เสียงบานประตูเหล็กบิดตัวดังเบา ๆ ณ ประตูหน้าหอพักบัวแก้ว มุกยืนลังเล มือที่จับลูกบิดสั่นไหวขณะปรายตามองนาฬิกาบนข้อมือ เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว รอบตัวเงียบงันจนสามารถได้ยินเสียงฝีเท้าของตัวเองสะท้อนผนังซีเมนต์สีเทา
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มุก! มาได้แล้วยัง?” เสียงแพรเพื่อนร่วมห้องแว่วมาอย่างร้อนรน หญิงสาวถอนหายใจยาว โยนรองเท้าผ้าใบลงที่หน้าประตูแล้วเดินเข้าห้องอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
อากาศในห้องอบอ้าวประหลาด ไฟหลอดกลมตรงกลางส่องสลัว “ขอโทษนะ ช้าไปหน่อย” มุกเอ่ย ระหว่างที่แพรกำลังนั่งคุดคู้กับข้าวกล่องบนโต๊ะ “วันนี้มีอะไรแปลก ๆ อีกมั้ย?” มุกลดเสียง พลางมองแววตาวิตกของแพร
แพรเงียบไปอึดใจ ก่อนจะส่ายหัว “เมื่อคืนฝันว่ามีคนเดินบนหลังคา แต่ไม่เห็นตัว…” น้ำเสียงเธอขาดห้วงเหมือนกลัวว่าคำพูดพวกนี้จะหลุดไปถึงหูบางอย่างที่รอคอยอยู่ในความมืด
เสียงฝีเท้าดังขึ้นข้างนอก ประตูเปิดผ่าง ซาย เจ้าของห้องข้างเคียง หน้าตาเคร่งขรึมรีบสาวเท้าเข้ามา “เมื่อหลังก้อยหายไปอีกแล้ว วันนี้มีใครได้ยินเสียงกรีดร้องมั้ย?”
ไม่มีใครตอบ ทุกคนมองหน้ากันอย่างหวาดระแวง แววตาของซายแม้พยายามแข็ง แต่ก็สั่นระริก สถานการณ์ตึงเครียดกว่าทุกครั้งเมื่อพบว่าก้อย เพื่อนร่วมกลุ่มอีกคน ไม่อยู่ในหอโดยไร้ร่องรอย
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น แต่ไม่มีใครกล้าหยิบ มุกกลืนความกลัวลงคอ “เราต้องหาก้อย” คำพูดเธอแข็งทื่อ ก่อนจะมองแพร แพรสั่นแต่พยักหน้าอย่างเข้าใจ
ทั้งสามเดินสวนทางแสงไฟกะพริบในทางเดินหอพัก ทุกฝีเท้าเหมือนกลืนเสียงของพวกเธอไว้ ห้องว่างสองข้างแอบมีเงาตะคุ่มบังแสง สายลมเย็นผะผ่าวลอดช่องหน้าต่างกระจกที่แตกอยู่ตลอดแนว ทำให้ขนอ่อนลุกซู่ ซายถือไฟฉายมือแข็ง “ก้อย! อยู่มั้ย!” เสียงกระแทกกล้า แต่ไร้เสียงตอบกลับ
พวกเธอหยุดหน้าห้องหมายเลข 8 ซึ่งคือห้องของก้อย มุกยืนใกล้ประตูที่สุด มองดูล็อกถูกเกี่ยวอยู่จากด้านใน “ลอง…ลองเคาะดูสิ” แพรพูดเบา ๆ ซายจึงใช้สันกำปั้นเคาะประตูแรง ๆ สามครั้ง ไม่มีเสียง ไม่มีขยับใด ๆ
ทันใดนั้น เสียงบางอย่างลอดออกมาจากห้อง มันค่อย ๆ เปลี่ยนจากเสียงกระซิบสั่นเป็นเสียงขูดกับไม้แหลมจนเหงื่อซึม ริมฝีปากของมุกสั่น กลั้นหายใจอย่างอัตโนมัติ เหลือบมองพวกเดียวกัน เพื่อนไม่พูดแต่เข้าใจว่าทุกคนได้ยิน
แพรหยิบกุญแจสำรอง สอดเข้ารูแล้วผลักประตูเข้าไป กลิ่นฝุ่นกับอับชื้นถาโถม ก้อยนั่งหันหลังนิ่งอยู่มุมห้อง ผมยาวแผ่ปิดร่องแก้มขาว ตัวสั่นเงียบ
“ก้อย?” มุกเดินนำเข้าหา แต่อะไรบางอย่างผิดปกติ ก้อยไม่ขยับ ไม่ร้อง ไม่พูด
ซายจับไหล่แล้วหมุนตัวเพื่อน จู่ ๆ ก้อยร้องอ้าแต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอด เหมือนเสียงทั้งหมดของเธอถูกกลืนหายไป ความตระหนกแทงเข้าในดวงตาทุกคน ก้อยมองซาย มองมุก มองแพรด้วยแวววอนขอความช่วยเหลือ แต่น้ำตาเท่านั้นที่ไหลริน
“เสียง…ไม่มีเสียง!” แพรอุทาน ทุกคนตระหนักว่าหายนะได้เริ่มต้น อย่างไม่มีทางหยุด
มุกพยายามหาวิธีสื่อสารกับก้อย ใช้สมุดวาดรูปของแพร เขียนข้อความสั้น ๆ ว่า “เกิดอะไรขึ้น?” ก้อยเขียนกลับอย่างร้อนรน ‘มันมาเอาเสียงของฉันไป…’ พวกเธอจ้องหน้ากัน ไม่เข้าใจว่ามัน คือใคร แต่ทุกคนเริ่มหวาดผวาต่อสิ่งที่ตามห้องพัก
ขณะนั้นเอง ซายตัดสินใจจะไปหาคำตอบจากผู้ดูแลหอ คุณลุงแก้วที่อยู่ชั้นล่างสุด ทั้งสามพยุงก้อยออกจากห้อง พลางเดินผ่านทางเดินอับ คราบดำบนผนังเหมือนสิ่งมีชีวิตเกาะตัวพวกเธอ สุดทางเดิน ทางจะลงบันไดเต็มไปด้วยเสียงหายใจแผ่ว ๆ ที่ไม่รู้ว่ามาจากใคร
มุกหยุดก่อนจะลงบันได ลังเล ราวกับสังหรณ์ว่าข้างล่างกำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเธอทั้งหมด เธอกำมือแน่น สูดลมหายใจ พร้อมจะเผชิญหน้ากับความเงียบที่กำลังไล่กลืนเธอกับเพื่อนทีละคน
ลุงแก้วนั่งกอดเข่าอยู่หลังโต๊ะไม้เก่า พื้นเปียกแฉะ มีไฟแสงขาวจาง ๆ ส่องลงมา “พวกหนูมาหาอะไรดึก ๆ” น้ำเสียงขุ่นเคืองปนระแวง แพรลอบมองก้อยแล้วเอ่ยเบา “เพื่อนเราพูดไม่ได้…เหมือนเสียงหายไป ลุงรู้ไหมว่าที่นี่เกิดอะไรขึ้น?”
ลุงแก้วนั่งนิ่งก่อนจะก้มหน้า “ของบางอย่าง…อย่าทำเสียงดัง อย่าท้าทายมัน ไม่งั้น…” ประโยคค้างกลางอากาศ ลุงเงียบไป ริมฝีปากเม้มแน่น มีความกลัวลุกลามทั่วพื้นหน้า แววตานำพาความผิดแปลกบางอย่างซ่อนอยู่ข้างใน
มุกสบตาลุงอย่างค้นหา “มันคืออะไร?”
ลุงยกมือขึ้นช้า ๆ ชี้ไปที่เพดาน ก่อนจะกระซิบ “ทุกเที่ยงคืนจะมีบางอย่างเดินวนอยู่ที่ชั้นบนสุด มันรับรู้ถึงเสียง ถ้าใครทำเสียงผิดกว่าปกติ มันจะพรากทุกอย่างไป…” ทุกคนหลบตาสั่นกลัว ซายเม้มปากแต่ตาแข็ง เร่งถาม “แล้วจะหยุดมันได้อย่างไร?”
ลุงแก้วนั่งตัวแข็งพลางทุบโต๊ะ “ไม่มีใครเคยหยุดได้ ถ้าอยากอยู่รอด มีแค่ความเงียบเท่านั้น…”
ความหวาดกลัวค่อย ๆ เลื้อยเข้าจับใจทุกคน มุกกุมมือตัวเองแน่น แพรปรายตามองเพื่อน แต่สายตาเธอตัดสินใจเด็ดขาด “เราต้องหาทางเอาเสียงคืนก้อยให้ได้!”
ตั้งแต่คืนนั้นเป็นต้นมา สี่คนอยู่ร่วมกันแทบไม่พูดจากับใครนอกจากตนเอง ทุกคนเริ่มหวาดระแวงเสียงของตัวเอง โดยเฉพาะก้อยที่ต้องจดเขียนสิ่งที่อยากพูด ทั้งกลุ่มพยายามสืบหาความลับของหอพักโดยค้นหาบันทึกเล่มเก่าในห้องเก็บของใต้ดิน
ในห้องเก็บของ ซายเป็นคนใจกล้าที่สุด เดินข้างหน้าพร้อมไฟฉาย ส่วนแพรเดินตามหลังสุดเพราะกลัวความมืด มุกคั่นกลาง ระหว่างทางเงียบสนิทจนได้ยินเสียงหายใจถี่ มุกเอ่ย “ถ้าเราเจออะไร อย่าให้ใครพูดเสียงดังเด็ดขาด” แพรพยักหน้า ก้อยเขียนลงกระดาษว่า ‘เราจะไม่แพ้’
บันทึกเล่มหนึ่งหนาร่วงจากชั้นเก็บของ มุกเปิดออกพบข้อความจาง ๆ เกี่ยวกับพิธีกรรมโบราณที่เคยใช้ขับไล่บางสิ่งบางอย่างในหอเก่านี้ ถ้าใครละเมิดหรือไม่เคารพ มันจะตามคืนเสียงของเหยื่อไปแทน
แพรจ้องมุก “แล้วถ้า…เราย้อนพิธีกรรมได้ เสียงของก้อยจะกลับมาไหม?” มุกนิ่งคิด ก่อนจะก้มดูบันทึกต่อ “ในนี้เขียนไว้ว่า ต้องนำเสียงของทุกคนที่ยังมีอยู่ มารวมกัน…แต่… จะทำยังไงให้มันไม่รู้?”
ซายสบตาทุกคนอย่างแข็งกร้าว “เราต้องพยายาม ถ้าไม่ลอง พรุ่งนี้เราอาจไม่มีโอกาสพูดคุยกันอีก”
กลางคืนมาถึง ความเงียบในหอพักหนักอึ้งกว่าปกติ ซายเขียนแผนลงกระดาษอธิบายพิธีกรรมคร่าว ๆ ทุกคนต้องเข้าไปที่ห้องโถงชั้นบนสุดที่กล่าวถึง และรวมพลังเสียงในขวดแก้วเพื่อใช้คืนกลับให้ก้อย
ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความกลัว เสียงสายลมแทรกหน้าต่างชั้นบน กระทบกับเสียงฝีเท้าพวกเขาเองที่ฟังดูดุดันในความเงียบ ซายกระซิบ “ใช่ตอนนี้เลยไหม?” มุกพยักหน้า แพรกลืนเสียงสะอื้นไว้ พวกเขาเริ่มพิธีอย่างระมัดระวังที่สุด
ซายหยิบขวดแก้วออกมา มุกค่อย ๆ กล่าวเรียกชื่อก้อยโดยไม่ให้ดังเกินไป แพรปล่อยลมหายใจใกล้ขวด รวมพลังเสียงความรู้สึกผูกพัน ทั้งหมดต่างป้องกันเสียงสะท้อนบานประตูหน้าต่างไว้แทบไม่ไหว
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักบนเพดานปรากฏ เสียงนั้นคล้ายมีใครเดินวนรอบหัวพวกเธอ ทุกคนหยุดขยับทันที มุกตัวแข็งกลัวอย่างจริงจัง พวกเธอเขยิบชิดกัน เบนสายตาไปที่ก้อยที่ยังเงียบ ตาของก้อยคลอด้วยน้ำตาขอให้เสียงกลับมา
ซายตะโกนสุดเสียงใส่ขวด “เสียงของฉัน!” ประตูห้องโถงเปิดดังเปรี้ยง พร้อมลมหนาวกระแทก ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
ภายใต้เงาสลัว สิ่งลี้ลับในหอพักปรากฏเพียงวูบเงา ทุกคนตื่นตระหนก โผกันกอดแน่นเพราะรู้ว่านี่คงเป็นโอกาสเดียวของพวกเธอ ซายหลับตาทำใจ มุกตะโกนออกมา “เราจะไม่ให้อะไรพรากเสียงไปอีก!”
เสียงสะท้อนก้องกลับคืนในขวดแก้วแว่ว ๆ เสียงของก้อยถูกปลดปล่อยกลับมาเป็นครั้งแรก ก้อยร้องไห้ดัง มุกปล่อยน้ำตา ขณะที่แพรทรุดลงกับพื้น ทุกคนได้เรียนรู้ว่าการกล้าทวงคืนสิ่งที่สำคัญด้วยความสามัคคีและการยอมรับความกลัวของตัวเอง คือหัวใจของการอยู่รอด
แสงรุ่งส่องเข้ามาผ่านหน้าต่างหอพักหลังเก่า เสียงนกตัวแรกดังขึ้น เป็นเสียงที่ไม่เคยมีมาเนิ่นนาน ทุกคนกล้าเผชิญหน้ากับวันใหม่ พร้อมรอยแผลและมิตรภาพที่แน่นแฟ้นยิ่งกว่าเคย
หลังจากเหตุการณ์คืนสุดท้าย มุกเปลี่ยนจากอดีตที่ขลาดกลัว กลายเป็นคนที่ยึดมั่นในความกล้า ซายหัดฟังความรู้สึกคนรอบข้างมากขึ้น แพรเริ่มพูดในสิ่งที่กลัว ก้อยกลับมามีเสียงอีกครั้ง แต่เสียงของพวกเธอไม่เหมือนเดิม—มันลึกซึ้งขึ้นเพราะผ่านความเงียบที่เปลี่ยนชีวิตทุกคนไปตลอดกาล
