกอย่างคงไม่แย่กว่านี้
ณ ที่ประชุมย่อยในห้องน้ำหอ พีชกับน้ำเพชรยืนแปรงฟันคุยตรง ๆ
น้ำเพชร “นายแน่ใจแค่ไหนว่าโอ๊ตจะไม่ทำพังอีก?”
พีชหัวเราะหึ “ไม่แน่ใจเลย แต่ถ้าไม่ปล่อยให้ลอง…เขาคงรู้สึกว่าไม่มีตัวตน”
น้ำเพชรเงียบไปแต่มุมปากยกยิ้ม “เผื่อแผนเขาสำเร็จบ้างจะเซอร์ไพรส์โลกไปเลยนะ”
กลับมาที่โอ๊ต ส่องมือถือสำรวจรายชื่อโชว์ พร้อมโทรหายิ้มแต่ลืมว่าตัวเองไม่ได้ต่อ Wi-Fi ตั้งแต่เมื่อวาน เน็ตหมดอีก เจอแต่เสียงรอสายแปร่ง ๆ เหมือนคนขายประกันโทรมาหา
จังหวะนี้ พี่ราเชนเดินเข้ามา “โอ๊ต ขอคุยหน่อย งานคืนนี้ ถ้าพังฉันรับผิดชอบแทนนายก็ได้—”
โอ๊ตรีบสวน “ไม่ต้องครับพี่! ผมจะลุย จริง ๆ ครับ! คราวนี้ทุกอย่างอยู่ใต้คุม!”
พี่ราเชนมองโอ๊ตด้วยสายตาเอ็นดูแต่กังวลนิด ๆ “แน่ใจนะ กลัวนายจะเครียดจนผมหงอกคาหอหมด”
โอ๊ต “ขอให้หงอกฟรีทั้งหอยังได้เลยครับ ขอให้ผมรอดก่อน!”
เสียงพีชและน้ำเพชรจากข้างนอกดังขึ้น “โอ๊ต กลุ่มรับเชิญเดินหลงไปห้องน้ำหญิงหมดแล้ว! นายทำป้ายบอกทางยังไงเนี่ย?”
โอ๊ตชะโงกออกไปดู พบป้ายลูกศรเขียนกลับหัวชี้ไปผิดทาง ทุกคนหัวเราะก๊ากในวิกฤต
ยิ้มวิ่งมาพร้อมข้าวเหนียวหมูทอด “ขอกินก่อนโชว์ หิวมาก!”
โอ๊ตถอนหายใจ มองเหตุการณ์รอบตัว เจอแต่ความวุ่นวายที่ตัวเองเป็นคนจุดประกาย
เวลาใกล้งานจริง ทุกคนรวมตัวซักซ้อม รีบแก้ป้ายบอกทางอย่างโกลาหล น้ำเพชรแจกสมุดบันทึก “เอ้า คนละหน่วยความวุ่นวาย ช่วยกันจำโชว์ของใคร!”
รอบซ้อมเริ่ม มีแต่ความขลุกขลัก ใครสักคนเดินสะดุดสายไฟล้ม (ห้ามตลกเพราะล้ม!) ไฟห้องดับอีก แต่คราวนี้ยังมีแสงจากมือถือช่วยชีวิต
น้ำเพชร “ขอร้อง ใครถือปลั๊กไฟไม่ต้องขยับ ปลั๊กในหอนี้โยกโย้กว่าระเบียบกองเก็บของซะอีก”
โอ๊ตเป่าปากฮึด “โอ๊ตต้องเอาให้อยู่! หอนี้จะภูมิใจในโชว์คืนนี้!”
ไข่ปลาคาใจพีช “ถ้านายเอาอยู่จริง ๆ เดี๋ยวซื้อน้ำตะเกียงให้ใหม่ 2 ขวดเลย!”
แต่ยิ่งใกล้เวลาโชว์ ทุกอย่างยิ่งบานปลาย แขกหลงกระจาย ทีมโชว์สลับคิวกันเอง รุ่นพี่ขอเปลี่ยนโชว์จากลิปซิงค์เป็นอ่านกลอน รุ่นน้องแต่งตัวเป็นฮีโร่แต่ลืมแมสก์กลางงาน ทุกคนต่างรับผิดชอบแต่สิ่งของตัวเองจนงานรวมยุ่งกว่าเดิม
โอ๊ตเริ่มเครียด เสียงปะปนกันระหว่างคนซ้อมโชว์ กลายเป็นมิกซ์เสียงมั่วโกลาหล
น้ำเพชรวิ่งวุ่นตามแก้ป้าย กำกับเสียง ช่วยดูพร็อพ จนหลุดขำตัวเอง “โอ๊ต…บ้านหอนี้คงไม่ต่างจากละครเวทีแนวโกลาหลจริง ๆ”
พีชนั่งนับนาที ถาม “โอ๊ต แผนใหม่คือ?”
โอ๊ตเหงื่อตก หันไปแกล้งหัวเราะจาง ๆ “จำลองไฟฉุกเฉินซ้อม เผื่อรับมือได้!”
เหตุการณ์บานปลาย เมื่อโอ๊ตเผลอส่งข้อความผิดไปที่กลุ่มผู้ปกครอง ด้วยเนื้อหา “เฟลแน่คืนนี้ ขออภัยทุกฝ่าย” ทุกคนรู้ก่อนโชว์จริงว่าจะมีมหกรรมเฟลกลางงานแน่ ๆ
น้ำเพชรหน้าซีด “โอ๊ต! นั่นกลุ่มผิด! นายเข้าใจผิดไปกลุ่มผู้ปกครอง!”
โอ๊ตหน้าเจื่อน มองมือถือด้วยสายตาหวาดระแวง
และในวินาทีก่อนโชว์จริง ขณะที่พีชกำลังสั่งเช็คไฟโอ๊ตพยายามจะปลุกใจตัวเอง ยิ้มถือไมค์แบบง่วง ๆ “ประกาศ…ใครยังไม่โชว์อยู่ที่ห้องข้าวเหนียวหมูทอด ส่วนใครจะโชว์ก็รีบมา มีรางวัลเป็น…ใจโอ๊ตหนึ่งดวง!”
โอ๊ตกระโดดขึ้นเวทีด้วยความมั่นใจผิด ๆ “หอเราคือครอบครัว งานเราคือความสดใหม่ จะเฟลหรือจะเวิร์กคืนนี้ต้องกำลังใจ!”
เสียงเฮจากเพื่อนร่วมโชว์ดังมา พีชน้ำเพชรยิ้มให้โอ๊ต และในความอลหม่านของโชว์ ที่พร็อพเปลี่ยน สีไฟไม่ถูกต้อง เสียงไมค์หายไปครึ่งท่อน ทว่าคนดูที่เริ่มต้นหัวเราะเยาะ กลับกลายเป็นเอ็นดูท้ายโชว์
แม้แขกตรวจหอยืนมึน ๆ แต่พี่ราเชนหันมาบอกโอ๊ตเบา ๆ “นายอาจจะไม่เคยจัดงานราบรื่น…แต่หอนี้สนุกฝุด ๆ เพราะนายทุกทีเลยนะ”
โอ๊ตยิ้ม ผ่อนลมหายใจ โล่งสุดใจที่จบงาน แม้ไม่ตรงแผน แต่ทุกคนก็ได้หัวเราะ ได้อยู่ร่วมกัน ทำผิดด้วยกัน และแบ่งปันข้าวเหนียวหมูทอดชิ้นสุดท้ายกลางห้องโถงหอในค่ำคืนที่ไฟหอดับแบบไม่ได้วางแผน
ยิ้มกัดหมูทอดหยัน ๆ “ปีหน้าใครจัดอีก โอ๊ตไม่ทำป้ายแล้วนะ”
ทุกคนหัวเราะ เอ็นดูในความพยายามของโอ๊ต พลางเก็บของในห้องโถง คืนนี้ทุกคนต่างหัวเราะกับเรื่องราวที่คาดไม่ถึง สนิทกันขึ้น – อย่างน้อยก็ในความผิดพลาดที่มีรอยยิ้ม
