เสียงแตรจากรถมอเตอร์ไซค์ที่ขับผ่านหน้าบ้านในเช้าตรู่ทำให้เจนสะดุ้งตื่นจากความฝัน เมื่อเปิดหน้าต่างออกไป แสงแดดยามเช้ากระทบผิวเป็นครั้งแรกของวัน เธอรู้สึกถึงความสดชื่น แต่ในใจกลับรู้สึกมืดหม่นเหมือนกับสภาพจิตใจของเธอในช่วงนี้
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เจนวัย 16 ปี เป็นสาวเงียบขรึมที่ชีวิตเต็มไปด้วยการหาเสียงสำหรับอนาคต โดยเฉพาะการสอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ใกล้เข้ามา แต่เมื่อรู้ว่าถึงเวลาแล้ว เธอก็อยากหนีจากแรงกดดันนี้
“ทำไมเราต้องเป็นคนเรียบร้อยอย่างนี้ด้วยล่ะ!” เจนพูดกับตัวเองขณะที่หลับตาได้ยินเสียงทางวิทยุที่ดังอยู่ในห้องนอนของเธอ
เช้าวันนั้น เธอเดินไปที่โรงเรียน ผมยาวสลวยปลิวไปตามลม สัญญาณมือถือสั่นเป็นระยะ แต่เธอไม่ได้สนใจ เพราะคิดแต่เรื่องที่นั่งอยู่บนโต๊ะเรียน
หลังเลิกเรียน วันหนึ่ง เจนตัดสินใจอัพโหลดวิดีโอตัวเองลงบน YouTube เพื่อแบ่งปันสิ่งที่เธอสนใจอย่างดนตรีและศิลปะ แทนที่เธอจะนั่งฟังเรื่องราวที่เหลือพยายามจำคำนั้นๆ ภายในห้องเรียนที่มีน้ำหนักเบา
“ใครจะดูมันกัน?” พิมเพื่อนสนิทถามขณะดูวิดีโอ
“ก็ไม่รู้ แต่แค่รู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่เราอยากทำ” เจนตอบแม้ข้างในจะรู้สึกมีความไม่แน่ใจ
เมื่อเวลาผ่านไป วิดีโอเริ่มมีคนดูมากขึ้น รวมถึงได้แสดงความคิดเห็นที่ทำให้เธอรู้สึกดี กลายเป็นแรงผลักดันให้เธออยากทำต่อไป
ในคืนหนึ่งขณะที่เธออัดวิดีโอใหม่ ขอโทษที่ไม่ได้อยู่กับครอบครัว ตอนนี้เธอรู้สึกโหยหาแม่ที่เสียไปเมื่อปีที่แล้ว เป็นช่วงเวลาที่ทำให้เธอมองเห็นความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยการปรับตัวและความเข้าใจ
“แม่ค่ะ…” เจนพูดขณะน้ำตาเริ่มไหล เสียงเธอสะอื้น “ถ้าแม่อยู่ที่นี่จะพูดกับหนูประมาณไหน”
ในขณะที่การเรียนเป็นเรื่องที่เคร่งเครียด การเชื่อมโยงกับเพื่อนและการค้นหาตนเอง ทำให้เธอเริ่มเข้าใจโลกได้มากขึ้น พระเอกหนุ่มที่ชื่ออาทิตย์มักจะมากวนเวลาเล่นดนตรีที่เธอโปรดปราน
“เฮ้… ทำไมเธอถึงไม่เปิดเผยด้านนี้ของตัวเอง?” อาทิตย์ถามขณะเล่นกีต้าร์
“ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะสนใจใคร” เจนพูดเสียงเบา
ระหว่างที่พวกเขาเล่นดนตรีด้วยกันเป็นเรื่องสนุก แต่ความกดดันในการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกลับเริ่มรวบรวมตัวเบาๆ ให้เธอรู้สึกเหนื่อยล้า
วันหนึ่ง เมื่อเธอกังวลกับการสอบเจนได้รับจดหมายจากพ่อที่อยู่ห่างไกลกัน เรื่องเขาถูกไล่ออกจากงาน ทำให้เธอยิ่งรู้สึกกดดัน
“ทำไมทุกอย่างต้องเป็นแบบนี้?” เจนประชดประชัน
“ชีวิตมันไม่ได้เป็นเรื่องง่ายเสมอไป” เพื่อนหญิงพูดห่วงใย “ถ้าเธอไม่สู้จะให้ใครมาช่วย?”
เจนรู้สึกถึงความล้าสะสมและมีแรงบันดาลใจส่งผ่านมาจากเพื่อนรักที่มองเห็นจุดสำคัญในความเจ็บปวดนี้
เมื่อใกล้ถึงวันสอบใหญ่ ความเครียดทีสะสมก็เริ่มทำให้เจนเสียใจ โดยเฉพาะเมื่อเธอเห็นว่าเพื่อนร่วมชั้นแสดงความรักให้กันอย่างเปิดเผย
ในคืนก่อนสอบ เจนตัดสินใจว่าจะเดินทางไปที่บ้านของพ่อ เล่าเรื่องราวทุกอย่างให้ฟัง ทั้งสูตรการบ้านที่ไม่มีใครให้คำแนะนำ
พ่อมองลูกสาวด้วยความเห็นใจและกล่าวว่า “กำลังใจมันสำคัญนะลูก”
ในวันสอบ เจนกลับมีความมั่นใจมากกว่าที่คาดไว้ เธอลงมือเขียนคำตอบและเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อความรักและครอบครัวไปในทิศทางใหม่
เมื่อเสียงประกาศผลออกมา เจนทำลายความวิตกกังวลด้วยการร้องไห้ด้วยความดีใจ ครอบครัวของเธอมีโอกาสที่จะเริ่มใหม่อีกครั้ง
“แม่จะภูมิใจในตัวเธอเสมอ” เจนพูดกับตัวเองขณะมองดอกไม้ในสวน สัญญาณที่เธอคิดว่าสื่อให้รู้ว่าแม่ยังอยู่ข้างเธอตลอดเวลานั้น
จบลงด้วยความมุ่งมั่นว่าเธอจะไม่เปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อใคร แต่จะเป็นคนที่เธอเป็นและเรียนรู้ที่จะรักจากความจริงในใจตัวเอง ถึงเวลาให้รอคอยความรักแรก
