เสียงตะกร้อกระทบพื้นคอนกรีตแห้ง ๆ ดังสะท้อนในบรรยากาศอึมครึมของสนามหญ้าหลังหอพัก กลิ่นดินเปียกกับกลิ่นราขึ้นเก่า ๆ ของตึกไม้ผสมปูนโบราณละลายในอากาศ พาย (เด็กปีสองที่เพิ่งกลับมาจากกรุงเทพฯ หลังขาดเรียนไปหนึ่งปี) ยืนกอดอกอยู่ริมระเบียงหอ 8 ปีกเปล่า เหม่อมองต้นไม้สูงที่สั่นไหวไปตามลมเย็น ๆ ของปลายฝนต้นหนาว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“มึงแน่ใจนะว่าที่นี่ไม่มีผีน่ะ” เสียงก้องของแป้ง (เพื่อนร่วมคณะ) ดังขึ้นจากประตูห้อง พายเหลือบตามองเพื่อนที่ยืนลังเล ไม่กล้าเหยียบเข้าไปในห้องที่พวกเขาเลือกเป็นรังนอนใหม่
“ถ้ามี มึงก็กอดกูแน่น ๆ ไว้ละกัน” พายพูดยิ้ม ๆ แต่แววตากลับมีแววไม่มั่นคงนัก
ทศ (หนุ่มปีสามหน้าหล่อประจำกลุ่ม) เดินหิ้วกระเป๋าใบใหญ่ตามหลังมา เหงื่อผุดเต็มใบหน้า แม้ลมจะเย็นแต่บรรยากาศกลับอึดอัด
“ของมึงครบยังวะพาย” ทศถามขรึม ๆ ขณะวางกระเป๋า
“ครบละ แต่เหมือน…ลืมอะไรบางอย่าง” พายขมวดคิ้ว ก้มมองในกระเป๋า “ช่างแม่งเถอะ กูง่วงจะแย่”
เสียงไม้กระดานแกรก ๆ ข้างฝาห้องเหมือนมีคนเดินลากเท้า แป้งหันไปทันที แต่ไม่เห็นใคร นอกจากเงาของท่อน้ำเก่าที่ทอดผ่านผนัง
“ได้ยินมั้ย?” แป้งเสียงเบา จ้องเขม็ง
“ลมว่ะ” ทศบอกเสียงเรียบ แต่รู้สึกได้ถึงความไม่แน่ใจในน้ำเสียง
มุก (สาวปีหนึ่งผมยาว หน้าตาดูอ่อนกว่าอายุจริง) ถือกล่องข้าวพร้อมแก้วน้ำเดินเข้ามา หัวเราะเบา ๆ “แหม กลัวกันใหญ่เลยเนอะ”
เธอวางของลงบนโต๊ะไม้กลางห้อง พายหลุดหัวเราะตาม “เออ กูกลัวเสียงท้องหิวมากกว่า”
แต่สายตาของเธอลอบมองข้างหลัง เห็นเงาดำวูบวาบผ่านช่องประตูที่เปิดแง้ม ๆ …
คืนนั้น ทั้งสี่คนนอนรวมกันในห้องเดียว ประตูห้องถูกล็อกแน่น ท่ามกลางเสียงลมตีใบไม้ดังฟู่ว ๆ กับเสียงกิ่งไม้ขูดหน้าต่างเป็นจังหวะ พายสะดุ้งตื่นกลางดึกจากเสียงบางอย่างเหมือนรองเท้าลากไปตามทางเดิน
“ใครเดินอยู่ข้างนอก” พายพึมพำ แต่ไม่มีใครตอบ
แล้วเสียงนั้นเงียบไป เหลือเพียงเสียงหายใจของเพื่อน ๆ รอบตัว บรรยากาศหนักอึ้งเหมือนมีใครจ้องมองอยู่จากความมืดในมุมห้อง
เช้าวันต่อมา ในขณะที่ทุกคนกำลังจะออกไปเรียน ทศกลับหากุญแจไม่เจอ
“กูล็อกกุญแจไว้ตรงนี้เอง…” เขาบ่นเสียงเบา พลางค้นทุกกระเป๋า ทุกซอกมุม แป้งมองหน้าทุกคนอย่างระแวง
“เมื่อคืนกูเห็น…เหมือนมีคนเดินอยู่หน้าห้อง” เธอบอกเบา ๆ
“กูว่ามึงคิดไปเอง” พายพูดพลางหัวเราะกลบเกลื่อน
มุกนั่งเงียบ ๆ สายตาเหม่อลอย เหมือนมีอะไรอยู่ในใจ พายสังเกตเห็นแต่ไม่ได้ทักอะไร
ระหว่างเดินไปชั้นล่างเพื่อขอคีย์การ์ดสำรองจากเจ้าหน้าที่ พวกเขาสังเกตเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งเสียบอยู่หน้าประตูห้อง 805
“อย่าเปิดประตูนี้” ตัวอักษรแดง ๆ ถูกขูดด้วยของมีคมลงบนกระดาษเก่า
“ใครทำวะ” ทศถามงง ๆ
“แกล้งกันเปล่า?” แป้งเริ่มไม่สบายใจ
วันถัดมา ขณะที่พวกเขากลับมาจากเรียนก็พบว่าประตูห้อง 805 แง้มออกเล็กน้อย มีแสงสลัวลอดออกมา แม้จะไม่มีใครอยู่ห้องนั้นตามรายชื่อผู้อาศัย
“เข้าไปดูมั้ย” ทศแกล้งถาม แต่ไม่มีใครกล้าขยับ
มุกเดินเข้าไปใกล้ประตู อย่างลังเล สายตาคอยเหลียวซ้ายขวา พายเดินตาม “มึงแน่ใจนะ”
“แค่ดูก็ได้ ไม่ต้องเข้าไปก็ได้” มุกตอบเบา ๆ
แต่เมื่อเธอชะโงกหน้าไปดู กลับพบเพียงความมืดสนิท เหมือนความมืดกำลังดูดเธอเข้าไป พายรีบคว้ามือไว้
“พอแล้ว กลับไปเหอะ” เธอพูดเสียงสั่น
คืนนั้น เสียงหวีดเบา ๆ ดังแว่วมาจากห้อง 805 ทุกคนตื่นขึ้นมาแต่ไม่มีใครกล้าลุกไปดู
แป้งนอนกอดผ้าห่มแน่น เสียงหายใจแรงของเธอสะท้อนในความเงียบ
“ถ้ามีอะไรกูจะโทรบอกแม่” เธอพูดกับตัวเอง
รุ่งเช้า มุกหายตัวไป
รองเท้าของเธอวางอยู่หน้าห้อง กระเป๋ายังอยู่ครบ โทรศัพท์ยังเสียบชาร์จบนโต๊ะ
“มุกไปไหนวะ” ทศถามด้วยเสียงกดดัน
“หรือเมื่อคืน…มุกเดินออกไปเอง?” แป้งเสียงสั่น
พายเดินสำรวจรอบห้อง ไม่มีร่องรอยความผิดปกติ แต่เหมือนสัมผัสได้ถึงกลิ่นแปลก ๆ ในอากาศ กลิ่นเหมือนผ้าชื้นกับกลิ่นสนิม
ทั้งสามออกตามหามุกในหอ พวกเขาไปถามเจ้าหน้าที่ แต่ไม่มีใครเห็นมุกออกจากตึก
“อีกแล้วเหรอ…” พนักงานชายวัยกลางคนพึมพำ
พายหันขวับ “อะไรอีกแล้ว?”
“ไม่มีอะไร…” เจ้าหน้าที่รีบเบนหน้าหนี
คืนนั้น พายฝันเห็นมุกยืนอยู่ปลายเตียง แต่เธอไม่อาจขยับตัวได้ รู้สึกเหมือนถูกตรึงไว้ด้วยความเย็นยะเยือก
เงาดำลาง ๆ วูบผ่านหน้าต่างเหมือนจะหายไปในผนังห้อง ทุกคนสะดุ้งตื่นแทบทุกชั่วโมง
“ถ้าเกิดอะไรกับมุกจริง ๆ กูจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย” แป้งพูดน้ำเสียงสิ้นหวัง
“มุกต้องอยู่แถวนี้แน่ ๆ” ทศตัดสินใจลากพายไปสำรวจรอบหออีกครั้ง
ใต้บันไดไม้เก่า ๆ พวกเขาพบช่องลับเล็ก ๆ ที่ปิดด้วยแผ่นไม้ พายเห็นร่องรอยคล้ายหยดน้ำเก่า ๆ บนพื้นนำพาไปสู่ช่องนั้น
“มึงคิดว่าข้างในมีอะไร” พายถามเสียงแผ่ว
“ต้องเข้าไปดู” ทศกัดฟัน
ด้วยความลังเล พวกเขาค่อย ๆ งัดไม้แผ่นนั้นออก เห็นบันไดแคบ ๆ ลงไปสู่ห้องใต้ดิน
บรรยากาศเย็นชื้นและเงียบสนิทเหมือนถูกกลืนเข้าไปในอีกโลกหนึ่ง
ใต้ดินนั้นมีเพียงกล่องเหล็กเก่า ๆ กับสมุดบันทึกที่ปกเปื้อนสนิม
พายเปิดสมุด เห็นตัวหนังสือหวาดหวั่นบรรยายถึง “เสียงเรียกจากห้อง 805” และ “เด็กผู้หญิงที่ไม่มีใครเห็น แต่เธอกลับเห็นทุกคน”
“นี่มันอะไรกันแน่” แป้งเสียงขาด ๆ หาย ๆ
ทศพลิกหน้ากระดาษ พบรายชื่อคนเคยอยู่ห้อง 805 ที่ขีดฆ่าทับแล้วทับอีก
“ทำไมชื่อถึงถูกลบซ้ำ ๆ แบบนี้” ทศสงสัย
ขณะที่กำลังอ่าน มีเสียงลากเท้าดังขึ้นเหนือหัว เหมือนมีคนเดินวนอยู่
ทั้งสามคนขยับตัวแน่นิ่ง หัวใจเต้นแรง
ทันใดนั้น บนฝาผนังใต้ดินมีคราบน้ำซึมเป็นรูปร่างคล้ายใบหน้าคนยิ้มบิดเบี้ยว
“พวกมึงเห็นมั้ย…” แป้งถามเสียงเบา
ไม่มีใครกล้าตอบ
ขณะออกจากห้องใต้ดิน พวกเขาสังเกตเห็นว่าในสมุดบันทึกมีเลข “8” วงกลมไว้ทุกหน้า
คืนนั้น แป้งเริ่มได้ยินเสียงกระซิบชื่อของเธอตอนดึก พายก็ฝันว่ามีคนมากระซิบข้างหู ทศเริ่มพูดคนเดียวบ่อยขึ้น
บรรยากาศในหอ 8 หนักอึ้งมากขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนเริ่มระแวงกันเอง
“ถ้าเรายังอยู่ที่นี่ เราจะเป็นเหมือนคนในสมุดใช่มั้ย” แป้งถามเสียงสั่น
“กูไม่อยากไปไหนจนกว่าจะเจอมุก” พายตอบเสียงแข็ง
“กูว่ามุก…อาจจะไม่อยากให้เราออกไปก็ได้” ทศพูดเหมือนกับไม่ใช่เสียงตัวเอง
คืนต่อมา ประตูห้อง 805 เปิดค้างอยู่ กลิ่นอับชื้นโชยออกมาอย่างแรง
เงาดำปรากฏขึ้นกลางความมืด เหมือนคนยืนจ้องมองจากในห้อง พายหยุดหายใจ เงานั้นเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ
“ปิดประตู!” แป้งตะโกน แต่ขยับตัวไม่ได้
จู่ ๆ เสียงโทรศัพท์ของมุกดังขึ้นจากในห้อง 805 พายตัดสินใจฝืนความกลัว เดินเข้าไปหยิบโทรศัพท์ ทันทีที่แตะโทรศัพท์ เสียงหวีดก็ดังขึ้นรอบตัว
ห้อง 805 ปิดประตูเองอย่างแรง ทศกับแป้งพยายามเปิดแต่ขยับไม่ได้
พายในห้องที่เงียบสนิท รู้สึกถึงแรงกดดันรอบตัว เหงื่อเย็นไหลท่วมหลัง
บนหน้าจอโทรศัพท์มีเพียงข้อความเดียว : “ช่วยฉัน…อยู่เป็นเพื่อนฉัน…อย่าออกไป…”
เสียงกระซิบดังขึ้นใกล้หู “อยู่กับฉัน อยู่กับฉัน…”
พายร้องไห้ กดโทรออกหาแป้งแต่ไม่มีสัญญาณ
นานหลายนาที ประตูห้องค่อย ๆ เปิดออก พายพุ่งตัวออกมา พร้อมโทรศัพท์ของมุก
ทศกับแป้งรีบวิ่งเข้ามารับ พายหอบหายใจ อธิบายสิ่งที่พบ
“เราออกไปกันเถอะ” แป้งพูดเสียงสั่น
“ไม่…มุกยังอยู่ที่นี่” พายยังยืนยัน
ในคืนนั้นเอง เสียงกรีดร้องดังขึ้นจากชั้นบนสุด ก่อนความเงียบสงัดจะครอบคลุมทั้งตึก
เช้าวันต่อมา ตำรวจมายังหอพัก ทุกคนถูกเรียกสอบถาม ไม่มีใครพบมุก ไม่มีใครพบร่องรอยใด ๆ ในห้อง 805 ไม่มีแม้แต่สัญญาณว่าเคยมีคนอยู่
ทศกลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่พูดจาอะไรอีก แป้งลาออกจากมหาวิทยาลัยโดยไม่มีเหตุผล พายยังคงอยู่ในเมืองนั้น กลายเป็นคนเงียบขรึมและแปลกแยก
คืนหนึ่ง พายเดินกลับไปที่หอ 8 ปีกเปล่า เธอมองขึ้นไปที่หน้าต่างห้อง 805 เห็นเงาดำยืนอยู่ข้างใน เงานั้นโบกมือช้า ๆ
เสียงกระซิบดังออกมาจากห้องที่ว่างเปล่า “อยู่กับฉัน…อย่าออกไป…”
พายหลับตา น้ำตาไหลอาบแก้ม ก่อนจะเดินออกจากตึกโดยไม่หันกลับไปมองอีก
แต่ในใจของเธอ เงานั้นยังคงแทรกซึมอยู่ตลอดไป
