เสียงเครื่องปรับอากาศแผ่วเบาปะปนกับเสียงกดคีย์บอร์ดดังสนั่นในออฟฟิศเปิดโล่งกลางใจเมือง ลลิตาก้มหน้ารัวพู่กันวาดภาพเรนเดอร์บอร์ดโฆษณาให้กับแคมเปญใหม่ ขณะที่เสียงรองเท้าหนังหนักแน่นของพิชญดังใกล้เข้ามาท่ามกลางสายตาพนักงานในทีม เขาหยุดยืนอยู่ข้างโต๊ะเธอ ก่อนวางแฟ้มเอกสารลงโดยไม่พูดอะไร สายตานิ่งแต่พอมีแววกังวล ลลิตาเงยหน้าช้า ๆ สบตาเขาอย่างท้าทาย แต่ในใจเต้นแรงเพราะแววตาคู่นั้นมักทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเล็กลงทุกที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ขอไอเดียคร่าว ๆ ภายในเย็นนี้นะ” เสียงพิชญราบเรียบพร้อมท่าทางไม่กลัวใคร เธอพยักหน้า ไม่ตอบโต้ แม้ในใจจะคิดว่าอีกฝ่ายดูจุกจิกและจริงจังจนเกินไป เธอเหลือบมองผลงานของตัวเอง ก่อนพยายามหาคำพูดแต่ก็กลั้นใจปล่อยให้ความเงียบขยับผ่านไป “ค่ะ เดี๋ยวจะจัดการให้ค่ะ” เสียงเธอเบากว่าที่ตั้งใจไว้
ที่มุมห้องแพงบรรยากาศตึงเครียด ใคร ๆ ก็รู้กันว่าลลิตากับพิชญเป็นเส้นขนานในทีมออกแบบ ไม่มีวันเข้ากันได้ วันนั้นหลังประชุม ลลิตาเดินสวนพิชญที่หน้าลิฟต์ เขาหันมามองผ่าน ๆ แล้วเดินก้มหน้าไปก่อน เธอจ้องตามหลังเขานานกว่าปกติ เผลอถอนหายใจเงียบ ๆ ก่อนจะกดมือถือหาเพลงฟัง แกล้งไม่สะทกสะท้านต่อบรรยากาศประหลาดระหว่างกัน
กลางคืน ลลิตาทบทวนงาน ขีดเขียนไอเดียลงสมุดบันทึกจนบรรทัดสุดท้าย แต่หัวใจกลับหม่น ทั้งความฝันอยากเปิดสตูดิโอศิลปะของตัวเองและแรงกดดันจากแม่ที่คอยเปรียบเทียบเธอกับพี่สาวคนเก่งในบ้าน ต่างพร่าเลือนความมั่นใจทีละน้อย มือถือสั่น เธอลังเลจะรับสายแม่หรือไม่ กระทั่งเสียงข้อความแชทจากพิชญเด้งขึ้นว่า “ถ้าเรื่องงานติดขัดอะไร บอกได้”
ลลิตาพิมพ์ตอบทั้งลังเลทั้งประชด “ไม่ติดค่ะ งานออกไอเดียแบบนี้เป็นธรรมชาติของคนอาร์ตอยู่แล้ว” แต่เมื่อลบทิ้งแล้วส่งข้อความใหม่ “ขอบคุณค่ะ คืนนี้จะลองอีกที” เธอสบตาตัวเองหน้าแสงจอพลางหัวเราะเบา ๆ กับความอ่อนข้อโดยไม่รู้ตัว
เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น พิชญถือกาแฟเข้ามาในห้องประชุมก่อนเวลา เงียบขรึมยิ่งกว่าเดิม เขาพลิกดูรายงานก่อนหยุดชะงักเมื่อเห็นโปสการ์ดรูปเมืองโบราณติดอยู่หน้าปกแฟ้ม ลลิตาเดินเข้ามาช้า ๆ โยนสายตาลอบมอง มือสั่นเพราะกลัวอีกฝ่ายจะต่อว่า แต่พิชญแค่ยิ้มบาง ๆ ก่อนเอ่ย “ให้ฉันช่วยดูมั้ย ว่าตรงไหนควรปรับ” เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานส่วนใหญ่ยังไม่เข้าห้อง ลลิตารู้สึกใจเต้นและไม่กล้าตอบอะไรเร็ว เธอพยักหน้าแบบเสียไม่ได้
ระหว่างทำงานร่วมกัน ลลิตามักออกไอเดียสดใส ส่วนพิชญเข้มงวดกับตัวเลขและรายละเอียด ทั้งคู่เตือนกันและกันเรื่องเวลาส่งงานจนมีปากเสียงเล็ก ๆ ในเช้าวันหนึ่ง “นี่ คุณจะรีบอะไรนัก ทำงานศิลปะต้องใช้เวลา คุณไม่เข้าใจหรอก!” ลลิตาพูดเสียงสั่น
พิชญนิ่งอยู่อึดใจ “บางทีความคิดสร้างสรรค์ก็ต้องมีกรอบเพื่อให้มันเป็นจริงได้” ลลิตาแก้คำ “งั้นคุณก็ทำเองสิ” เธอหันหลังจะเดินหนี แต่เขาคว้ามือเธอไว้ เบาจนเกือบไม่รู้สึก “อย่าเพิ่งไป… ฟังกันก่อนได้ไหม” น้ำเสียงนั้นทำให้เธอลังเลและหยุดฟังทั้งเสียงหัวใจ
ต่อมาช่วงดึก พิชญนั่งมองไฟกรุงเทพนอกหน้าต่างด้วยสายตาเศร้า ใบหน้าที่ใคร ๆ เห็นว่าเข้มแข็ง ซ่อนรอยล้าของคนที่ต้องพิสูจน์ตัวเองเพราะพ่อแม่คาดหวังในความสำเร็จเกินจริง เขาเปิดมือถือเจอรูปเก่าที่เคยถูกแฟนเก่าทิ้งไปโดยไม่บอกเหตุผล ภาพเก่า ๆ เหล่านั้นกลับมากระทบใจ จนเขาต้องหลับตาลงโดยไม่สู้กับความเจ็บ
วันเดินทางไปพรีเซนต์งานกับลูกค้า พิชญกับลลิตาต้องขึ้นรถไปด้วยกัน ทั้งคู่ต่างนิ่งจนห้องโดยสารถูกปกคลุมด้วยความเงียบ พิชญพยายามจะเริ่มบทสนทนา “เวลาเงียบ ๆ แบบนี้ น่าจะเหมาะกับคนศิลปะอย่างคุณนะ” ลลิตาหัวเราะเบา ๆ “แต่ฉันชอบฟังเสียงมากกว่า เงียบแบบนี้รู้สึกเหงา”
ชายหนุ่มเหลือบมอง ก่อนพยักหน้า “ฉันก็เหมือนกัน… จริง ๆ ฉันชอบทำน้ำเสียงตัวเองให้ดูเข้มแข็ง เพราะกลัวคนจะเห็นว่าฉันอ่อนแอ” คำพูดนี้ทำให้ลลิตามองเขานานขึ้น “ฉันเองก็แกล้งเย็นชา กลัวเขาจะรู้ว่าฉันไม่มั่นใจอะไรเลย” ทั้งสองหัวเราะแบบเข้าใจ ลึก ๆ ในแววตาที่ต่างเสแสร้งแข็งแรง
เมื่อคืนก่อนวันพรีเซนต์งาน ลลิตานั่งสเก็ตช์ภาพสุดท้าย เธอเปิดใจเล่าเรื่องความฝันให้พิชญฟัง “จริง ๆ ฉันอยากมีสตูดิโออาร์ตเล็ก ๆ สำหรับเด็ก ๆ ต่างจังหวัด อยากให้เขาได้เรียนรู้ศิลปะโดยไม่ต้องกดดันแบบที่เราโดนจากครอบครัว” เธอพูดเบา ๆ หลีกเลี่ยงสายตาเขา พิชญเงียบไปนาน ก่อนจะตอบเพียงสั้น ๆ “ฉันไม่รู้จะแนะนำอะไร แต่ถ้าคุณได้ลอง ฉันอยากเห็นคุณทำได้จริง”
บรรยากาศค่อย ๆ ผ่อนคลาย เมื่อพวกเขาทำงานสำเร็จ ทว่าความสัมพันธ์ก็คล้ายจะใกล้กันมากขึ้น แต่ทุกอย่างกลับเปราะบางเพราะความกลัวในใจ ทั้งสองต่างไม่กล้าก้าวข้ามเส้นขนานนั้นเสียที
วันหนึ่ง ขณะทีมฉลองความสำเร็จที่ร้านอาหาร ลลิตานั่งเงียบ ๆ มองเพื่อนฝูงสนุกสนาน เธอรู้สึกโดดเดี่ยวทั้งที่ล้อมรอบด้วยผู้คน พิชญมานั่งข้าง ๆ วางมือเบา ๆ บนเก้าอี้ “ทำไมดูเศร้า” เธอฝืนยิ้ม “ก็ไม่มีอะไรค่ะ” เขามองหน้าเธอ “ขนาดคนอาร์ตยังแกล้งเก่งเลยนะ” ลลิตากระตุกยิ้ม “บางทีฉันก็แกล้งเก่งเพราะกลัวเสียใจจริง ๆ มากกว่า”
ช่วงพักงาน ลลิตาตัดสินใจขออนุญาตลาพักร้อน ไปเยี่ยมยายที่ต่างจังหวัดเพื่อเติมไฟให้ตัวเอง ทิ้งข้อความสั้น ๆ ไว้ในกล่องจดหมายออฟฟิศว่า “จะกลับมาแน่ ไม่ต้องห่วงค่ะ” เธอบอกเพื่อนในทีมว่าต้องไปทบทวนชีวิตใหม่ ขณะที่พิชญรู้สึกใจหาย แต่ไม่แสดงออกนอกจากทำหน้าที่ต่อไปอย่างเงียบ ๆ
เวลาผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ พิชญเริ่มรู้ตัวว่าความเงียบในออฟฟิศกำลังทำให้เขาคิดถึงลลิตามากเกินไป เขาเดินผ่านโต๊ะศิลปะที่มีแต่กระดาษวาดทิ้งไว้ ก็อดยิ้มไม่ได้กับความอลหม่านที่ขาดหาย เขาโทรไปหาหลายครั้งแต่ไม่กล้าพูดนอกจากฝากข้อความ “ถ้าคืนนี้ได้เห็นผลงานใหม่อีกจะดีมาก”
ในชนบท ลลิตาใช้เวลาสะท้อนตัวเอง เฝ้าดูเด็ก ๆ ในหมู่บ้านวาดรูปด้วยสีไม้เก่า ๆ เธอหวนคิดถึงการมีเป้าหมายชีวิตที่แท้จริง กล้าที่จะลองผิดพลาด และเริ่มเขียนแผนเปิดสตูดิโอเล็ก ๆ อย่างใจกล้า เธอนั่งกลางทุ่งดอกไม้ มองฟ้าที่กรุงเทพแล้วคิดถึงพิชญแบบเงียบ ๆ
เมื่อเธอกลับกรุงเทพฯ ลลิตากล้ายิ้มและเดินเข้าบริษัทโดยไม่สนใจคำพูดเปรียบเทียบใด ๆ เธอวางแฟ้มงานบนโต๊ะพิชญ ก่อนจะถามนุ่มนวล “ถ้าอยากลองเปิดสตูดิโอจริง คุณจะช่วยไหม” พิชญสบตา ลังเลอยู่ชั่วครู่ก่อนตอบ “ฉันอาจไม่ถนัด แต่ถ้าเธออยากให้ช่วย… ก็จะทำให้ดีที่สุด”
อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ถูกทดสอบอีกครั้ง เมื่อข่าวลือว่าลลิตาเตรียมจะลาออกเพื่อไปตามฝันเริ่มแพร่กระจาย พิชญกลัวจะเสียเธอไปจึงแสดงออกเกินเหตุ จนเกิดการเถียงกันหน้าทุกคน พิชญเผลอพูดออกไป “เธอเอาแต่ตามใจตัวเอง แล้วคนที่อยู่ข้างหลังล่ะ…”
ลลิตานิ่งไป น้ำตาเอ่อขึ้น ก่อนจะหันหลังจากไปโดยไม่พูดอะไร ทิ้งพิชญกับความเสียใจหนักอึ้งในใจ เขารู้ตัวว่ากลัวจะเสียคนสำคัญทั้งที่ยังไม่กล้าบอกความรู้สึกของตัวเอง
พิชญใช้เวลากลางคืนกลับไปคิดถึงอดีต ทั้งเจ้าความกลัวการถูกทิ้งอีกครั้ง เขานั่งรถไปหาลลิตาที่คอนโด ขณะที่ฝนพรำ เขารอเธอที่หน้าประตูจนเธอกลับมา “ขอโทษ… ฉันพูดแรงไป ฉันแค่กลัวจะต้องสูญเสียอีกครั้ง”
ลลิตาเช็ดน้ำตา เธอสบตาเขานิ่ง “เราต่างคนต่างมีความกลัว ฉันกลัวล้มเหลว นายกลัวถูกทิ้ง แต่เราอยู่ข้างกันได้ไหมถ้าไม่มั่นใจในอนาคต”
พิชญยืนเงียบ หอบหายใจเล็กน้อย “เราอาจจะไม่ได้มั่นใจในอะไรร้อยเปอร์เซ็นต์… แต่ฉันอยากจะลอง ถ้าเธอยังไม่ตัดสินใจเดินออกไปจริง ๆ”
ออฟฟิศเปลี่ยนไป ในเช้าวันใหม่ลลิตายิ้มทักทายทีมด้วยความมั่นใจเป็นธรรมชาติ พิชญยื่นคอนเฟตติสีสดวางบนโต๊ะ ถามว่า “พร้อมเริ่มบทใหม่ของตัวเองรึยัง” เธอไหวไหล่ หน้าตามีความกล้าขึ้นในแววตา
ก่อนแคมเปญใหญ่จะเปิดตัว ทั้งสองนั่งเงียบในห้องประชุมเล็ก ๆ ลลิตาเริ่มต้น “ขอบคุณที่อดทนกับฉัน ขอบคุณที่เห็นความต่างเป็นของขวัญ ไม่ใช่ข้อด้อย” พิชญหัวเราะเบา ๆ “ฉันคงจะขาดใจถ้าไม่มีเส้นขนานแบบเธอในชีวิต”
ทั้งคู่เฝ้าดูผลงานของกันและกันเติบโตขึ้นตามลำดับ เวลาและความกล้าที่จะให้อภัยกัน ชุบชีวิตและความสัมพันธ์จากคู่กัดในออฟฟิศ กลายเป็นคู่รักที่พร้อมเผชิญทุกความกลัวและแบ่งปันความฝันต่อไปไม่ว่าเส้นทางจะขนานกันไปอีกนานแค่ไหนก็ตาม
