เสียงฝนยามค่ำคืนซัดเข้ามาที่หน้าต่างห้องพักห้องหนึ่ง แทนถือร่มเก่าเตรียมลากกระเป๋าเข้าไปในอาคารหอพักชื่อว่า ‘สุขสันต์ พักดี’ แต่ที่ตั้งของมันดังอยู่ท่ามกลางชุมชนที่แปลกจนรู้สึกได้ตั้งแต่ยังไม่เข้าห้องแรก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ทันทีที่ก้าวเข้าไป เขาก็เดินชนกับส้มโอ—หญิงสาวผมสั้นหน้าตาทะเล้น ผู้กำลังกินข้าวกล่องเลอะมือโดยไม่สนใจสายตาคนแปลกหน้า
“ขยันมาเชียวนะ เพิ่งมาถึงหรอ?” ส้มโอเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงติดตลกแต่ด้วยรอยยิ้มเป็นกันเอง
“อ้อ…ใช่ครับ ห้อง 3/4 ชั้นสาม…” แทนอ้ำอึ้ง หยิบกุญแจมาโชว์แต่ก็ลึก ๆ ระแวงทันที “ในนี้ดูเงียบ…เกินไป”
“พรุ่งนี้อย่าลืมล้างจานในอ่างด้วยล่ะ ถ้าไม่ล้าง มี…คนในตำนานจะออกมาหลอก” ส้มโอแกล้งพูดจบก็ก้มหน้ากินต่อ ทิ้งให้แทนยิ่งหน้าซีด
ชั้นสามของหอ สะอาดแบบแปลก ๆ ทุกประตูมีกระดาษแปะด้วยลายมือ แต่ละใบเขียนเตือนอะไรบางอย่างเช่น “อย่าตีน้องหมา!” หรือ “ห้ามเล่นโยคะหลังสามทุ่ม!” แทนเดินสำรวจแบบระแวง กุญแจในมือสั่นจนน่ารำคาญตัวเอง
ประตูตรงข้ามห้องเขาเปิดออก ต้น หนุ่มหน้ามึนใส่แว่นกรอบหนาโผล่มา “นาย…เอ่อ ยินดีต้อนรับนะ…จะเก็บปลาทูของนายมั้ย ช่องฟรีซผมเต็มหมด…”
“ผมไม่ได้เอาปลาทูมาครับ…”
“ดี ๆ เพราะมีคนแถวนี้กลัวปลาทูมาก…” ต้นพูดพลางลากกล่องโฟมผ่านหน้าด้วยความเจี๋ยมเจี้ยม
แทนเริ่มคิดยิ่งใหญ่ ห้องนี้ต้องมีเรื่องลึกลับแน่นอน มีอะไรที่ ‘ต้องห้าม’ อยู่เต็มไปหมด เมื่อขนของเข้าห้องแทนก็รีบเช็คว่าประตูหน้าต่างล็อกดี หมอนผ้าห่มไม่มีสิ่งแปลกปลอม
เวลาผ่านไปสักพัก เสียงเคาะประตูดังขึ้นปัง ๆ “เปิดหน่อย ๆๆ” เสียงใหญ่ ๆ
แทนค่อย ๆ เหลือบดูตาแมว เป็นพี่จ๊อบ ผู้อยู่ชั้นเดียวกัน ตัวโต พูดน้อย ถึงเมื่อยิ้มนิด ๆ ก็ดูน่าเกรงขาม
“เฮ้ย มีอาหารไรมั้ย เดี๋ยวมืดจะต้มมาม่ารวม เลขห้องนายยังไม่ได้เซ็นในตารางอาหารนะ”
“เอ่อ…ผมเพิ่งเข้า ยังไม่ได้ซื้อน้ำปลาเลยครับ…”
“งั้นถือว่านายโชคดี—คืนนี้เน้นไข่ดาว!” จ๊อบหัวเราะช้า ๆ เดินกลับไปแบบคนไม่เคยรีบ ทิ้งไว้แค่กลิ่นรองเท้าแตะแล้วก็เสียงเป็ดตุ๊กตายางดังๆจากหน้าห้องถัดไป
แทนยืนหายใจเข้าลึก ๆ อยู่หน้าประตูห้อง “นี่มันกะอีแค่หอพักธรรมดารึเปล่า?” หลายเรื่องเหมือนจะเล็ก แต่สิ่งละอันพันละน้อยนี่ช่างไม่ธรรมดา
กลางดึกรอบหอก็มีเสียงโวยวาย “ใครเอาเกลือไป!?” ตามด้วยเสียงลากรองเท้าแตะดังไปทั่ว—แทนรีบปิดไฟ หนีขึ้นเตียง
รุ่งเช้าแทนตื่นมาด้วยความตั้งใจจะสุ่มดูพฤติกรรมเพื่อนร่วมหอ เขาเดินไปรอบ ๆ อย่างกับสายลับ เจอส้มโอนั่งกินกล้วย เธอก็ถาม “วันนี้นายจะลองขัดห้องน้ำชั้นสองมั้ย ทดสอบนิสัยการอยู่ร่วมน่ะ”
แทนรีบตอบ “ผมไม่อยากยุ่งกับพื้นที่ลึกลับในหอก็พอ”
ต้นหัวเราะจากระเบียง “ไม่มีหรอก…ลึกลับสุดแค่อ่างเก่าใต้ซิงก์น้ำ”
คืนนั้นมีวาระประชุมหอ ทุกคนรวมตัวกันแต่ละคนพกจานและขนมของตัวเอง ส้มโอประกาศ “ใครไม่มาประชุมจะต้องโดนลงโทษ!” พูดหน้าตาสำคัญแต่แววตาล้อเลียน
แทนตั้งใจฟังแทบไม่กะพริบ ต้นดูสับสน จ๊อบก้มกินข้าวเงียบ ๆ แต่พลางนับเศษเหรียญในกระเป๋า “ถ้าโดนลงโทษนี่ต้องจ่ายค่าปรับจริง ๆ มั้ยอ่ะ?”
“ปรับด้วยขนม ชิ้นละหนึ่ง —ยกเว้นกล้วยของส้มโอนะใครแย่งเจอกันนอกรอบ” ส้มโอแจกมุกแล้วก็หยิบกล้วยโชว์ประกอบ —แทนขำฝืด ๆ แต่ก็คลายกังวลขึ้น
คืนต่อมาแทนเห็นต้นเดินถือของเต็มไม้เต็มมือ แอบคิดว่าต้นคงเป็นหัวหน้าขบวนการฟอกเงินในหอพักแน่ ๆ เลยต้องแกล้งเดินไปขอน้ำตาล “เอ่อ…น้ำตาลมีมั้ย?”
ต้นตกใจ “เอ่อ…ไม่เอานะ ผมไม่ทำอะไรผิดนะ!” แล้วรีบกระซิบบอก “อย่าบอกใครว่าผมชอบสะสมใบเสร็จ…แม่ผมห้าม”
แทนช็อกไปนิดแต่ปลอมสีหน้าตอบ “แน่นอน ความลับของนายปลอดภัย!” ทั้งที่ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องปิดบัง
ในที่สุดข่าวลือว่ามีของต้องห้ามในหอก็ว่อนออกไป—ใครบางคนพูดว่างวดนี้มีคนขโมยเกลือ! ทุกคนต่างจับตาเงียบ ๆ แต่แทนแน่ใจเต็มที่ว่าต้องมีหัวขโมยในหอ
แทนจดโน้ต หาช่วงเวลาหายไปของเกลือจนสมุดเต็มหน้า ส้มโอผ่านมาถาม “นายเคร่งเครียดอะไรนักหนา เดี๋ยวก็ขับไล่ผีออกจากหอได้หรอกถ้ายังหน้าบึ้งแบบนี้”
“ผมว่าผีคงอยู่เพราะคิดว่าเราเป็นพวกเดียวกัน…” แทนประชดตัวเอง
ต้นแอบเรียกแทนไปเม้าท์ในห้องน้ำ “จริงจังไปมั้ยนาย นี่มันแค่เกลือขวดเดียวเองนะ”
“นายไม่กลัวรึไงว่ามันจะบานปลายเป็นขโมยของใหญ่!” แทนยังไม่เลิกระแวง
ต้นพูดพลางถอนหายใจ “กลัวแค่แม่โทรมาไม่ทันเอาโจ๊กแห้งไปซ่อนมากกว่า…”
แทนคิดว่าต้นอยู่ในขบวนการแน่ ๆ แต่กลับเห็นกล้วยของส้มโออยู่บนโต๊ะ ต้นแอบหยิบกล้วยไปหนึ่งใบ แล้วก็ใส่ไว้ใต้หมอนพร้อมโน้ต: “เอาไว้เผื่อคืนหิว”
ในการประชุมรอบใหม่ ส้มโอเอากล้องวงจรปิดปลอมมาติดตรงทางเดิน ทุกคนหัวเราะจนน้ำตาเล็ด จ๊อบพูดขึ้นเสียงต่ำ “สปายกล้องกล้วย น่าเกรงขามกว่าโจรอีก”
แทนเครียดหนัก “ทำไมไม่มีใครจริงจังกับเรื่องนี้เลยนะ!”
แต่ในคืนนั้น จ๊อบเป็นฝ่ายโดน เมื่อรองเท้าแตะของเขาหายไป ทันใดนั้นเสียงคุ้ยเขี่ยจากระเบียงดัง “พบหลักฐานแล้ว!” แทนรีบวิ่งออกมา
ทุกคนมารวมตัว ต้นทำท่าขรึม “เราจะสืบหาคนร้ายอย่างระแวง…ทุกคนวางของมีค่าทั้งหมดไว้กลางห้อง”
ส้มโอเดินไปหยิบกล้วยออกมาวาง “ถ้าตู้เย็นหายจะมีใครรับผิดชอบมั้ย?”
แทนเริ่มคิดว่าสิ่งที่ตนเองกลัว มันดูตลกเสียเหลือเกินเมื่อเทียบกับภาพที่เห็นอยู่
หลังค้นหาไปสักพัก กลับพบว่ารองเท้าของจ๊อบไปอยู่หลังตู้เย็น ข้างถุงเกลือที่หายไป ต้นบอก “สงสัยผีน้อยในตำนานจะช่วยเก็บไว้ให้” ทุกคนหัวเราะพร้อมกันยกใหญ่
บรรยากาศหอดูผ่อนคลายขึ้น ใครใคร่กินก็กิน ใครสามัคคีดีก็ตามสบาย แต่แทนยังไม่หยุดคิด เขาเริ่มเขียนโน้ตขำ ๆ แปะที่หน้าโต๊ะ “โปรดเฝ้าดูปลาทูของคุณ”
จ๊อบหยิบโน้ตไปอ่านแล้วพูดเสียงเรียบ “พรุ่งนี้จะลองเอาปลาทูมาฝากให้ดูแลนะ ถ้าเย็นยังอยู่จะเลี้ยงข้าว”
ต้นวางมือบนไหล่แทน “อยู่ที่นี่ นายอาจจะต้องยอมรับซักหน่อยว่า ทุกคนมันก็แปลกแบบตัวเอง”
เมื่อค่ำคืนนั้นแทนนอนคิด ท่ามกลางเสียงฝนซู่ ๆ ที่หน้าต่าง เขาก็เริ่มยิ้มออก พร้อมคิดในใจ “บางทีชีวิตมันก็ไม่ได้ต้องจริงจังขนาดนั้น…และบางที หอสุขสันต์นี่แหละคือบ้านที่ดีที่สุดแล้ว”
ก่อนหลับ เสียงส้มโอดังจากทางเดิน “จะกินกล้วยมั้ย คืนนี้เหลือเยอะ!”
แทนหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกไปสมทบด้วยความรู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด
ไฟในหอดับลงพร้อมกับเสียงหัวเราะ ทิ้งความเงียบไว้เพียงชั่วอึดใจ ก่อนเสียงประตูเปิดออกอีกครั้ง “ใครยืมแชมพูแล้วไม่คืนบ้าง!” ทุกคนพร้อมใจกันวิ่งไปช่วยกันหาทันที—เรื่องวุ่นวายของหอพักเล็ก ๆ จึงยังไม่จบลงง่าย ๆ ความสุขมันอยู่ตรงนี้เอง
