“เฮ้ยมันต้า จะแข่งกับไอ้หมีก็แค่ลงชื่อเหรอ?” เสียงปุ่นดังขึ้นกลางห้องชมรมคหกรรมที่โต๊ะเต็มไปด้วยกล่องข้าวทดลอง ทุกคนหันขวับมองมันต้าที่กำลังจัดใบโหระพาใส่กล่องอย่างประณีต ราวกับว่าทุกกล่องคือสนามรบ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!มันต้าหันมาค้อน “แค่นี้แหละ! จำไว้นะ ยุคนี้คนมันต้องมั่นใจ ถ้าเราไม่มั่นใจ ใครจะมั่นใจให้เรา”
“แต่มึงลืมอะไรไปปะวะ ต้า” เสียงอ้อเพื่อนสาวแว่นผู้คิดมากประจำคลับ ทำท่าเหมือนจะพูดเป็นรอบที่สามสิบ
“ลืมอะไร เพื่อนอ้อ” มันต้าทำท่ากอดอก ยิ้มอย่างไม่แคร์อะไรก็ตามที่กำลังจะตามมา
“คือ…กรรมการเขาให้คะแนนเรื่องรสชาติด้วยนะเว้ย ไม่ใช่แค่แต่งหน้ากล่องสวย!”
มันต้าทำหน้าฉงน ก่อนจะหันไปมองกล่องข้าวที่หน้าตาเนี้ยบ หรูเหมือนอยู่ในร้านข้าวกล่องหรู แต่ทุกคนในชมรมลึกๆ ก็รู้…มันต้าทำกับข้าวไม่อร่อยเอาเสียเลย
ปุ่นมองอ้อแล้วแอบกระซิบ “แล้วถ้าต้องชิมนี่…ชะตากรรมใครจะเป็นรายต่อไปฮะ?”
“อย่าคิดมากสิ มึงเขย่ากล่องดู!” มันต้าหยิบกล่องข้าวที่ทำเองเสียงดังแกร๊ก ใบหน้ามั่นใจเกินร้อย
แต่ทันใดนั้น ผอ.โรงเรียนเดินเข้ามาพอดี เธอเหลือบตาดูเศษปลาหล่นข้างโต๊ะ เธอลูบคางก่อนพูด “จะประกวดข้าวกล่อง ฝีมือ…หรือสงครามพ่อครัว?” ทุกคนแข็งทื่อ
“ว่าแต่…เรามีแผนอะไรหรือยัง” ปวิช สายไอทีของชมรมพูดขึ้นเสียงเรียบ “ไอ้นี่มันวางแผนเหมือนประกวดฮาร์ดแวร์”
“แผนนะเหรอ…ก็ กูมีหมัดเด็ด!” มันต้าหยิบแอปเปิ้ลพันธุ์ไทยที่เขาอินกับมันนักหนาขึ้นมาโบก
“ฟังดูไม่เด็ดเลย” อ้อถอนหายใจพึมพำ มองกล่องข้าวอีกทีมที่เป็นชมรมคอมพิวเตอร์ พวกนั้นยืนขำกันอยู่ตรงประตูพร้อมป้าย “ข้าวไข่ม้วนหรรษา”
“ดูถูกกันหน่อยมั้ยอีหมีกับแก๊งมัน” ปุ่นทำเสียงกระซิบเสียงสูง
มันต้ากำมือแน่น “พวกเราต้องชนะให้ได้!” ทุกคนในชมรมคหกรรมหน้าซีดแต่ก็ร้อง “เอาวะ!” อย่างหมดทางเลือก
เช้าวันต่อมา แผนแรกเริ่ม พวกเขาจะทดลองเมนูใหม่ “ข้าวกะเพราหัวปลี” ไอเดียของอ้อที่คิดว่าถ้าไม่แปลกก็ไม่มีทางจำได้ ปวิชเอาหนังสือสูตรอาหารเปิดวางเต็มโต๊ะ ขณะที่ปุ่นเสียบหูฟังดูเวิร์กมากแต่ความจริงกำลังแอบเล่นเกมในมือถือ
“อ้อ ใส่พริกกี่เม็ด?” มันต้าถาม
“มึงถามคนที่เผ็ดไม่ได้เลยก็ดี นี่มันชมรมกินจืดรึเปล่า?” อ้อตอบแต่ตาไปที่ปวิช
“ถ้าเอาแบบวิทยาศาสตร์…” ปวิชเริ่มอธิบายเรื่องไอโซเมอร์ของพริก ท่ามกลางสายตางงๆ ของทุกคนที่เหลือ
“ไปเอามาจากไหนวะเมนูนี้” ปุ่นพึมพำ “เหมือนแลบเคมี”
มันต้าหยิบผ้ากันเปื้อนใส่เกร็งข้อมือก่อนจะผัดทุกอย่างลงกระทะแบบมั่นใจ จังหวะถูกต้อง แต่กลิ่นอะไรมันลอยแปลกๆ
“ใครเปิดแก๊สผิด?”
อ้อกับปุ่นเงียบ มันต้านิ่ง ยิ้มช้าๆ “ธีมปีนี้คือ…รสชาติแห่งความทรงจำไงล่ะ!”
กลิ่นผัดเขียวคลุ้ง พอชิมเสร็จทุกคนทำหน้าเหวอ “คือ…มันเค็มๆ จืดๆ เผ็ดๆ ในคำเดียว”
“แต่หน้าตาสวยมาก!” อ้อปลอบตัวเอง
อีกฝั่ง ชมรมคอมฯ “หมี” หัวหน้าทีมจ้องข่าวไซด์ลุง สมาร์ทแต่พูดน้อย ประเภททำแผนแบบโปรเจกต์เวิร์ก เป้าหมายคือ “ข้าวกล่องที่คนทั่วไปก็ทำง่าย แต่กินแล้วปัง!”
สมาชิกธีร์ หนุ่มสายมุก ตลกแปลกๆ ตอบรับ “ทำไข่ม้วนยังไงไม่ให้แห้งเหมือนกระดาษ?”
หมีตอบสั้น “โรยน้ำ แล้วแกะสูตรในยูทูบ”
ธีร์ทำหน้ายุ่ง “แล้ว…ที่เหลืออะ?”
“ประสบการณ์ล้วนๆ ไม่กลัวผิด พลาดเป็นครู” หมีเสียงนิ่งแต่แฝงความยียวน
ขณะเดียวกัน กลุ่มมันต้าซุ่มซ้อมสูตรข้าวกล่องต่อไป อ้อเสนอ “ข้าวผัดเต้าหู้สมุนไพร” ปวิชเผลอหยิบเกลือป่นเทเกือบครึ่งขวดขณะมัวถกกับปุ่นเรื่องสูตร AI ช่วยเลือกวัตถุดิบ ความวุ่นวายเกิดขึ้นเมื่อต้องรีบแก้รสชาติด้วยการเพิ่มซีอิ๊วแต่ทำให้ดำเกินพอดี
มันต้าหัวเราะกลบเกลื่อน “มันคือข้าวผัดถ่านหิน!”
อ้อกลอกตา “งานประกวดหรือกองถ่านกันแน่” ปวิชยักไหล่ “พี่ๆ กินแล้วจะได้พลังงานเยอะ!”
วันซ้อมใหญ่ อ้อมั่นใจว่าต้องใช้วิธีใหม่ เธอจึงตัดสินใจขโมยสูตรน้ำราดจากกูเกิ้ลแปลภาษา แต่พลาดใส่น้ำมันหอยแทนน้ำซุป ปลา ทำให้ข้าวกล่องกลายเป็นข้าวราดลื่นๆ ทุกคนเลี่ยงช่วยชิมสุดชีวิต
“ถ้าต้องแพ้ บอกแม่ให้เตรียมขมิ้น…” ปุ่นยังเล่นมุกแซวกลุ่มอย่างตื่นตระหนก
มันต้าสวน “แค่อาหารไม่ถึงกับต้องทำบายศรี!”
ข้ามไปอีกฝั่ง หมีนำเสนอข้าวกล่องธรรมดาแต่ใช้กล่องรีไซเคิล สมาชิกคอมฯ สองคนโต้กันเสียงเบา
“มันจะบูดไหมวะ นี่กล่องเคยใส่สลัด”
ธีร์ว่า “มึงก็ล้างดีๆ ดิ!”
หมีเงียบ สายตานิ่งเหมือนโปรแกรมเมอร์ที่เห็นบั๊ก “แต่ถ้าใส่โค้ด PHP ลงกระดาษ เอาไหม?”
ทุกคนในชมรมคอมฯ เงียบสนิท
คืนก่อนวันแข่ง มันต้าคิดแผนใหม่ “เราต้องทำความต่าง! ใส่ของเล่นเด็กในกล่องข้าว!” ปวิชกับอ้อพยายามทัดทาน “มันผิดกฎ โปรโมทไอเดียก็โอเค แต่นี่มันอาหาร!”
มันต้าดื้อ “แต่ถ้าใส่ซ่อนๆ…กรรมการไม่รู้หรอก!”
อ้อประชด “งั้นใส่โน้ตเผื่อกรรมการสำลักด้วยเลยดีไหม?”
สุดท้าย ทุกคนโดนมันต้าจูงใจตามแผน ครึ่งนึงลังเล ครึ่งนึงแค่ขำไม่ออก
เช้าประกวด กล่องข้าวสองทีมวางเคียงกัน มันต้ามองหน้าหมี ทั้งคู่แลกสายตาเหมือนขบวนการยอดนักสู้
“สู้แบบแมนๆ นะ” หมีพูดนิ่ง มันต้าพยักหน้า “ไม่มีเต้าหู้หล่น ไม่มีซอสหก”
กรรมการเริ่มชิม อ้อกับปวิชเริ่มระแวงว่าซ่อนของเล่นไว้ไหน ปุ่นกลัวจนมือเย็น
แต่ระหว่างกรรมการชิม ทีมคอมฯ เผลอวางกล่องไม่ตรง ทำให้ป้ายชื่อทีมตกสลับกัน กรรมการเข้าใจผิดคิดว่าของชมรมคหกรรมคือของคอมฯ และของคอมฯ คือของคหกรรม
เมื่อรางวัลถูกประกาศ ทุกคนอึ้ง เพราะกล่องหน้าตาธรรมดามากที่ได้รับรางวัลที่ 1 คือกล่องของหมี แต่ชื่อแจ้งว่ายังเป็นชื่อมันต้ากับชมรมคหกรรม
งานวุ่นวายใหญ่ โรงเรียนแตกตื่น ครูใหญ่สั่งเรียกประชุมทีมงาน ทุกคนเริ่มโทษกันเอง “มึงวางป้ายเองรึเปล่า!”
มันต้าปาดเหงื่อ “กูจำได้ว่าตั้งไว้ตรง!”
หมีท้าว “ถ้างั้นพวกเราต้องอธิบายความจริง”
แต่เมื่อกรรมการเดินมาเฉลยว่าชื่นชอบในความพยายามและไอเดียสร้างสรรค์ของทั้งสองทีม โดยเฉพาะ “น้ำราดลื่นๆ” ที่อร่อยกว่าที่คิด ทุกคนต่างพากันตกใจ
อ้อกระซิบ “นี่กูจะเชื่อมั่นในสูตรมั่วไปตลอดชีวิต…”
ปวิชเสริม “สุดท้ายคนที่ไม่มั่นใจ กลายเป็นคนที่ทำได้เฉยเลย”
ในที่สุดประกวดจบลงด้วยเสียงหัวเราะของทุกคน มันต้าถูกชมว่าเป็นหัวหน้าทีมที่กล้าคิดกล้าทำ แม้จะพลาดไปเกือบทุกช่วง เมื่อประกาศรางวัลชมเชย “ไอเดียสร้างรอยยิ้ม” ทุกคนในทั้งสองชมรมขึ้นเวทีพร้อมกัน หัวเราะคิกคักปิดท้าย
มันต้าหันไปพูดกับหมี “เจอกันปีหน้า แต่อย่าเอากล่องสลัดรีไซเคิลอีกนะ”
หมีตอบนิ่ง “ปีหน้าจะทำข้าวผัดบั๊ก” ทุกคนหัวเราะกรามค้าง ปวิชยกมือ “พวกเราทำทีมเดียวกันดีไหม? จะได้กินข้าวกล่องแปลกโลกแรงๆ อีก” ด้านหลังโรงอาหาร เสียงหัวเราะดังต่อเนื่องเหมือนไม่มีใครสนเรื่องแพ้ชนะอีกต่อไป
