เสียงร้องโวยวายปนหัวเราะแว่วออกมาจากชั้นหนึ่งของหอพักกลางวันวาย ปั้น หนุ่มหน้าเข้ม ผมตั้งยุ่งอย่างตั้งใจ นั่งจ้องจอตั้งใจสุดขีด ตรงหน้าเขาคือกล่องพัสดุตีกลับที่โยกไปโยกมาอยู่ตรงข้าง—แต่เขาไม่เห็นเลยว่า เต้ เพื่อสนิทหน้าขาวซีด เดินเข้ามาด้วยท่าทีกังวลสุดๆ มือข้างหนึ่งถือถุงข้าว ข้างหนึ่งแกว่งกุญแจห้องตัวเองเหมือนไม่แน่ใจว่าจะเปิดประตูได้ไหม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ ปั้น ช่วยดูของให้หน่อยดิ เมื่อคืนเหมือนผมลืมล็อกประตู หรือเปล่าวะ…” เต้พึมพำเสียงเบาแต่ยาว ดวงตาคอยเหลือบซ้ายขวาเหมือนกำลังระแวงว่ากล้องวงจรปิดที่เสียอยู่จะมีวันทำงานขึ้นมาเอง
ปั้นยกขาพาดโต๊ะ กดรีโมตเปลี่ยนช่องทีวี เหลือบมอง เต้ เหมือนจะฟังแต่ก็ไม่ได้ฟัง
“แกคิดเยอะเองแหละ เต้ หอพักมันก็แบบนี้ ไม่มีใครสนใจประตูแกหรอกน่า อย่างมากก็มีหนูสองสามตัว”
เต้ถอนหายใจเหมือนได้ฟังเพลงเศร้า เขานั่งลงอย่างระมัดระวัง หยิบข้าวผัดที่หน้าตาธรรมดากว่าคำขวัญบนโปสเตอร์คณะลงมากิน
ท่ามกลางความวุ่นวายของโต๊ะรับแขกของชั้นล่าง ป้าอุ๊ ผู้ดูแลหอพักเดินลากราวตากผ้าผ่าน เต้กับปั้น พูดเสียงดังพอให้ทั้งหอได้ยิน
“พรุ่งนี้เช้า ฉันมีประกาศสำคัญ ใครไม่อยู่ อย่ามาโวยทีหลัง!”
ประโยคนี้ดังเข้าไปในหัว ปั้น ทันที เขาสบตา เต้ สังเกตว่าเต้หน้าเปลี่ยนสี ความสงสัยและกังวลเหมือนคลื่นเขย่าระดับสีปากให้ซีดกว่าเดิมอีก
“ไอ้เต้ แกคิดว่าประกาศอะไร?”
เต้กลืนน้ำลาย “ชั้นกลัวว่าหอเราจะกำลังจะโดนยึด… หรืออาจจะเปลี่ยนเป็นคอนโดฯ เอาของเราออกหมดอย่างที่เพื่อน มสล.บอกก็ได้!”
“คอนโดฯ? หอเรานี่นะ?! นี่มันหอยุคเพิ่งมีไฟฟ้าเอง” ปั้นยิ้มอย่างมั่นใจ แต่แววตาเริ่มกลอกไปมา มีประกายความไม่แน่ใจ
เต้ขมวดคิ้ว “เฮ้ย แกว่าเราควรทำอะไรซักอย่างมั้ย? ถ้าเกิดจริงขึ้นมานี่แย่แน่!”
ปั้นผุดลุกขึ้นทันทีด้วยแรงขับจากความมั่นใจที่ใหญ่กว่าความกลัว “งั้นเอางี้ แกกับฉันคืนนี้ต้องสอดแนมป้าอุ๊… ติดตามทุกฝีก้าว หาความจริงว่าเธอกำลังวางแผนร้ายอะไรกับหอนี้!”
เต้ลังเลแต่ก็พยักหน้าไม่เต็มใจ “เออ…แต่ขอเข้าห้องน้ำก่อนนะ ท้องเสียเพราะความเครียด”
เมื่อเต้เดินไป ปั้นก็เริ่มวางแผนการณ์ลับในใจ โลกทั้งโลกของเขา อันมีหอพักเป็นศูนย์กลาง กำลังจะเปลี่ยนแปลง—หรืออาจจะไม่มีอะไรเปลี่ยนเลยก็ได้
ตกกลางคืน อากาศในหอพักอ้าวจัดพอดีสำหรับคำว่า ‘ร้อนอึดอัดและมีความลับ’ ปั้นยืนดักหลังตู้เย็นเตี้ย เท้าข้างหนึ่งเหยียบเศษขนมปัง เต้เอาหนังสือพิมพ์มาแปะหน้า “แผนนี้เวิร์คจริงเหรอวะปั้น?”
“เลิกลังเล แกติดตามไป ฉันตามทางนี้ ถ้าเจออะไรแปลกๆ ให้ส่งซิกด้วยคำว่า… เอ่อ… ‘เจอเป็ด’” ปั้นพูดโดยมั่นใจเต็มร้อยในสัญญาณลับอันฟังดูงงๆ นั้น
เต้คว่ำหน้าแต่ตามใจเพื่อน เดินเกาะผนังไปทางหลังห้องครัว ส่วนปั้นเองมาตรงบันได ป้าอุ๊เดินลากกล่องปริศนาออกไป เอาชะแว้บเข้าซอกซอย
เต้ทำท่าส่งซิก มือพยายามพับเป็นรูปเป็ดแต่ได้เป็นแมวน้ำก่อนจะถอดใจ
เมื่อปั้นเห็นสัญญาณสับสนก็แปลความเป็น “เจอเป็ด” ทันที เขาหลบหลังตู้เย็น ย่องตาม ป้าอุ๊ พร้อมหัวใจเต้นแรง
ป้าอุ๊แอบกระซิบกับสายโทรศัพท์ “ใช้รถบรรทุกใหญ่เลยนะ…”
ปั้นตาโต กลับไปรายงานเต้ทันที “ป้าอุ๊ใช้รถบรรทุกใหญ่แน่ๆ… ฉันว่ากำลังจะขนของพวกเราออก!”
เต้หน้าซีดกว่าเดิม “คืนนี้เราต้องวางแผน… ปกป้องหอโดยด่วน”
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนมารวมกันตรงโถงกลางเหมือนเข้าค่าย แต่บรรยากาศตึงเครียดหลังข่าวลือแพร่กระจายปากต่อปาก
“เอาล่ะ นักศึกษาทั้งหลาย ฉันขอประกาศว่า—” ป้าอุ๊ยังพูดไม่จบ ปั้นพรวดออกไปขวาง
“พวกเรารักที่นี่! ห้ามเอาหอไปเป็นคอนโด!”
ทุกคนหยุด หันกลับมอง…ป้าอุ๊นิ่งงัน ก่อนหัวเราะเบาๆ
“ฉันจะแค่ตกแต่งหอใหม่ เปลี่ยนม่านกับซื้อเครื่องซักผ้าตัวใหม่… รถบรรทุกก็จะเอาของมาติดตั้ง ไม่ได้ขนของพวกเธอออกซะหน่อย”
ปั้นกับเต้สบตา อ้าปากเหมือนพร้อมจะอ้าปากขอโทษแต่พูดไม่ออก
เกิดเสียงหัวเราะทั้งหอ บางคนแซวว่าปั้นควรเป็นประธานสหภาพชาวหอ บางคนแซวเต้ว่าเหมาะกับตำแหน่งหัวหน้านักจินตนาการ
เมื่อปัญหาเข้าใจผิดคลี่คลาย เต้ถามเสียงอ้อมแอ้ม “ทีหลังเช็กข่าวให้ดีด้วยเถอะนะปั้น ฉันกินข้าวไม่ลงทั้งคืน”
ปั้นปัดผม ยิ้มเขินๆ “แล้วแกก็ไม่ต้องกังวลจนนอนไม่หลับขนาดนี้สิ ฉันก็มั่นใจเกินไปเหมือนกันแหละ…”
เสี้ยววินาทีแห่งความเงียบ ทุกคนอมยิ้มด้วยความเอ็นดูในความวุ่นวายของสองคนนี้
ก่อนป้าอุ๊จะแซว “ถ้าจะช่วยกันขนาดนี้…ช่วยขนเครื่องซักผ้าไปติดตั้งทีนะลูก!”
เสียงหัวเราะก้องในโถงหอพักกลางวันวาย ภารกิจพิลึกของปั้นกับเต้จึงเป็นตำนานวุ่นๆ ที่ไม่มีใครลืมง่าย ๆ และโลกในหอก็ดูจะเป็นสถานที่อบอุ่นยิ่งกว่าเดิม
