เสียงฟ้าร้องตอนเช้าสะท้อนเข้าไปในโถงแคบของสำนักงานเล็กๆ ชั้นห้า ไอหมอกกลิ้งตัวตามหน้าต่างกระจกที่เปื้อนฝุ่น หยดน้ำฝนกระทบซ้ำๆ เสียงแอร์เก่าทำงานกระท่อนกระแท่น
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ขวัญ นั่งหน้าเครียดจดจ่ออยู่กับกองแฟ้ม เธอมักเริ่มงานก่อนใคร ณุมชนขี้อายที่ใส่เสื้อสูทสีมืดเกินความจำเป็น ประวัติครอบครัวและอดีตจากบ้านต่างจังหวัดคอยส่องแสงจ้าในใจเธอเสมอ
เสียงเก้าอี้ถูกขยับแผ่วเบา ผิง เดินเข้ามาวางแก้วกาแฟข้างโต๊ะ เธอกระตุกยิ้มน้อยๆ พลางพึมพำ “วันนี้น้ำขังอีกละนะ… ฝนซกซกแบบนี้” ขวัญเงยหน้ามอง ลังเล ขยับริมฝีปากแต่ไม่พูด
นาฬิกาที่ผนังเดินเนิบช้า ไฟในออฟฟิศสลัว คนอื่นๆ ค่อยๆ ทยอยกันมาเติมเสียงลงในห้อง แต่สองคนนั้นยังคงเว้นระยะอย่างประหลาด ขวัญหยิบโทรศัพท์ขึ้นดูข้อความแม่ที่ถามไถ่เรื่องเงิน เธอกำเก็บไว้ ใจหนักอึ้ง
บ่ายวันเดียวกัน ฝ่ายบุคคลเรียกประชุมด่วนเพราะมีโปรเจ็กต์ใหม่มาลง รายละเอียดงานล้นทะลักจนทุกคนถอนหายใจออกมาโดยพร้อมเพรียง ผิงยกมือเสนอไอเดียอย่างลังเล ขวัญนั่งก้มหน้า ไม่ออกเสียงแทรกใดๆ
ช่วงพักกลางวัน ผิงนั่งคนเดียวใต้ศาลานอกตึก เธอก้มมองข้าวกล่องแต่แทบไม่ตักกิน ขวัญเดินผ่านทำท่าเหมือนจะทักแต่ก็หยุด ปล่อยให้ความเงียบระหว่างพวกเธอลอยอยู่ในอากาศ อะไรบางอย่างในแววตาของผิงดูเหนื่อยล้าเกินกว่าที่จะเริ่มบทสนทนา
ฝนเปลี่ยนจากโปรยกลายเป็นซัด ขวัญยืนรอรถเมล์ที่ป้าย ทุกคนเบียดกันใต้กันสาด ผิงเดินมาถึงพร้อมร่มขาดๆ ที่ถูกลมหอบ เธอแอบเหลียวมองขวัญที่ยืนอ่านข้อความมือถือ เห็นเธอเม้มปากแน่น พิมพ์แล้วลบ แล้วเขียนใหม่เป็นสิบรอบ
กลางคืนขวัญกลับถึงห้องเช่าโทรมๆ เธอถอดสูทโยนลงเตียง เหม่ออยู่ตรงหน้าต่าง ดูสายฝนไหลผ่านกระจก เธออยากโทรกลับหาแม่แต่ไม่กล้า ใจเธอสับสน
เช้าวันใหม่ ผิงเดินเข้ามาในออฟฟิศแต่เช้า ใต้ตาบวมแดง เธอพยายามยิ้มสู้กับทุกคน ขวัญสังเกตได้แต่เลือกหมกตัวกับงาน จู่ๆ ฝ่ายบุคคลเข้ามาประกาศแต่งตั้งหัวหน้าโปรเจ็กต์ใหม่ ขวัญกับผิงต้องร่วมทีมเดียวกัน สายตาสองคนประสานกันอย่างหลบๆ ซ่อนๆ
สัปดาห์ต่อมา ทั้งสองต้องเริ่มต้นเรียนรู้การทำงานร่วมกันอย่างกระท่อนกระแท่น ขวัญเสนอไอเดียแบบไม่สบตา ผิงเอาแต่แก้ไขรายละเอียดจุกจิกจนขวัญเริ่มหงุดหงิด ความตึงเครียดกัดกินทุกช่องว่างระหว่างบทสนทนา
วันหนึ่งขวัญหลุดเสียงดัง “ถ้าไม่ชอบก็ทำเองเลยสิ!” ห้องประชุมเงียบวูบ ทุกสายตาหันมามอง ผิงหลบตา ทำท่าเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่หยุดชะงัก เพียงเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว
หลังประชุม ขวัญนั่งนิ่งๆ อยู่ในห้องว่าง เธอลูบมือแกว่งไปมา สายตาเหม่อลอยไปนอกหน้าต่าง ท่ามกลางเสียงฝนที่เริ่มพรำอีกครั้ง ตาเธอคลอไปด้วยน้ำแต่กักเก็บไว้อย่างแน่นหนา
เย็นวันนั้น ผิงกลับมาที่โต๊ะขวัญ พึมพำเสียงเบา “ขอโทษนะ… ฉันเองที่กดดันมากไป” ขวัญเหลือบมอง ไม่ตอบแต่เห็นมืออีกฝ่ายสั่น ผิงถอยกลับ หยิบแฟ้มออกจากโต๊ะอย่างเร็ว พวกเธอยังคงห่างกัน
วันถัดมา ทีมงานต้องออกไปพบลูกค้านอกสถานที่ ผิงขับรถ ขวัญนั่งเบาะข้าง สีหน้าเกร็งๆ ระหว่างทาง เพลงตามวิทยุคลื่นท้องถิ่นเล่นเพลงช้า พวกเธอนิ่งเงียบ มือผิงบีบพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วซีด
เสียงฝนตกปรอยๆ คลอเคล้ากับเสียงเครื่องยนต์ ขวัญจ้องมองไหล่ถนน เห็นเด็กผู้หญิงวิ่งกางร่มหลบฝน ผิงพูดทั้งๆ ที่ไม่มอง “แก… เลิกทำเหมือนทุกอย่างโอเคได้มั้ย เราสองคนก็แค่กลัวเหมือนกันป่ะวะ?” เธอหัวเราะในลำคอ ขวัญไม่ตอบแต่แอบยิ้มเล็กน้อยใต้เงาร่มสีเทาในรถ
ความเงียบยังดำเนินต่อไป ระหว่างพวกเธอมีแต่เสียงฝนกับลมหายใจที่ต่างจังหวะ ผิงเอ่ยขึ้นเบาๆ “บางที…เราคงต้องเรียนรู้จะผิดหวังบ้างอะเนอะ” ขวัญถามกลับ “ถ้าผิดหวังแล้วมันจะใช่ตัวเราอยู่มั้ย?”
วันสำคัญของโปรเจ็กต์มาถึง ทุกคนในออฟฟิศช่วยกันเจรจางานกับลูกค้า ขวัญกับผิงต้องนำเสนองานร่วมกัน เวลาเดินช้ากว่าปกติ มือทั้งคู่สั่นระริก ผิงเปิดงานด้วยเสียงที่มั่นคงกว่าทุกวัน ขวัญเติมเต็มข้อเสนออย่างไม่ลังเล เสียงปรบมือของลูกค้าดังขึ้นหลังจบการนำเสนอ
คืนนั้น ในศาลานอกออฟฟิศที่ฝนซา ผิงกับขวัญนั่งมองน้ำฝนขังบนพื้นปูนสะท้อนไฟสลัว ผิงเล่าว่าเธออยากเรียนต่อแต่ติดภาระครอบครัว ส่วนขวัญยอมรับว่ายังคงรู้สึกผิดที่ทิ้งคนในบ้านมาเริ่มชีวิตใหม่ ทั้งสองนั่งเงียบไปนานก่อนขวัญพูดเบาๆ “ไม่ว่าเราจะเลือกอะไร สุดท้ายเราก็ต้องรับผิดชอบมัน”
เวลาผ่านไป ทีมของทั้งคู่ประสบความสำเร็จในโปรเจ็กต์แรก แต่การเปลี่ยนแปลงตามมา ผิงได้ทุนเรียนต่อที่ต่างประเทศ คราวนี้เธอต้องตัดสินใจ ขวัญเงียบ ไม่ถาม ไม่ยื้อ
วันส่งท้าย ผิงเดินเข้ามาเงียบๆ วางจดหมายบนโต๊ะขวัญ “เธอเคยบอกว่า…เราต้องเลือกทางที่รับได้ใช่มั้ย ฉันเลือกไป แต่ไม่ใช่เพราะอยากหนี” ขวัญกัดริมฝีปากแน่น พยักหน้าเบาๆ ไม่กล้าอ่านจดหมายนั้นต่อหน้า
ช่วงเวลาต่อมา ทั้งสองอยู่ห่างกันหลายพันไมล์ วิดีโอคอลที่กระท่อนกระแท่น การตอบข้อความที่ไม่ได้ตรงเวลา คำถามว่า”คิดถึงไหม” เปลี่ยนเป็น”ไปได้ดีหรือเปล่า” ความใกล้ค่อยๆ จางหายกลายเป็นความห่วงใยแทน
คืนหนึ่งฝนหนัก ขวัญยืนมองขอบฟ้าสีเทาจากห้องเช่าเก่า เธอเปิดจดหมายของผิงอ่านซ้ำ มีกลิ่นกาแฟจางๆ และตัวถ้อยคำที่ว่า “แม้เราจะห่าง แต่เราก็ยังเป็นเราได้” น้ำตาขวัญไหลลงมาอย่างเงียบงัน
วันหนึ่ง ผิงกลับมาที่กรุงเทพฯ เธอเดินเข้ามาในตึกเก่า ขวัญนั่งอยู่ในออฟฟิศเงียบๆ ทั้งสองสบตากันในความเงียบ ผิงพูดแผ่วเบา “ยังรักในสิ่งที่ตัวเองกลัวอยู่มั้ย” ขวัญยิ้มช้าๆ ตอบว่า “กลัว…แต่ก็ยังรักนะ”
เมื่อฟ้าหลังฝนเปลี่ยนเป็นสีขาวเงิน ความสัมพันธ์ของพวกเธอไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่กลับเต็มไปด้วยความหมายในทุกความไม่แน่นอน สองหัวใจเดินเคียงกันไป แม้จะยังคงกลัวในบางวัน แต่ก็เลือกจะจับมืออีกฝ่ายไว้ในวันที่ขอบฟ้าเปลี่ยนสีอีกครั้ง
