เสียงซู่ของเครื่องทำความร้อนดับไปพร้อมแสงไฟกระพริบตะกุกตะกัก โถงโลหะแห่งสถานีอวกาศ “อควารี่สโนว์” ปรากฏเพียงเงาร่างคิมา เด็กหนุ่มผมสีสนิมนั่งหายใจแผ่วบนกล่องไม้ กลิ่นเหม็นหืนของน้ำแข็งในอากาศบาง ๆ ครอบงำจนคิมารู้สึกหนาวในกระดูก ทุกคืน ชายตามองนาฬิกาเก่า เฝ้ารอนาฬิกาเดินครบรอบแต่เขาไม่เคยนอนหลับเลยจริง ๆ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงร้องของเหล็กดังขึ้น คล้ายใครผลักประตูลับ คิมาตวัดตาขึ้น สะท้อนแสงไฟจางกับเงาการเคลื่อนไหวที่มองไม่เห็น เขากระชับเสื้อกันหนาว สองมือเผลอกำแน่นราวกลัวถูกพรากบางสิ่งไปอีก
“ใคร…ใครน่ะ?” เขาแสร้งถาม แม้รู้ดีคำตอบคงไม่มี มีเพียงเสียงว่างเปล่าตอบกลับ
หิมะด้านนอกโปรยหนาแซงลมกระโชก หน้าต่างแตกถูกปะชั่วด้วยแผ่นพลาสติก ซีด ๆ คิมาลุก เดินลากเท้าไปแตะกระจก ชะโงกดูเมืองใต้หิมะที่แทบจะกลืนกลายกลืนกัน ไกลสุดขอบเป็นอาคารสูงจมหัวใต้ภูเขาน้ำแข็ง
เสียงจิ๊จ๊ะจากลำโพง ติด ๆ ดับ ๆ ฝุ่นจับหยดน้ำแข็งกะพริบ ขณะที่เสียงใครคนหนึ่งแว่วในหัว คิมารีบหันหลัง ทว่าสายตากลับหยุดที่เงาสะท้อนของตัวเองในกระจก มีเงาร่างหนึ่งปรากฏเคียงข้าง สวมชุดนักเรียนเก่าสีดำ ผมขาวรีบร้อน ทว่าสงบ “เบื่อไหม…ที่นี่?”
คิมาขยับหลบ เงานั้นยังคงยืนแน่นิ่ง “นาย…คืออะไร…” เขาพึมพำ เสียงตัวเองเหมือนกรีดในช่องอก
“ถ้าไม่หนีอดีตก็ไม่มีวันหลุดจากที่นี่…” เงาพูด ต่อให้เสียงเบา แต่แฝงความหนักแน่น ราวกับลมหนาวเพิ่งปะทะใจคิมา
คืนต่อมา คิมานอนขดอยู่ใต้ผ้าห่ม ซุกหัวกับหมอน ดวงตาไม่หลับแต่เหนื่อยจนขยับไม่ไหว เงานั้นนั่งข้างเตียง มือวางที่ขาของเด็กหนุ่ม แววตาคาดเดาไม่ได้ “นายกลัวฉันเหรอ?”
“ฉัน…กลัว…กลัวโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว กลัวความจำที่มันตามหลอก…” เสียงของคิมาลงท้ายเบา ๆ เหมือนหิมะร่วงบนพื้นเย็น
“ทุกคนก็กลัว…แต่บางครั้ง กลัวที่สุดก็แปลว่าสู้ที่สุดเหมือนกัน—” เงาเลิกคิ้ว เหมือนยิ้มแต่ไม่ชัดเจน “นายเคยตัดสินใจผิดอะไรบ้างไหม?”
คิมากัดริมฝีปาก ตอบไม่ได้
“งั้น…ฉันถามใหม่” เงาโน้มตัวเข้าใกล้ “ถ้านายได้โอกาสซ้ำ จะเปลี่ยนอะไร?”
คิมาเงียบ ความคิดไหลวน—ภาพแม่ยืนร้องไห้ริมหน้าต่าง แสงไฟกระพริบรูปใบหน้าพ่อถูกแขวนไว้กับกำแพง คำพูดสุดท้ายที่เขาไม่กล้าตอบกลับ “ผมอยากออกไป ผมขอโทษ”
เงานั้นยิ้ม “ขอโทษใคร? แม่เหรอ หรือขอโทษตัวเอง?”
ทุกเช้า คิมาเดินหลบหลีกกลุ่มเด็กที่อบอุ่นในความเหน็บชืดของสถานีอวกาศ ทุกคนเหมือนวิ่งตามแสง วันนี้คิมาทำความสะอาดห้องสมุด มีหนังสือเปียกยุ่ยกลิ่นน้ำแข็ง เงานั้นเดินตามนั่งลงอ่านหนังสือเล่มหนึ่ง “รู้อะไรไหม ฉันอยากมีเพื่อน”
คิมานิ่งไป มองหน้าเพื่อนลึกลับ “แต่ฉัน…ฉันไม่กล้าเข้าใครง่าย ๆ สมัยก่อน…”
เงาพยักหน้า
