เสียงฝนซัดยามค่ำบนดาดฟ้าอาคารสไตล์วินเทจย่านอารีย์ นีราค่อยๆ เดินหามุมสงบในงานเลี้ยงเปิดตัวโปรเจกต์ใหม่ของบริษัท ทุกคนดูเหมือนจะรู้จักกันหมด มีเพียงเธอที่พยายามหลบซ่อนอยู่หลังพุ่มเฟิร์นสูง กลิ่นขนมหวานจางๆ จากโต๊ะบุฟเฟต์ลอยมากระทบจมูกขณะเธอพยายามจดจ่อกับเครื่องดื่มรสเปรี้ยวในแก้วใส มือสั่นเล็กน้อยเมื่อเสียงเพลงคลอประกายเสียงหัวเราะจางๆ จากกลุ่มเพื่อนร่วมงานดังขรมในเบื้องหลัง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“แอบซุ่มซ่อนตรงนี้จะมีใครหาเจอไหมเนี่ย” เสียงทุ้มติดขำดังข้างตัว นีราชะงัก เงยหน้าขึ้นเจอกับชายตัวสูง ผมยาวหน่อยๆ สวมแว่นตากรอบใส เขาดูเหมือนไม่สนใจกฎระเบียบกับคอเสื้อเปิดจนเห็นรอยสักเส้นบางๆ ปรากฏพาดต้นคอ “ขออนุญาตนะ พอดีเครื่องเสียงเอ๋อ เดี๋ยวมาตั้งใหม่ตรงนี้” เขาวางกล่องเครื่องมือเสียงข้างนีราโดยไม่ขออนุญาต เธอเบี่ยงตัวให้โดยอัตโนมัติ
“ขอโทษค่ะ ฉัน… ฉันรบกวนไหมคะ” นีราพยายามเก็บเสียงให้เบาที่สุด
เขาสั่นศีรษะ “เปล่าเลยคุณ ผมอะสิรบกวน ที่จริงคุณน่าจะโดนบังคับมาใช่ไหม”
นีรายิ้มจางๆ ไม่ตอบ เพียงยักไหล่ คีย์—ชื่อของเขาบนป้ายชื่อ—ส่งยิ้มอย่างรู้ทัน ก่อนหันกลับไปตั้งเครื่องเสียง นีราหลบตา ก่อนจะก้มดูโทรศัพท์ จอกระพริบแจ้งเตือนข้อความที่ไม่ได้อ่าน เธอถอนหายใจ แล้วแนบโทรศัพท์ใส่กระเป๋าอีกครั้ง
“เอ้า ผมเสร็จละ นี่…คุณอยู่แผนกเขียนใช่ไหม?” คีย์เท้าแขนกับราวระเบียง มองทะลุสายฝน กลิ่นน้ำฝนใหม่ๆ กับแอร์เย็นผสมกัน เธอตอบเบาๆว่าใช่
“ถ้างานเสร็จเลิกลง ผมพาไปกินหมูปิ้งข้างซอยไหมล่ะ ฟังดูไม่ดูดีเท่าคานาเป้แต่คอนเฟิร์ม” เขาหยุดมองนีรานาน นีรานิ่งไปอึดใจ ก่อนส่ายหน้า
“ขอบคุณค่ะ แต่วันนี้… ขอผ่าน” เสียงเธอสั่นนิดหน่อย
“โอเคครับ ไม่เป็นไร” เขายิ้ม ไม่เซ้าซี้ แล้วหิ้วกล่องเครื่องมือเดินหายลับไปในม่านฝน นีราดูตามแผ่นหลังของเขาโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองถอนหายใจโล่งอกหรือเปล่า
วันถัดมา ฝนยังโปรยปรายนอกหน้าต่างออฟฟิศ นีรานั่งแต่งบทภาพยนตร์ใหม่เปิดจอมองเคอร์เซอร์กระพริบ เธอพยายามแต่งประโยคให้ถูกต้องแต่กลับลบซ้ำๆ จู่ๆ เสียงแจ้งเตือน LINE เด้ง “อย่าลืมไปรับชุดสูทที่ฝากซัก – คีย์แผนกเสียง” เธองงไปชั่วครู่ก่อนนึกขึ้นได้ว่าชุดสูทของรุ่นพี่ที่ช่วยถือให้เมื่อวานถูกวางผิดมือตอนฝนตก เธอรีบส่งข้อความ “เดี๋ยวฝากที่แผนกหน้าเคาน์เตอร์นะ” พร้อมอิโมจิหน้ายิ้มแบบหลบตา
เวลาผ่านไปราวชั่วโมง คีย์เดินมาที่แผนกพร้อมโทรศัพท์ในมือ เขาชะเง้อมองหาเธอในบรรดาคนเขียนบท นีราแอบหัวเราะเมื่อเห็นเขาดูนิดๆ วุ่นวาย แล้วส่งเสียงเบา “พี่คีย์… สูทอยู่นี่ค่ะ” เขาสบตาเธอชั่วครู่ ความเงียบแทรกแซง “ขอบใจนะ เดี๋ยวจะพาไปเลี้ยงกาแฟเป็นการขอบคุณ”
“ทำไมต้องเลี้ยงคะ” นีราทำเสียงง่วงๆ เดินนำขึ้นไปบนระเบียงเล็กข้างตึก คีย์เดินตาม เขาตอบอย่างติดตลก “อ้าว ก็ถ้าใครเก็บของผมหายไป ผมคงหมดหล่อ… เอ๊ะ แต่คงไม่มีใครสังเกตอยู่ดี” นีราหัวเราะเบาๆ ความเกร็งในอกคลายลงเล็กน้อย เธอทำแก้วกาแฟลั่นเสียงดังเป็นจังหวะเดียวกับที่ฟ้าผ่าลงไกลๆ บรรยากาศกลายเป็นขบขันชวนประหลาดใจทั้งสองยืนมองฝนอย่างเงียบๆ ริมกรอบหน้าต่าง แต่ละคนเหมือนอยากพูดบางอย่างแต่กลับเงียบงันเสียเฉยๆ
สองสัปดาห์ต่อมา นีรากับคีย์เริ่มพบกันบ่อยขึ้น ปิ๊งกันไม่ได้ง่ายๆแต่มีบางอย่างเริ่มเปลี่ยนไป การพูดคุยเรื่องงานกลายเป็นคุยเรื่อง ‘ชีวิต’ คีย์มีนิสัยพูดตรง ไม่ค่อยแคร์คนรอบข้าง “ชีวิตก็เหมือนมิกซ์เสียง บางทีปุ่ม Balance มันก็หมุนไปอีกข้าง เราเลยได้ยินอะไรเพี้ยนๆ” นีราฟังแล้วเงียบ ก่อนจะตอบว่า “ตัวฉันเองบางที Balance ก็หายไปเลย บางทีเหมือนเสียงเงียบ…”
บ่ายวันหนึ่ง นีราทำสคริปต์ตกพื้น คีย์รีบช่วยเก็บ พบนามบัตรเก่าที่หล่นออกมา “ว้าว… งานประกวดบทหนังห้องสมุดกลางเมือง ใช่ชื่อคุณใช่ไหม” นีราตกใจหน้าซีด รีบคว้าทันที “ไม่ใช่เรื่องอะไร…” เธอเบือนหน้าหนี คีย์พยายามจะถามต่อ แต่สีหน้าเธอชาเย็นผิดปกติ
หลังจากนั้น เธอเริ่มเว้นระยะกับคีย์ ไม่ตอบข้อความ ไม่รับชวนกินข้าวร่วมโต๊ะอีก เขาลังเลอยู่หลายวันก่อนตัดสินใจเดินไปแผนกเธอ “เธองอนอะไรฉันหรือเปล่า?”
นีราทำท่าไม่พอใจ “ทำไมต้องถามขนาดนั้น… ฉันแค่อยากอยู่คนเดียว” เสียงเธอกร้าว คีย์เงียบไป “ขอโทษนะ ฉันไม่ได้อยากยุ่ง เรื่องนั้นเป็นอดีตแล้วล่ะ” เขามองตาเธอจริงจัง
จากวันนั้นความห่างเริ่มขยายตัว นีราใช้เวลายามเย็นเขียนบทที่คาเฟ่คนเดียว เธอแอบอ่านข้อความเก่าๆ ในไลน์ของคีย์บ่อยครั้งแต่ไม่กล้าส่งกลับ มีเพียงอีโมจิแมวหัวเราะที่ติดปลายประโยคไปแต่ไม่กล้าทัก
ค่ำวันหนึ่ง คีย์ส่งคลิปเสียงธรรมชาติมาให้ “นี่คือเสียงฝนตอนสี่ทุ่ม ลองฟังดู มันช่วยให้คิดอะไรได้เยอะ” นีราเปิดฟัง ท่ามกลางฟ้าฝนกรุงเทพฯ อันวุ่นวาย เธอซึมซับเสียงน้ำหยดและลมหายใจที่เขาเผลอบันทึกติดมา เธอสายตาเหม่อลึกซึ้ง มีคราบน้ำตาแอบซึมมุมตา
จากนั้น นีราตัดสินใจเขียนข้อความแรกในรอบหนึ่งเดือน “ขอบคุณสำหรับเสียงฝน… บางทีฉันก็อยากให้มันล้างอะไรเก่าๆ ไปเหมือนกัน แต่ดูเหมือนมันจะล้างไม่หมด” ข้อความนั้นถูกทิ้งไว้อยู่ในช่องแชท หัวใจเธอหนักแน่นจนหลับไม่ลง
บริษัทมีโปรเจกต์ใหม่ นีราทุ่มสุดตัวกับบทเล็กๆ ในหนังสั้นเรื่องใหม่ ขณะเดียวกันคีย์ก็ยุ่งกับการออกหน้างานเสียงกลางแจ้ง ทั้งสองแทบไม่ได้คุย ทุกการพบเจอผ่านสายตาแต่ไร้ถ้อยคำพูด ความรู้สึกเก่าๆ ค่อยๆ ถูกกลืนไปกับเวลา ทว่าสายตาคีย์มองเธอกลับเจือความเป็นห่วงที่ปิดไว้ไม่อยู่
ช่วงส่งงานใหญ่ นีรากลับบ้านดึกทุกวัน คีย์แอบฝากขนมและน้ำไว้หน้าห้องเงียบๆ เธอรู้ว่าเป็นเขาแต่แกล้งทำไม่รู้ วันหนึ่ง ขณะที่เธอนั่งหลับคาโต๊ะ ทำบทพลาดลบไฟล์สำคัญไป เธอร้องไห้อย่างเสียอาการ โทรศัพท์สั่น คีย์ส่งข้อความมา “ลองพักหน่อยมั้ย วันนี้ขึ้นดาดฟ้ากับผมไหม” เธออึ้ง ก่อนตอบตกลงในที่สุด
ดาดฟ้าเงียบสงบ กทม.ยามค่ำมีเพียงแสงไฟไกล คีย์ยื่นกระติกโกโก้ร้อนให้ “ผมก็เคยลบโปรเจกต์เสียงไปทั้งเดือน แรกๆ ก็โทษตัวเอง ชีวิตมันก็แบบนั้นแหละเนอะ” เขาหัวเราะกลบเสียงเศร้า “ถ้ากลับไปได้ ผมคงแค่อยากมีคนอยู่ข้างๆ”
นีรารับฟังเงียบๆ เธอวางแก้วลง เบือนหน้ามองเมือง “ถ้าโลกนี้ต้องมีใครสักคนอยู่ข้างๆ เราตลอด ฉันคงกลัว… ฉันกลัวความรู้สึกผูกพันนั่นมันจะหายไป” เสียงเธอสั่นไหว
คีย์สบตาเธอยาวนานก่อนพูดเบาๆ “บางที คนเราก็ต้องเลือกจะเก็บเสียงใครบ้างไว้บันทึก”
นีราเงียบ ปล่อยให้ลมเย็นๆ ปะทะแก้ม ใจเธอป่วนปั่นไปมาระหว่างความหวังกับความกลัว
เช้าวันถัดมา ฝ่าย HR ประกาศเปิดรับสมัครร่วมโครงการแลกเปลี่ยนงานต่างประเทศ นีราเห็นอีเมล ฟิลด์เบลเยียม คีย์เดินมาหาขณะเธอกำลังนั่งลังเล เขาถาม “ถ้าเธอได้ไป เธอจะไปไหม” นีราลังเล “ฉันอยากไป…แต่กลัว… กลัวว่าถ้ากลับมาอะไรจะไม่เหมือนเดิม”
คีย์เดินมายืนใกล้ “ถ้าโชคดีจริง เราอาจได้ฟังเสียงที่ไม่เคยได้ยินจากใจกันเองก็ได้นะ”
ความเงียบปกคลุมทั้งคู่ หลายวันผ่าน ทั้งสองห่างกันมากขึ้น นีราตัดสินใจสมัครเข้าร่วมโครงการ ผลคือเธอได้ไป คีย์ดีใจแต่สีหน้าเจ็บปวดเล็กน้อย
คืนก่อนเดินทาง คีย์ชวนเธอไปนั่งฟังเพลงหน้าแม่น้ำเจ้าพระยา ทั้งสองไม่พูดอะไรกันนาน จนคีย์เอ่ย “ไม่เป็นไรนะ ถ้าจะไปทิ้งผมไว้ตรงนี้… อย่างน้อยก็อย่าทิ้งเสียงหัวเราะของคุณไว้ล่ะ”
น้ำในแม่น้ำสะท้อนแสงไฟ นีราหัวเราะทั้งน้ำตา ก่อนเงยหน้ามองฟ้าตอบกลับ “แล้วเสียงของคุณล่ะ ฉันอยากฟังเวลาคิดถึงบ้าน”
คีย์ยิ้มเศร้า “งั้นไว้ผมจะส่งเสียงกรุงเทพฯ ไปให้บ่อยๆ”
เดือนที่เธออยู่เบลเยียม ทั้งสองคุยกันผ่านทุกช่องทาง นีราเล่าความฝันใหม่ๆ คีย์เล่าเรื่องความวุ่นวายของงาน แต่อะไรบางอย่างยังคงค้างคา ทุกครั้งที่คุยกัน มักจบด้วยความเงียบที่ไม่มีใครกล้าทะลุผ่าน
วันหนึ่ง นีราส่งบทหนังเรื่องใหม่มาให้คีย์อ่าน คีย์อ่านแล้วตอบ “บทนี้…เป็นเรื่องราวของเธอรึเปล่า?”
เธอไม่ตอบนานมาก ปล่อยให้ความเงียบยาวไปครู่ ก่อนจะตอบ “อาจจะ… หรืออาจเป็นเสียงใครสักคนที่ฉันอยากบันทึกไว้”
เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ นีรากลับมาเมืองไทยอีกครั้งในวันฟ้าครึ้ม เธอยืนลังเลหน้าประตูบริษัท คีย์ยืนรอที่ล็อบบี้ เงียบงันนาน เธอเดินเข้ามาหาโดยไม่เงยหน้า คีย์พูดเบาๆ “กลับมาแล้วเหรอ”
“อืม…” เสียงเธอสั่นเบา ต่างฝ่ายต่างไม่พูดอะไร พนักงานเดินผ่านแวะทักทายกันไปมาก่อนที่พวกเขาจะเดินไปบนดาดฟ้าเหมือนเดิม คราวนี้ไม่มีฝน ฟ้าเพียงครึ้มและสายลมเย็น นีราขยับเข้าใกล้คีย์อย่างลังเล
“ฉันกลัว… ว่าสุดท้ายแล้วความผูกพันนี้มันจะหายไป” เธอพูดอย่างเจ็บปวด “ฉันก็กลัวเหมือนกัน” คีย์ตอบ
เงียบกันอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนนีราจะกล้ากุมมือลงบนหลังมือเขา “แต่ถ้าเราช่วยกันจดจำมันไว้… เสียงลมหายใจ เสียงหัวเราะ… มันคงอยู่ได้นะ”
คีย์จับมือนีราแน่นขึ้น สองสายตามองกันยาวนาน มีเพียงลมเย็นเบาๆ พัดผ่าน สองคนยังไม่กล้าใช้คำว่ารัก เพียงแค่เงียบและยิ้มให้อย่างเข้าใจต่างฝ่าย
เสียงดนตรีจากงานเลี้ยงเปิดโปรเจกต์ใหม่แว่วมา ทุกอย่างเหมือนวนกลับไปจุดเริ่มต้น แต่มุมมองผิดไป สองคนยืนเคียงกันมองเมืองวุ่นวายเบื้องล่าง ต่างคนต่างรู้ดีว่าต่อให้นิยายของชีวิตไม่มีบทสรุปแสนหวานอย่างฝัน อย่างน้อยบ้านของหัวใจ…ก็คือคนที่เราเลือกจะบันทึกเสียงไว้ให้เสมอ
