เสียงไม้กวาดกระทบพื้นดังก้องในห้องเรียนเก่าที่อยู่ริมหน้าผา เด็กนักเรียนหญิงชายกลุ่มเล็ก ๆ กำลังทำความสะอาดห้องขณะที่อาจารย์ระวีเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ทุกเสียงหยุดนิ่งทันทีเมื่อเขาวางสมุดบันทึกลงโต๊ะแล้วไล่สายตาไปทั่วห้อง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เงียบกันจัง มีใครเห็นตะวันบ้างไหม?” ระวีถาม ในขณะที่ฟ้าครามซึ่งกวาดพื้นใกล้กระดานไวท์บอร์ดถึงกับหยุดมือ เธอมองเพื่อน ๆ ที่ต่างส่ายหน้า ก่อนสายตาจะสบกับของมิ่งขวัญ สาวผมสั้นผู้ชอบแขวะฟ้าครามตั้งแต่สมัยม.ต้น
“เมื่อคืนยังเห็นนั่งเขียนรายงานอยู่เลยค่ะ” มิ่งพูดขึ้นเสียงนิ่ง หางตาเหล่มองฟ้าครามแว็บหนึ่ง
เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นในกลุ่มเด็ก นักเรียนบางคนลุกลี้ลุกลน อาจารย์ระวีเอื้อมมือปิดสมุดบันทึก เหลียวมามองฟ้าคราม
“ถ้าใครรู้ว่าตะวันอยู่ไหน บอกอาจารย์ได้เลยนะ”
ฟ้าครามก้มหน้ามองฝุ่นผงที่เธอกวาดรวมไว้ หัวใจเต้นแรง เธอคิดถึงรอยยิ้มขี้เล่นของตะวันกับบทสนทนาสุดท้ายเมื่อคืนที่ระเบียง ชั่วพริบตานั้นเอง กลีบดอกไม้ไฟปลอมจากกระดาษซึ่งหล่นอยู่ใกล้เท้าทำให้เธอนึกถึงเทศกาลคืนไฟในอีกสองวันข้างหน้า พวกเขาเคยนัดกันจะไปด้วยกันทุกปี
เสียงออดดังจบคาบแรก ฟ้าครามเดินออกจากห้องโดยที่มิ่งขวัญหันมากระซิบเบา ๆ ใกล้หู “ระวังนะ ถ้าเธอไปหาอะไรที่ไม่ควรหา”
ฟ้าครามนิ่ง ความกลัวปะปนเลือดข้นๆในอก เธอรู้ดี—หมู่บ้านบนภูเขาแห่งนี้ซ่อนบางอย่างไว้มากกว่าที่ใคร ๆ พูดออกมา
ระหว่างทางเดินกลับบ้าน ลมหนาวสะบัดใบสนดังสวบ ๆ บ้านไม้ล้อมรั้วเก่า ๆ ของฟ้าครามตั้งอยู่เกือบสุดทางลาดชันข้างลำธารเล็ก ๆ เธอเห็นรถสีขาวจอดอยู่ตรงทางเข้า มิ่งขวัญยืนพิงกระจก หยิบบุหรี่ขึ้นมา
