เสียงกริ่งโรงเรียนดังลั่น เทียนรีบวิ่งเข้าห้องเรียนเร็วอย่างผิดปกติ ราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่างอยู่ ขณะเดียวกัน สิน เพื่อนซี้ของเทียนที่ปกติคุยเสียงดัง วันนี้กลับเดินจ้ำพรวดหน้าตาเคร่งเครียด ไม่พูดไม่จา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เทียน แกดูซิ! ประกาศประชุมผู้ปกครองอ่ะ! อีกสามวัน!” สินยื่นกระดาษใบเล็กจากครูหน้าโรงเรียนมาให้ เทียนกวาดตาอ่านหน้าเครียด
“นี่ไง…ถึงบ้านแน่เราแม่ง…” เทียนบ่นพลางถอนใจ
“จะกลัวไปทำไมวะ คะแนนแกก็ไม่ได้แย่ขนาดนั้น” สินพูดเสียงเบาแต่แฝงด้วยความร้อนใจของตัวเอง
เทียนเม้มปาก ไม่ตอบว่าจริง ๆ แล้วที่บ้านเข้าใจว่าเขาติดท็อปห้องตั้งแต่ปีที่แล้ว ทั้งที่เทอมล่าสุดเกรดเฉลี่ยตกฮวบ
ฉากวุ่นวายเริ่มขึ้นตั้งแต่เช้า ขณะที่กำลังจะเคารพธงชาติ เทียนเผลอสะดุดขาเพื่อนแล้วมือไปเกี่ยวกับกระเป๋าของเพื่อนสาวด้านหลัง หาของในกระเป๋าตัวเองไม่เจอ จึงหยิบของผิดมา
เสียงสินแว่วมา “เฮ้ย! ไอเทียน เอาของฉันไปทำไมฟ่ะ เห็นมั้ย เอาขิงกับข้าวโพดไปโรงเรียนอีกแล้ว!”
เทียนหน้าแดงพลางเก็บของใส่กระเป๋างุนงง พร้อมๆกับที่ป้าชมพู่ แม่ของเพื่อน ‘ดาว’ เดินมาโรงเรียนเพราะนึกว่าวันนี้ประชุมจริง ๆ
ระหว่างพัก เทียนกับสินไปซุ่มคุยกันหลังอาคาร
“นี่สิน แม่แกไปประชุมไหวป่ะวะ ถ้าเขารู้ว่าแกโดดสอบเลข แกตายแน่” เทียนกระซิบเสียงสั่น
“ถ้าแม่ฉันยังคิดว่าวันประชุมคือพรุ่งนี้ ฉันก็รอดหนึ่งวันว่ะ”
ทั้งสองตัดสินใจกันว่าจะสลับชุดกันกลับบ้านวันนี้ เพื่อทำให้แม่ของสินงงกับชุดที่ใส่ รอดจากโดนตามไปคุยกับครู
แต่พอถึงบ้าน สินเจอพ่อที่ตั้งใจจะมาเป็นผู้ปกครองแทนแม่ ด้วยเหตุผลที่ว่า “งานแม่แกสำคัญกว่า เธอไม่เข้าใจหรอกผู้ชายคุยกับครูได้ดีกว่า!”
สินถึงกับชะงัก ขณะที่เทียนเดินกลับบ้านไปพร้อมกล่องข้าวโพดที่ท้ายสุดกลายเป็นของฝากให้แม่ (ซึ่งแม่เข้าใจผิดว่าลูกตั้งใจลดน้ำหนัก)
ถึงวันประชุมจริง เทียนตื่นมาตีสี่ ตรวจเช็คกระเป๋าหลายรอบ สินโทรมาหาตอนตีห้า
“เทียน…แกมีชุดนักเรียนเหลืออีกชุดมั้ยวะ…ของฉันเปื้อนหมดแล้ว!”
“จะบ้าหรอ! แล้วแม่แกจะไม่จำได้รึไงว่าชุดไม่ใช่ของแก”
ขณะที่แม่เทียนกำลังหากุญแจรถ สินโผล่มาหน้าบ้านในชุดพละของดาว พร้อมใบหน้าสิ้นหวังสูงสุด
แม่ของเทียนได้แต่ยิ้มกลั้นขำ บ่นพึมพำว่า “เด็กเดี๋ยวนี้ใส่อะไรก็ได้เนอะ”
ภายในโรงเรียน ผู้ปกครองทยอยกันมา สินพยายามเนียนเงียบ ๆ ต่อแถวเดินไปกับแม่เทียน
ครูประจำชั้นเห็นรายชื่อ คนในโรงเรียนดันมีชื่อเทียนกับ “เทียนใจ” อีกคนหนึ่ง แต่มาจากคนละห้อง และคล้ายกันสุด ๆ
เมื่อประกาศชื่อนักเรียนว่าครั้งนี้มีคนเกรดตก แม่ ๆ ในห้องต่างหันมามองเทียนกับสิน หน้าซีดด้วยความตกใจ
สินพยายามกระซิบอธิบายว่าชื่อมันคนละคน แต่เสียงในห้องมันดังจนกลบกันหมด เทียนร้อนรนรีบคว้ากระเป๋าตัวเอง พบว่ากระเป๋าที่ถือมาคือของดาว ที่ดันมีสมุดจดสูตรอาหารเย็บมืออยู่เต็มไปหมด
ดาวเดินเข้ามาหยิบกระเป๋าคืนอย่างขำ ๆ “เอาคืนสิจ๊ะ นี่ของแม่ฉันนะ”
สินหน้าเหวอ ตบบ่าเทียนเบา ๆ แล้วหันไปเจอพ่อของตัวเองที่หลบหลังต้นไม้ เขารอจนแม่ดาวเดินเข้าห้องประชุม แล้วรีบแอบไปเจอสิน
“ลูก…อย่าบอกแม่ว่าพ่อมาเข้าประชุมแทนล่ะ เดี๋ยวโดนโกรธทั้งบ้าน!”
เทียนรำคาญเสียงโทรศัพท์ที่ดังขึ้นเรื่อย ๆ ขณะเดียวกันก็ต้องตอบปัญหาจากสารพัดแม่ ๆ เพื่อนในห้องที่ถามเรื่องคะแนนลูกตัวเอง เพราะดันจำสลับชื่อเด็กกันไปหมด
พิธีประชุมเริ่ม ครูประจำชั้นแจกผลการเรียน มีแต่เสียงถอนหายใจและฮือฮา เทียนหยิบใบคะแนนตัวเองมาดู ซ้อนกันอยู่สองใบ ใบนึงของตัวเอง ใบนึงของ “เทียนใจ” ที่เลขศูนย์เต็มไปหมด
เทียนตกใจตาโต แม่ก็พลิกใบจนหน้าซีด
“โอ๊ยลูก! นี่มัน…ลูกนะ ไม่ใช่เกรดศูนย์สินะ!”
สินรีบพูดขัด “นั่นของอีกคนครับ ป้าจำผิดใบ…ใบของเทียนอยู่ข้างล่าง!”
ครูเดินมาตรวจ พร้อมดาวที่แอบยืนหัวเราะข้าง ๆ เมื่อทุกอย่างเคลียร์ เทียนถอนใจโล่ง แต่แล้วเสียงโทรศัพท์ที่วางทิ้งไว้มานานก็สั่นไม่หยุด เป็นสายของแม่สินที่โทรมาต่อว่าพ่อสินที่มาเข้าประชุมโดยไม่บอกล่วงหน้า
ดาวหันไปกระซิบกับเทียน “ฉันว่า งานนี้แกได้จดจำไปยันเกษียณ”
แม่เทียนได้แต่นั่งอมยิ้ม มองลูกชายกับกลุ่มเพื่อนวุ่นวาย ก่อนเอื้อมมือดึงทุกคนเข้ามากอดไปพร้อม ๆ กับที่สินยังไม่เลิกงงกับชุดนักเรียนว่าตัวเองถอดชุดใครมาบ้าง
ท้ายสุด เมื่อประชุมเลิก กลุ่มเพื่อนกลับบ้านพร้อมเสียงหัวเราะ ดาวแซวสินว่า “คราวหน้าไปโรงเรียน ใส่ชุดว่ายน้ำมาก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องยืมใครอีก”
เทียนหัวเราะเสียงดัง พร้อมคิดในใจว่า แม้จะวุ่นวายปั่นป่วน แต่มิตรภาพกับครอบครัวแบบนี้แหละ คือสิ่งที่ทำให้วันประชุมผู้ปกครอง…เป็นวันที่หาความสงบไม่ได้ แต่ไม่มีวันลืม
