เสียงเคาะประตูดังก้องในโถงหอพักหญิงชั้นสาม “คิม! แบตฉันหาย! นายเห็นมั้ย?” จีน เพื่อนซี้ของคิม ยืนหน้าซีดหลังประตู คิมที่มั่นใจเกินเหตุและยืนอ่านคู่มือปลูกไม้ใบในห้อง ถูกเสียงเรียกดึงกลับสู่โลกความจริงทันที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อะไรนะ แบตสำรอง? หายไปเหรอ” คิมรีบลุกพรวด มือถือแทบหล่นจากมือ “มันต้องมีคนเอาแน่ ๆ แบตนายก็สีแหววสะดุดตาขนาดนั้น!”
จีนถอนหายใจ “ฉันวางไว้ตรงโต๊ะ แต่กลับจากห้องน้ำก็ไม่เห็นแล้ว—คิดว่าตัวเองเอาไปวางที่ไหนรึเปล่า”
คิมขมวดคิ้ว กอดอก “ห้องเรามีแต่คนไว้ใจ แต่ถ้ามีขโมย วิธีเดียวคือ…เราต้องสืบแบบสายลับ!”
จีนเบ้ปากแต่ยอมพยักหน้า ไม่อยากขัดใจคนคิดเยอะ คิมหันขวับ วิ่งไปหยิบสมุดโน้ต “จีน ถ้าคนขโมยอยู่ในนี้จริง การกลับเข้าห้องต้องใช้คีย์การ์ด ช่วงนี้หอพัง ต้องขอรหัสจากป้าแดง…เอ๊ะ หรือ…ป้าแดงเป็นขาใหญ่ ไม่มีทาง!”
จีนหลุดขำ “นายจะซับซ้อนไปถึงไหน”
คิมขมวดคิ้ว “นี่มันเรื่องใหญ่ ถ้ามีขโมยในชั้น เราอยู่ไม่ได้หรอก!”
ฉากจบไม่ได้ง่ายอย่างที่หวัง เมื่อสองเพื่อนต่างบุคลิก—คิม ผู้ชอบคิดแผนละเอียดเกินเบอร์ กับจีน ผู้ปล่อยวางง่าย—ต้องเปิดฉากตามล่า ‘ขโมย’ แบตสำรองในคืนฝนพรำ
“งั้นไปถามห้องข้าง ๆ ก่อนเลยไหม” จีนยักไหล่ แต่เสียงฮึดของคิมมานำก่อน “เก็บหลักฐานก่อน ใครเข้าออกเมื่อไหร่ ทำอะไร ฉันจดหมด”
“นายต้องจดชุดชั้นในใครด้วยมั้ยล่ะ” จีนกัดเบา ๆ
คิมเขินแต่ไม่ยอมแพ้ “สิ่งเล็ก ๆ บางทีก็เป็นเบาะแส!”
ทั้งคู่มุดออกจากห้องไปเริ่มแผนสืบสวน ห้องแรกห้องแฝดหนิงและจ๋า กลิ่นโรลออนลอยฟุ้ง หนิงนั่งหน้ากระจก จ๋ากินมาม่า “อุ๊ย แบตสำรอง? ไม่เห็นนะคะ มีแต่แบตกล้องถ่ายรูปค่ะ เอาไหม?”
คิมพยายามจับโป๊ะ “เมื่อคืนได้ยินเสียงแปลก ๆ ในห้องนี้”
หนิงเลิกคิ้ว “เสียงอะไรอะ?”
จีนรีบแทรก “เสียงคิมแอบตั้งนาฬิกาปลุกผิดเวลารึเปล่า?” ทั้งห้องหัวเราะ ยกเว้นคิมที่พยายามจับผิดแต่ลืมข้อเท็จจริงข้อนี้ไปเสียสนิท
ทุกอย่างดูจะเป็นมิตร คิมกับจีนต้องเดินไปห้องต่อไป เจอปั้น เพื่อนในหอที่ผมหยิกยุ่งกับขวดน้ำขิง ปั้นเล่า “เมื่อเย็นฉันเห็นไฟฉายกะพริบแถวทางเดิน เอ๊ะ หรือเป็นวิญญาณนะ!”
จีนชะงัก เลื่อนมองคิม คนขี้ระแวงลองฟังจริงจัง “ถ้ามีคนแกล้งก็เป็นไปได้ แต่ถ้า…มีของหาย คนแกล้งอาจเป็นขโมยที่ต้องการสร้างสถานการณ์หลอกตา!”
ปั้นกลอกตา “จริง ๆ ฉันง่วงจนตาฝาดเองล่ะ”
คืนนั้นชั้นสามกลายเป็นสถานีข่าวลือ ส่วนคิมจ้ำอ้าวด้วยความฮึกเหิม จดชื่อทุกคนไว้ในสมุดผ่านกลุ่ม Line หอพัก “ใครเห็นแบตสำรองของจีนบ้างคะ สีชมพู มีสติ๊กเกอร์มะม่วง!”
เด็กหอหลายคนเริ่มโยนความเห็นตลก ๆ “ลองไปถามพี่บี ชั้นห้า เขามีของแปลกเยอะ” “หรือป้าแดงหยิบผิด?”
คิมตั้งมั่น “ทุกวินาทีมีค่า ถ้าเราตามรอยพี่บีได้ อาจได้เบาะแส!”
สองเพื่อนปีนบันไดไม้เก่า ๆ ไปหาชั้นห้า เจอพี่บีตัวจริง—สาวสายถ่ายวิดีโอสุขภาพ นุ่มนวลแต่พูดจาตรง “อุ๊ย แบตสำรองเหรอ หนูไม่เคยถืออะไรสีชมพูเลย ของหนูขาวจั๊วะเหมือนข้าวเหนียว ฉันไม่ใช่ข้าวเหนียว!”
จีนฝืนขำ คิมเขียนเบา ๆ ในสมุด “ตัดผู้ต้องสงสัยหนึ่งออก”
เมื่อเดินกลับ คิมเห็นประกาศแปะหน้าลิฟต์ “ใครลืมของในห้องละหมาดติดต่อป้าแดง” คิมตาโต ยิ้มปลื้มปริ่ม “เจอแล้ววว!”
แต่จีนเริ่มลังเล “แต่ฉันไม่ได้เข้าไปตรงนั้น…หรือจริง ๆ ฉันเดินผ่านแล้ววางไว้?”
คิมกระโดดโลดเต้น “นายจำผิดแน่ เราต้องรีบเข้าไปดู!”
ดันประตูห้องละหมาด มีเสียงสนทนาเบา ๆ เพื่อนต่างหอสามคนยิ้มต้อนรับ “เข้ามาหาของเหรอ?” หนึ่งในนั้นหยิบกล่องข้าว “ขอโทษค่ะ น้องหมายถึงกล่องนี้รึเปล่า?”
คิมหน้าแตกแต่ยังแถ “จริง ๆ แบตมันอาจอยู่ใกล้ของกิน” เพื่อน ๆ ส่ายหน้า เพราะกล่องนั้นมีแต่ข้าวเหนียวหมูฝอย
จีนหัวเราะ “นายคิดเยอะจนแบตฉันกลายเป็นผีไปแล้วมั้ง”
ถึงจุดนี้ข้อมูลพันกันยุ่ง ยิ่งตามหาร่องรอยแบตสำรอง ยิ่งทุกคนออกจากห้องมาช่วยกันวุ่นวายยิ่งขึ้น รายชื่อในกลุ่มแชทถูกปอย พยาบาลฝึกงานพิมพ์ผิดเป็น “ไปดูตามห้องน้ำแล้วหรือยัง” แต่กลับกลายเป็น “ไปดูตามห้องน้ำแมวแล้วหรือยัง” ทุกคนสงสัย…”หอมีแมวด้วยเหรอ?” เกือบสิบคนยกขบวนเปิดประตูห้องน้ำรวม เพื่อตามหา…แบตสำรองที่ไม่มีใครแน่ใจว่าเคยเห็นด้วยซ้ำ
คิมหงุดหงิด “จีน นายแน่ใจนะว่ามันหาย?”
จีนขยี้หัว “หรือฉันวางลืมที่ห้องกินข้าวข้างล่าง…หรือไปฝากไว้ร้านค้าป้าทอง กดโอนเงินยัง?”
ทันใดนั้น ป้าแดงตัวจริงพร้อมกุญแจห้องประชาสัมพันธ์เดินมา “หนูทู๊กคน ใครจะมารับของที่ลืมไว้ โต๊ะประชาสัมพันธ์นะจ้ะ เพิ่งเจอตะกี้!”
คนทั้งชั้นมองหน้ากัน คิมรีบวิ่งไปหา พบกล่องใส่ของใช้ มีทั้งแบตสำรอง (สีชมพูติดสติ๊กเกอร์มะม่วง) และซองขนมที่จีนชอบ แถมมีสมุดโน้ตของคิมด้วย!
จีนหัวเราะ “นายตกใจเพราะฉันนั่นแหละ…ที่จริงฉันวางลืมไว้ตรงประชาสัมพันธ์เอง แกะกล่องจะเอาขนม…แบตก็เลยอยู่ในนั้นไปด้วย”
คิมอึ้ง ก่อนยิ้มรับ “สรุป…เป็นปฏิบัติการหาด้วยใจวุ่นวายโดยแท้”
เสียงเพื่อนในหอทั้งขบวนหัวเราะร่วน กลายเป็นคืนที่มีทั้งฝน และเสียงหัวเราะอุ่น ๆ อิ่มใจ ก่อนที่ทุกคนจะเดินกลับห้องตัวเอง ตั้งใจเก็บของให้เป็นที่กันมากขึ้นกว่าเดิม
จีนแตะหลังคิม “นายคิดอะไรเยอะเกินไปอีกแล้ว ครั้งหน้าขอแค่ถามก่อน มีโอกาสพักเข้าห้องน้ำด้วยอยู่มั้ย?”
เสียงประตูปิด สายฝนพรำ ขบวนในโถงเงียบลงเหลือเพียงความสุขกับกลิ่นโรลออนของเพื่อนบ้าน ทั้งหมดนี้เพราะแบตสำรองแค่ก้อนเดียว!
คิมระบายยิ้ม ทิ้งท้ายด้วยเสียงขำของตัวเอง “ซับซ้อนทุกครั้ง เรื่องง่ายก็วุ่นวายทุกที…”
