เสียงร้องตะโกนโวยวายดังขึ้นแต่เช้ามืดในหอพักชาย “เฮ้ย! แตงโมใครเอาไปฟะ!” ปุ๊บปั๊บ เด็กปีสอง รูปร่างผอมเพรียว สวมแว่นตาหนาหนา เพิ่งรับตำแหน่งหัวหน้าหอด้วยความเต็มใจ—และเต็มไปด้วยความมั่นใจผิด ๆ รีบวิ่งออกมาจากห้องในชุดนอนลายปลาวาฬ เสื้อหลุดลุ่ย หัวฟู หน้าตั้งใจทั้งที่โคตรง่วง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อะไรอีกว่ะ เอ…ใส่แว่นก่อน” เขาควานหาแว่นอยู่สองวิ เจอเพื่อนสนิทต้นหน นอนกรนอยู่ตรงโซฟาระเบียงอย่างงง ๆ
“แตงโมบ้านนายหายเหรอปั๊บ” ต้นหนพูดทั้งยังหลับตา “ฉันว่า…มันน่าจะกลิ้งตกระไดไปเอง นายนั่นแหละ ทำหล่นประจำ”
“ไม่ใช่! คราวนี้มันหายทั้งลูก! แล้วนายก็เห็นป้ายประกาศห้ามขโมยของหอก่อนนอนเมื่อคืนใช่ไหม?”
ต้นหนหัวเราะ “ป้ายของนายไง สด ๆ เลย กาวยังไม่แห้งดี”
เสียงขำแซว ๆ ดังล้อมวงจากเพื่อนห้องข้าง ๆ อุ๋งอิ๋ง – สาวมหาลัยเปิ่น ๆ จากข้างห้อง โผล่หน้ามาจากประตูหอหญิง ส่งเสียงงัวเงีย “มีเรื่องวุ่นแต่เช้าเลยหรอพวกนาย…”
ปุ๊บปั๊บขึงขัง “คราวนี้ฉันจะล่าขโมยแตงโมให้ได้! ในฐานะหัวหน้าหอ! นี่มันศึกศักดิ์ศรี!”
ทุกคนมองหน้ากันเงียบไปครู่
“ศักดิ์ศรี…แตงโมเน่า ๆ ปลายเทอม?” ธาม เพื่อนห้องท้ายโผล่มา พูดช้า ๆ แบบคนเนือยเฉื่อย
ปุ๊บปั๊บยังมั่นใจ “แกไม่เข้าใจ! ถ้าปล่อยไป แล้วของชิ้นต่อไปจะอะไร! พระเครื่องฉันก็ออกใหม่ นายจะรอดไหมหะ!”
“ปั๊บ ฉันว่าแตงโมนายมัน…บู้บี้เกินกลัวมีใครเอา” อุ๋งอิ๋งพึมพำ โดนปุ๊บปั๊บสายตาเลเซอร์เข้าให้
ผ่านไป 3 ชั่วโมง ทั้งหอตื่นจากนอนสาย เสียงฮือฮาเรื่องแตงโมหายกลายเป็น talk of the town รอบนี่จริงจังราวเหตุปล้นธนาคาร
ณ ห้องพักรวม ปุ๊บปั๊บเรียกประชุมฉุกเฉิน “ขออนุญาตในฐานะหัวหน้าหอ ฉันมีแผน—เราจะสืบว่าใครขโมยแตงโม!”
บีบี๋ เพื่อนตัวเปี๊ยกเจ้าของฉายา ‘นักตามกลิ่น’ ยกมือถาม “แตงโมกลิ่นอะไรคะหัวหน้า จะได้เริ่มดม?”
ธามเสริมเสียงเนือย “กลิ่นยิ่งกว่ากล้วยรอนาน…แต่ถ้าใครอยากดมหาคนผิดก็ตามสบาย”
ต้นหนแกล้งทำเป็นเฉย “ใครสืบดีสุด มีรางวัลปาท่องโก๋เหลือสองไม้จากเมื่อคืน”
เสียงฮาทั้งหอ ปุ๊บปั๊บยืนหน้าซีเรียสฟอร์มเท่ “ฟังนะ เราต้องมีแผนรัดกุม! ฉันจะตั้งกล้องวงจรปิดเอง!”
“นายมีแค่กล้องมือถือ กับไม้เซลฟี่ที่หัก…” อุ๋งอิ๋งพูดด้วยน้ำเสียงระอา
“ก็…ถ่ายมือก็ได้ ฉันอดนอนก็ได้! หัวหน้าหอต้องรับผิดชอบ!” ปุ๊บปั๊บตบอกแรงมากจนไอ
คืนนั้น ปุ๊บปั๊บอดหลับอดนอนเฝ้ากล้องมือถือไว้หน้าตู้อาหาร ไม่มีอะไรเกิดขึ้น นอกจากเสียงยุงบินเข้าหู กับคลิปตัวเองสะลึมสะลือเปิดตาตามเสียงหมาเห่าไปเรื่อย
เช้า ต้นหนย่อง ๆ หยิบมือถือปุ๊บปั๊บมาดูคลิปย้อนหลัง ขณะที่อีกฝ่ายยังสะลึมสะลือ ปรากฏภาพสิ่งมีชีวิตสีส้มก้อนกลมเคลื่อนในเงาสลัว ต้นหนจับจ้อง “ผี…หรือเมสัน?”
“เมสัน!!!” อุ๋งอิ๋งโผล่มาร้อง มองภาพอย่างตื่นตา
เมสัน คือแมวหอเพื่อนสนิทของอุ๋งอิ๋ง ตัวป้อมขนฟู ง่วงโลกไม่เคยสนใคร
“มันกลิ้งไปหยิบอะไรนั่นแหละ…” ธามชี้นิ้วในคลิป “หรือแตงโม?”
“เป็นไปได้ไง แมวจะขโมยแตงโม!” ปุ๊บปั๊บสวนทันควัน “นี่มันต้องเป็นฝีมือคน!”
ทุกคนถกเถียงกันวุ่น ทั้งที่ยิ่งถกก็ยิ่งงุนงง จากแตงโมหายเริ่มกลายเป็นใครขโมยแมวไปขโมยแตงโม ใครให้แมวกินแตงโม… ความสับสนบานปลาย
เย็นวันนั้น ปุ๊บปั๊บทุ่มสุดตัว เดินประกาศสืบหาขโมย “ใครเห็นแตงโม กรุณาแจ้งหัวหน้าหอ มีรางวัลขนมจีบ!”
อุ๋งอิ๋งเดินตามมาให้กำลังใจ “นายคิดว่าจะจับได้จริงเหรอปั๊บ…”
“ชัวร์! ฉันไม่เคยล้มเหลว…เอ่อ ไม่ถึงสิบครั้ง”
ธามกับบีบี๋ผลักประตูพรวด “อุ๋งอิ๋ง! เมสันหายตัว!”
สถานการณ์ป่วนหนักกว่าเดิม หอทั้งหอกลายเป็นภารกิจตามล่าแมวที่อาจขโมยแตงโมไป!
ปุ๊บปั๊บวางแผนทันที เสนอ “งั้นเราแบ่งทีม! ทีมหนึ่งหาตามห้อง อีกทีมปลอมตัวเป็นแตงโม”
“ใครอยากเป็นแตงโมวะ” ธามยักคิ้ว
“ฉัน!” บีบี๋ยกมือทันควัน ทุกคนเงียบมองแบบหมดคำจะพูด
ภารกิจเริ่มขึ้น ทุกคนแยกย้าย บีบี๋เอาผ้าห่มไปพันตัวเป็นแตงโมกลม ๆ วิ่งไปวิ่งมา ปุ๊บปั๊บกับต้นหนปีนช่องแอร์ส่องทุกซอก ทำกลางวันให้ดูเหมือนหนังสายลับจอมปลอม
อุ๋งอิ๋งประกาศตามหาเมสันเสียงดังจนกลายเป็นไวรัลเสียงในกลุ่มไลน์หอ “ถ้าใครเจอแมวอ้วนกลมน่ารักฝากไว้ที่หน้าห้อง อ่อ…อย่าให้มันกินของเหลือ”
หลังจากวนหาทั้งวัน ค่ำแล้วไม่มีเบาะแส ปุ๊บปั๊บท้อ แต่แกล้งยิ้ม “เอาน่า…ขโมยต้องโผล่”
ธามนั่งเรื่อย ๆ ข้างเขา “หรือจริง ๆ นายลืมเอาแตงโมไปแช่ที่ห้องซักรีด?”
“ไม่ได้ลืม! ฉันจำได้ขึ้นใจ วางไว้ใต้โต๊ะ ฉัน…อาจจะ…” น้ำเสียงเปลี่ยนเป็นลังเล
จู่ ๆ มีเสียงร้อง “เจอแล้ววว!” บีบี๋ตัวกลมกลิ้งในชุดแตงโม เปิดประตูพร้อมแตงโมลูกนั้นในมือ กับเมสันที่เดินชิล ๆ ตามมา
ทุกคนเฮโลกรูกันมาดู “มันไปไหนมา?”
บีบี๋เล่า “ฉันลงไปหอเก่า เจอเมสันกลิ้งแตงโมเล่น เหมือนลูกบอล เราทั้งสองเลยกลิ้งกันไปมา ฉันเลยตามมันจนเจอแตงโม!”
ห้องพักทั้งห้องหัวเราะ ยอมรับชะตากรรมอภินิหารของแมวกับแตงโม
ปุ๊บปั๊บถอนหายใจ เขินนิด ๆ แต่ปล่อยให้ต้นหนแซว “หัวหน้าหอแห่งการแก้ปัญหาสไตล์วุ่นแบบเฉพาะตัว”
“เอาน่ะ อย่างน้อย…ฉันไม่ได้ลืมแตงโมไว้ที่ห้องซักรีดใช่ไหม!” ทุกคนระเบิดเสียงฮา
ธามยิ้ม “หอเรานี่…ไม่มีอะไรธรรมดาสักอย่าง”
เย็นวันนั้น ปาร์ตี้แตงโมฝานกลายเป็นกิจกรรมร่วมใจ ทุกคนช่วยกันล้างผลไม้ จับแมว มองหน้ากันยิ้ม ๆ
อุ๋งอิ๋งพูดเบา ๆ “ขโมยตัวจริงก็คือความวุ่นวายของคนในหอนั่นแหละ”
ปุ๊บปั๊บมองเพื่อน ๆ ในแสงไฟอุ่น “สงสัย…จะจริง”
เมสันส่งเสียงเหมียวเบา ๆ เป็นจังหวะสุดท้าย
เสียงหัวเราะท้ายเรื่องยังดัง ด้วยความป่วนผสานอบอุ่นใจ…และแตงโมที่เปรี้ยวที่สุดในมหาวิทยาลัย!
