“เฮ้ย ไอ้ริน! คืนนี้ต้มมาม่ามั้ย?” ลัท เจ้าของนิสัยมั่นใจเกินเหตุ เดินเข้าห้องของรินอย่างไม่เคาะประตู ขณะที่รินกำลังจดโน้ตอยู่แบบคนขี้กังวลสุดๆ มือหนึ่งจับสมุด อีกมือเหน็บปากกาใส่หู
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มาม่าทุกคืนเลย เดี๋ยวฉันก็เป็นโรคกระเพาะจริงๆ หรอก” รินพึมพำ แต่สุดท้ายก็วางปากกา เพราะรู้ว่าต่อให้พูดไปก็ไม่รอด
“วันนี้แข่งกันเลย!” ลัทปิ๊งไอเดียกลางอากาศ น้ำเสียงเหมือนมีรางวัลใหญ่รออยู่ ทั้งจริงจังทั้งเหมือนเล่น
“แข่งอะไรของแกอีกเนี่ย?” ต้น เพื่อนร่วมห้องอีกคนที่ชอบเสพข่าวปลอมจนกลายเป็นนิสัย เดินตามเสียงตะโกนมาแบบไม่อุตส่าห์แต่งตัวให้ดี เสื้อยืดหลวมกางเกงขาสั้น ความเนียนเป็นธรรมชาติ
“แข่งต้มมาม่า ใครวิน มากินฟรีอาทิตย์นึง!”
เสียงหัวเราะดังออกจากอีกห้องข้าง ๆ มิน ผู้หญิงเพียงหนึ่งเดียวของกลุ่ม ที่ทุกคนแอบให้ฉายาว่า ‘ผู้พิชิตทุกรสชาติ’ โผล่มายิ้มกว้าง
“ขอร่วมวงด้วยนะ จะได้รีวิวลงเพจหอ!” มินถือกล้องมือถือพร้อม พร้อมที่จะทำคอนเทนต์ได้ทุกเมื่อ
ทุกอย่างเหมือนจะธรรมดา ลัทเริ่มตั้งหม้อ ต้นเอาน้ำมาเติม รินเป็นคนล้างชาม ส่วนมินตั้งกล้องถ่ายมุมสวย
ลัทปรุงรสแบบจัดหนัก “ใส่ผงหมูเยอะๆ ฉันชอบ!” ต้นทำหน้าลังเล “นายลืมไปหรือเปล่าว่าฉันแพ้หมู…” ลัทตอบทันที “แต่ก็ลงแข่ง โทษใคร!”
รินแอบมองตารางสอบ ยังอดกังวลไม่ได้ “ขอฉันแค่เส้นไม่อืด เดี๋ยวสมองเบลอ มิดเทอมไม่รอด”
เมื่อน้ำเดือด ทุกคนต่างเติมเครื่องปรุงของตัวเองลงไป ทั้งมะนาว น้ำปลา ผักกาดดอง กระเทียม แต่จังหวะที่รินหันไปเปิดพัดลม เกิดเสียงดังเปาะแปะจากหม้อ ลัทรีบยกฝาหม้อขึ้น แรงไป น้ำเดือดกระฉอก หกเลอะโต๊ะ
“โอ้ยๆๆ วุ้ย! ใครจะรับผิดชอบเนี่ย!” มินยังยกกล้องอยู่แต่เงิบ พบว่าตัวเองถูกน้ำซุปซัดเข้าตรงแขนเสื้อ มินทำหน้าตายหยิบทิชชู่มาเช็ด
ต้นขำ กลายเป็นคนเดียวที่ดูเหมือนจะโอเค “เรื่องเล็กๆ อย่าซีเรียสนะทุกคน”
ฉากต่อมา มินเรียกรวมผลลงเพจ กลายเป็นดราม่าทันที บางคนคอมเมนต์สงสัย “ต้มมาม่าอะไรหน้าหอถึงฟ้าแลบ?”
รินเริ่มวิตก ว่าตัวเองจะโดนห้องข้าง ๆ ฟ้องครูฝ่ายปกครอง ถาม “ถ้าห้อง 304 มาแจ้ง เราจะอ้างอะไรดี?” ลัทบอก “อ้างว่าทำการทดลองเคมีสิ มันก็แค่… น้ำเดือดกับเส้นมาม่า”
ต้นติดใจ “ถ้าคือการทดลอง ต้องมีรายงาน!”
ทุกคนหัวเราะยกเว้นรินที่หน้าเครียดกว่าเดิม “ไม่ขำ”
ไม่ทันไร มีข้อความแชทเด้งเข้ามา ‘ห้อง 304: ได้กลิ่นไหม้แรงมาก ใครทำกับข้าว กรุณาหยุดด้วยค่ะ’ กลุ่มทุกคนเงียบลงในทันที มินยกมือถือขึ้นสูง “บันทึกไว้นะ ความซวยรอบห้องส่งตรงจากจุดเกิดเหตุ”
ลัทกลับแลดูสนุก “ฉันออกไปคุยเอง เดี๋ยวนี้ ต้องใช้คารมเจรจา!” ลัทเดินไปที่ห้อง 304 กดกริ่งแล้วเล่นมุกกับเพื่อนในแชทว่า ‘มาม่าฝากรักจากห้อง 301’ ทันที ออกอาการเกินเหตุเหมือนเดิม
กลับมากับข่าวร้าย “เขาบอกแล้วว่าให้หยุดกินมาม่า ไม่งั้นจะโทรหาผู้ดูแล!”
ต้นเสนอ “ย้ายฐานไปทำที่ระเบียงไหม?” ทุกคนคล้อยตามอย่างไม่มีแผนสำรอง ก่อนจะหอบของพากันขนไปตรงระเบียงหอที่ลมแรง
ฉากต่อมา ขณะต้มมาม่ากลางแจ้ง ลมแรงจนเส้นกระเด็น มินหัวเราะน้ำตาไหล “ใครบอกว่าทำกลางแจ้งจะเวิร์ก?”
รินจ้องนาฬิกาข้อมือ “เที่ยงคืนแล้ว… เราโดนตัดไฟแน่!”
ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่ลัทปล่อยให้หม้อร้อนเกินจำเป็น กลิ่นลอยไปทั่วตึก ทำให้ รปภ. หอ เดินมาตรวจ
“แอบกินอีกแล้วเหรอ?” รปภ.ถามอย่างจงใจ มินรีบแอบกล้องไว้หลังเสา ต้นสวน “เรากำลังทำเพื่อการทดลอง!”
รปภ.ขำ “งั้นทดลองเงียบ ๆ ด้วยนะ นักวิจัยรุ่นใหม่!”
เหตุการณ์กลับตาลปัตร มีเสียงหวีดจากชั้นบน หลายคนโผล่ออกมาจากระเบียงร้องประสาน “หยุดเดี๋ยวนี้! ควันเข้าห้อง!”
รินพยายามอธิบายผ่านเสียงลมและเสียงคน “เราแค่ต้มมาม่านิดเดียวเอง…”
มินเปิดไลฟ์สดแต่ลืมปิดไมค์ จึงจับภาพเสียงคนด่าปนเสียงหัวเราะ บางคนในไลฟ์คิดว่าพวกเขามี ‘แก๊งลับแข่งอาหารกลางคืน’ กดติดตามเพียบ
ระหว่างผลกระทบของกลิ่นมาม่าฟุ้งทั้งหอ รินอดคิดไม่ได้ว่าตนเองน่าจะเอาเวลาไปท่องชีทสอบ ต้นนั่งพิงรั้ว “อย่างน้อยเราก็มีเรื่องเล่า สนุกดีออก!”
มินเริ่มข้ามประเด็น ถามว่ามีใครในกลุ่มชอบใครหรือเปล่า ซึ่งตรงกับจังหวะที่ลัทหน้าแดง เนียนตอบ “ไปต้มรอบสองไหม จะได้ไม่ต้องตอบคำถาม”
เสียงมือถือดัง กลายเป็นข้อความใหม่จากห้อง 304 คราวนี้ขอให้หุบเสียงด้วย เพราะจะสอบพรุ่งนี้ รินดูลัทที่ดูลังเล
แต่กลัวเป็นต้นเหตุความเดือดร้อน รินจึงเดินเข้าห้อง 304 ด้วยตัวเอง จะขอขมาและขอโทษ แต่มือถือของรินสั่นตลอดเวลา เพราะมินเปิดไลฟ์อยู่แบบไม่ตั้งใจ
อารมณ์ตึงเครียด แต่มินแอบมีรอยยิ้ม เพราะยอดคนดูพุ่ง หลายคนแสดงความคิดเห็นแซวว่า “ต้มมาม่าเก่งจนสร้างเรื่องได้” รินเดินกลับมาด้วยสีหน้าเพลีย ๆ “ขอโทษเขาแล้ว เขาบอกให้เราหยุดแค่นี้”
ตอนนี้ทุกคนหน้าเครียด แต่ต้นกลับหัวเราะ “เราน่าจะเปลี่ยนเป็นรีวิวบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปรสชาติประหลาดของหอพักดีไหม รส: วุ่นวายกับเข้าใจผิด”
ลัทเกาหัว “แค่คิดก็ปวดหัว พอเถอะ!” มินไม่หยุดยิ้ม “แต่ให้ฉันรีวิวรินนะ คนเดียวในโลกที่เครียดเพราะมาม่าได้ถึงขนาดนี้”
ที่สุดกลายเป็นว่าทุกคนตั้งวงกินเส้นที่เหลือเงียบ ๆ ท่ามกลางความเหนื่อย ความวุ่นวาย และความสัมพันธ์ที่คลี่คลายขึ้นอย่างแปลกประหลาด
ลัทถามริน “จะกล้ากินมาม่าอีกไหม?” รินยิ้มบาง ๆ “คืนนี้พอก่อน แต่ถ้าพรุ่งนี้สอบผ่าน ฉันยอมเป็นคนต้มให้เลย”
เสียงหัวเราะค่อย ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง มินหยิบกล้องขึ้น “คืนนี้เราคือแชมป์ความวุ่นวายหอ 301!” กลุ่มเพื่อนตบมือดังโป๊ก และรอยยิ้มสุดท้ายก็ส่งให้กันในคืนที่ปั่นป่วนที่สุด ก่อนภาพตัดจบพร้อมประโยคในแชท ‘คืนนี้ฝันดี แนบกลิ่นมาม่า’
