เสียงโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งดังลั่นข้างเตียง เหมือนจะตั้งใจปลุกทั้งหอพักให้ตื่นขึ้นมาวันหยุดต้นเทอม อบอุ่น (รองประธานหอผู้รักตำแหน่งมาก จนไม่มีใครรู้ว่าเขากินข้าวกับตำแหน่ง หรือจริง ๆ คือมีข้าวด้วย!) สะดุ้งตื่นทันทีที่เสียงเรียกเข้าโชว์ชื่อ: “ประธานแจ่ม” ก่อนจะเผลองีบต่อ เพราะแน่ใจว่าประธานหอคนใหม่โทรมาอีกแน่ ๆ เรื่องงานเล็กน้อยเหมือนทุกที
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แต่คราวนี้แจ่มพูดจริงจังผิดปกติ “อบอุ่น นายว่างใช่ไหม? มีข่าวลือมาว่า เทอมนี้ถ้ารองประธานหองานไม่เข้าตาอาจปลดตำแหน่งดูนะ เพื่อความเท่ของหอ”
อบอุ่นสะดุ้งตื่นเต็มตา ใจเต้นตึก ระดับรองประธานอาจไม่สูงส่งจริงแบบที่คิดไว้ เขายิ้มแห้ง ๆ รีบรับปากทันควัน “จะจัดงานให้ปังเลย! รอดูโปรเจคต์ใหม่ของผมได้” แจ่มเงียบไปสองวินาที เหมือนไม่ได้คาดหวังขนาดนั้น ก่อนจะตอบสั้น ๆ ว่า “ก็แค่ช่วยเก็บกวาดเฉย ๆ ก็พอเนอะ”
แต่แม้จะบอกแค่งานเล็ก ๆ อบอุ่นกลับคิดเองเออเองทันทีว่าต้องหาโปรเจคต์ใหญ่ระดับโลกมาสร้างปรากฏการณ์ในหอพักให้ได้ มิฉะนั้น ที่นั่งรองประธานคงจะมลายหายไปแน่
เขารีบดึงตัวเองลุกออกจากเตียง มองนาฬิกาปลุก (ที่ไม่เคยตรงซักวัน) แล้วเดินดูหน้ากระจก หวีผมตั้งแต่ตีห้าด้วยความมั่นใจว่าคนสำคัญในเรื่อง “ความยิ่งใหญ่ของหอพัก” ต้องเริ่มต้นเช้านี้
อบอุ่นถือสมุดโน้ตวิ่งไปตามระเบียง โทรปลุกเพื่อนร่วมหอแต่เช้า สะลึมสะลือกันทุกคน ตั้งแต่ อิงธาร ชายหนุ่มผู้คิดมากทุกเรื่อง ตัดสินใจทีหนึ่งต้องถามตัวเองวงจรซับซ้อนเทียบเท่าจอมปลวก ห้องถัดไปคือ พริบ หญิงสาวหัวไว (แต่ปากไวกว่า) ซึ่งพร้อมดีดใส่ถ้าใครมาทำอะไรตอนเช้าเกินเจ็ดโมง กับ “คราม” ชายหนุ่มรักสงบที่แท้จริงคือ รักการหลับแบบไม่มีใครรบกวน
เสียงประตูห้องประชุมหอเล็ก ๆ เปิดปัง “ทุกคน ผมมีโครงการยิ่งใหญ่! เตรียมตัวไว้” อบอุ่นพูดอย่างภูมิใจ ขณะที่อิงธารยังคงปิดตางีบ พริบถอนหายใจ “เอ…มันยังเช้าอยู่เลยเนี่ย พอจะกินข้าวก่อนคุยโลกแตกไหม?” ครามเสนอคำที่ใครก็อยากได้ยิน “หรืออุ่น…แค่ฝันแปลก ๆ เมื่อคืน?”
ตอบกลับมาพร้อมกันสามเสียง ซึ่งไม่มีใครเข้าใจเหตุผลของโครงการยิ่งใหญ่นี้ ส่วนอบอุ่นใจร้อนลงรายละเอียดไม่ได้ “เอาเป็นว่าขอเวลา ทุกคนเตรียมตัวช่วยผมด้วย!”
ระหว่างนั่งกินข้าว อิงธารถามเชิงกังวล “อุ่น ๆ จริง ๆ นายเคยได้ยินไหมว่ารองประธานจะโดนปลด?” อบอุ่นตอบเองเออเองทันที “ข่าวลือมันน่ากลัว!” พริบหรี่ตา “ความจริงคือไม่มีใครอยากเป็นเลยมั้ย” ครามพึมพำตามสไตล์ “แต่ฉันไม่ว่าจะเกิดอะไร ขอหลับก่อน”
แล้วพออบอุ่นแจกหน้าที่ ทุกคนถึงกับชะงัก เมื่อบทบาทแต่ละคนดูไม่ค่อยเกี่ยวข้องกับงานหอเท่าไหร่เลย เช่น พริบถูกตั้งให้เป็นหัวหน้าคณะวาดโปสเตอร์ (ทั้งที่ปกติใช้แต่ปากกาแดงติ๊กผิด) อิงธารต้องประสานงานกับ “แม่บ้านหอ” (ที่เขาแอบกลัวจนไม่กล้าพูดตรง ๆ) ส่วนครามรับหน้าที่ “ดูแลระบบเสียง”ในงาน (ซึ่งทุกคนรู้ว่าต้องซ่อมลำโพงที่พังมา 2 ปี!)
ในขณะที่ทุกคนงง ตกเย็นก็เริ่มเห็นสิ่งผิดปกติรอบ ๆ หอพัก ทิชชู่ห้องน้ำหายไปค้อนไกล ประตูล็อกไม่อยู่ ไฟดับบางจุด การประชุมทีมครั้งแรกกลายเป็นศึกโต้คารมแทนการเตรียมโปรเจคท์
พริบเปิดหัว “นายกำลังจะจัดงานหรือจะให้เราวิ่งไปซ่อมหอ แข่งกับช่างเหรอ?” อบอุ่นแย้งเสียงดัง “นี่คือการฝึกความสามัคคีและสร้างความทรงจำ!” อิงธารพูดเบา ๆ “แล้วถ้าพรุ่งนี้หอถล่ม จะจัดความทรงจำที่ไหนนะ?” ครามถอนหายใจหนัก ๆ “จะซ่อมลำโพงต้องตื่นกลางวันใช่ไหมเนี่ย…”
อบอุ่นยิ้มขำกลบเกลื่อน “ไม่หรอก มันจะเวิร์ค ผมคิดหมดแล้ว! พรุ่งนี้เริ่มลุย!”
เช้าวันที่สองของยุทธการหอพัก โปรเจคแรกเริ่มด้วยการสร้าง “โปสเตอร์มหากุศลชาวหอ” พริบจับปากกาแดง เตรียมขีดเขียนแบบไฟร้อน อิงธารลังเล จะติดต่อแม่บ้านก็เกรงใจ ควรใช้ไลน์ โทร หรือเดินไปหา? ครามกำลังดูวิทยุเก่าว่าจะทำยังไงให้กลายเป็นลำโพงสมาร์ท (แต่จริง ๆ กำลังคิดว่าปล่อยให้เงียบก็เท่ดีเหมือนกัน)
เมื่อประชุมเตรียมโปสเตอร์จบ กลับไม่มีใครเห็นเหมือนกันเลยว่าต้องเน้นอะไร พริบจึงบรรจงเขียนหัวข้อ “หอพักของเรา…จงรักภักดี (แต่ไม่ระบบราชการ)” อบอุ่นชมว่างานศิลป์นี้จะปังแน่ ๆ แต่อิงธารกลับกังวลอีก “ใครจะกล้ามาดูงานหอที่ตั้งหัวข้อแบบนี้?” พริบสวน “อย่างน้อยก็ไม่มีใครกล้าเถียงละกัน”
สองชั่วโมงต่อมา โปสเตอร์ถูกแปะทั่วหอพัก คนในหอทุกคนเริ่มถามว่านี่คือโฆษณาอะไร บางคนคิดว่ากำลังจะมีงานเลี้ยงรุ่น บางคนคิดว่าจะมีเลือกตั้งใหม่ สามคนเริ่มลังเลในการซ่อมหอพักตัวเองแทนที่จะรอแผนอบอุ่น
อิงธารไปหาแม่บ้านอย่างเขิน ๆ พยายามสร้างความกล้า “พี่ครับ เห็นไหมครับว่าทิชชู่หายไป?” แม่บ้านมองนิ่ง ๆ “เห็นทุกวันนั่นแหละหนูจ๊ะ มีคนเอาไปเก็บเอง” อิงธารพยายามถามต่อ แต่ก็ต้องถอยเพราะโดนตาเขียวใส่
ครามเปิดกล่องเครื่องเสียง “ระบบลำโพงแบบสายซ่อนใต้เสื่อ…ใครเป็นคนวางแผนวะเนี่ย” สุดท้ายเจอลำโพงชุดหนึ่ง มีแต่เสียงซ่าๆ จนกลายเป็นที่คุยเล่นของเพื่อน ๆ ตอนพักเที่ยงแทน
ตกเย็น กลุ่มเพื่อนรวมตัวอีกครั้ง ต่างคนต่างหมดแรง อบอุ่นยังคงสู้ตาย “เรื่องเล็ก ๆ พวกนี้ต้องปรับจูนอีกนิดเดียว ทุกคนอย่าเพิ่งถอดใจ!” อิงธารเลยถามตรง ๆ “นายจะแก้ยังไง?” อบอุ่นตอบ “ก็ลองดูอีกวัน!” พริบเหนื่อยใจ “อย่าให้ตำแหน่งนายพาเราพังหมดนะ!”
เช้าวันที่สาม ความเข้าใจผิดเริ่มขยายใหญ่ เมื่อมีใบปลิวหลุดปริศนามีรูปอบอุ่นเขียนว่า “เตรียมโดนเปลี่ยนรองประธาน!” สร้างกระแสในกลุ่มคุยหอพัก อบอุ่นเริ่มระแวงว่าเพื่อนในกลุ่มอาจมีใครคิดแย่งตำแหน่ง
อิงธารตั้งแง่ “หรือใครสักคนอยากแกล้งนาย?” พริบหยิบใบปลิว “นี่นายพิมพ์แจกเองหรือ?” ครามขำเบา ๆ “นายอย่าคิดเยอะไปเองเลย”
แต่ความตลกไม่ได้จบแค่กระดาษปลิว เพราะการประชุมค่ำวันนั้น ฝ่ายบริหารหอพักตัวจริงปรากฏตัวพร้อมสายตาสงสัย “สรุป งานนี้…คืออะไรกันแน่ อบอุ่น?”
ทุกสายตาหันมองอบอุ่นที่ยังหาคำตอบไม่ได้ “เอ่อ…โปรเจคต์สามัคคีสร้างมิตรภาพครับ” แจ่ม (ประธานหอ) เอียงคอ “แต่หอพักปั่นป่วนกว่าปกตินะอุ่น”
ทุกคนในกลุ่มรีบพูดแทรกกัน “ไม่มีใครคิดล้มนาย!” พริบพูด “ฉันแค่จกข้าวกล่องไปกิน ไม่ได้จกตำแหน่ง!” ครามพูดสั้น ๆ “ขอนอนเพิ่มอีกชั่วโมงก็พอ” อิงธารรีบบอก “ผมไม่อยากมีตำแหน่งอะไรเลยครับ ผมกลัวพี่แม่บ้านมาก”
แจ่มหัวเราะแต่ยังมองข้อข้องใจ อบอุ่นต้องรวบรวมความกล้าอธิบาย “คือผมกลัวจะโดนปลด เลยคิดจะสร้างผลงาน แต่แผนดันทำให้ทุกอย่างยุ่งเหยิง ผมขอโทษครับ”
ทุกคนเงียบ พริบเริ่มพูดเบา ๆ “ถ้าจะทำอะไรช่วยบอกเราตรง ๆ จะง่ายกว่าเนอะ” อิงธารพยักหน้า “แล้วถ้าไม่รู้อะไรจริง ๆ อย่าคิดเอง!” ครามยิ้ม “ถ้าทุกคนยังไม่เบื่อ บางทีก็สนุกดีนะ”
ท้ายที่สุด แจ่มจับไหล่รองประธานผู้เกือบพาตำแหน่งตัวเองล่มสลาย “อุ่น นายไม่ต้องพิสูจน์อะไรใหญ่โตนะ แค่ติดโปสเตอร์เตือนวันเก็บขยะ พวกเราก็รักนายแล้ว”
เสียงหัวเราะดังสนั่นหอ อบอุ่นใจชื้น มิตรภาพกลับมาทั้งกลุ่ม สามวันแห่งความอลหม่านของหอ “รวมใจเพลส” จบลงแบบอบอุ่น (และโปสเตอร์ใหม่ที่เขียนว่า “โปรดอย่าคิดเองเออเอง”)
ในคืนสุดท้าย ก่อนทุกคนแยกย้าย พริบพูดยิ้ม ๆ “แล้วอาทิตย์หน้าจะมีโปรเจค ‘มาม่ารสใหม่’ อีกไหม?” ทุกคนหัวเราะ อิงธารพูดทิ้งท้าย “ถ้ามีขอปรึกษาก่อนนะ” ครามหาววอด “ขอหลับก่อนค่อยคิด” อบอุ่นยิ้ม “คราวหน้าจะฟังความเห็นทุกคนนะ…” แจ่มยิ้มกว้าง “ดีมาก รองประธาน!”
และหอพักเงียบลงอีกครั้ง ท่ามกลางโปสเตอร์ล้านแผ่นที่ยังแปะไม่ลงตัว…แต่ความวุ่นวายกลายเป็นตำนานประจำปี พร้อมมิตรภาพที่เหนียวแน่นกว่าเดิม
