เสียงฟ้าร้องดังลั่นเหนือยอดเขา บรรยากาศหมู่บ้านล้อมด้วยไอหมอกและแสงไฟจาง ๆ จากบ้านไม้ไม่กี่หลัง ที่ห่างไกลผู้คน เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอกทั้งหมด ขุนเขา เด็กหนุ่มอายุสิบหกปี กำลังจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนอน ลมเย็นที่พัดเข้าแทรกความเงียบสงัด เขานอนไม่หลับอีกคืน นาฬิกาข้างเตียงบอกเวลาเกือบเที่ยงคืน ตั้งแต่พ่อหายไปอย่างลึกลับ ขุนเขาก็กลายเป็นเงาของตนเอง เงียบขรึม ไม่ค่อยพูดกับใคร แม้แต่แม่ของเขาเอง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แม่ของขุนเขา ชื่อจันทร์เจ้าขา หญิงวัยสามสิบปลาย ๆ ที่เคยร่าเริงกลับมีร่องรอยหมองเศร้าในแววตา เธอเดินผ่านห้องลูกชายพลางหยุดนิ่งอยู่หน้าประตู เหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับเพียงยืนฟังเสียงลมหายใจของเด็กหนุ่มเท่านั้น แล้วก็เดินต่อไป เธอกระวังการพูดถึงอดีต ไม่เคยเอ่ยชื่อพ่อออกมานับแต่วันที่เขาหายไป
ขุนเขาเหลือบมองไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ ที่วางกระดาษแผ่นหนึ่งทิ้งไว้ นั่นคือจดหมายลายมือพ่อของเขา “อย่ามองขึ้นไปบนฟ้าในคืนฝนตก” ขุนเขาไม่เข้าใจ ทำไมพ่อถึงทิ้งข้อความนี้ไว้ ก่อนจะพบแต่ความว่างเปล่า
กลางดึกคืนนั้น เสียงเคาะหน้าต่างเบา ๆ ดังขึ้น ขุนเขาสะดุ้ง มองออกไป เห็นเงาผอมสูงของเด็กหญิงคนหนึ่ง เธอสวมเสื้อคลุมสีดำ ผมยาวปิดหน้า ขุนเขาชะงัก ใจเต้นแรง เงียบนิ่งอยู่นาน กระทั่งเธอพูดคำแรก “ตามหาพ่อเหรอ” น้ำเสียงแผ่วเบา ท้าทายความสงสัยในใจเขา
“เธอเป็นใคร” ขุนเขาถามกลับ เสียงสั่น ๆ
เธอไม่ตอบ เพียงหันหลังวิ่งหายไปในหมอก ขุนเขารีบเปิดหน้าต่างออกไปข้างนอก ฝนเริ่มโปรย ไม่สนใจว่าเท้าเปล่าจะเปียกแฉะ เขาตามเงาเด็กหญิงไปจนถึงป่าหลังบ้านมืดสนิท มีเพียงเสียงฟ้าร้องและกลิ่นดินเปียกฝน แนวต้นไม้ไหวโยกเหมือนมีบางอย่างซ่อนอยู่
ขุนเขาสูดหายใจลึก ใจหนึ่งกลัวแต่อีกใจก็ดื้อ ทะลุผ่านพงไม้ไปจนเจอศาลาร้าง ใต้ศาลานั้นมีไฟกองเล็ก ๆ จุดไว้ เงาคนสองสามคนยืนล้อมรอบ ขุนเขาแอบดูอยู่เงียบ ๆ ในกลุ่มคนนั้นมีชายชราผมขาวกับเด็กหญิงผมยาวซึ่งเขาเห็นก่อนหน้านี้
ชายชราพูดเสียงแผ่ว แต่ขุนเขาได้ยินชัด “คืนนี้ฝนแรง ฟ้าจะเปิดเผยมากกว่าที่เราต้องการ ระวังเงาคน…” คำพูดลึกลับเหมือนกระตุ้นความอยากรู้ในใจเด็กหนุ่ม
ขุนเขาทำอะไรไม่ถูก กำลังจะถอยกลับ ทันใดนั้น เท้าเขาเหยียบกิ่งไม้แห้ง เป๊าะ! ทุกคนหันขวับ เด็กหญิงหยุด เงียบ ก่อนจะเอ่ยออกมา “ไม่มีเวลาแล้ว”
เงาในศาลาร้างก้าวออกมาช้า ๆ เด็กหญิงคนเดิมเดินมาใกล้ขุนเขา สายตาเต็มไปด้วยความโหยหา “ถ้าอยากรู้ความจริง ต้องกล้าดูบางอย่างในคืนฟ้าผ่า” เธอยื่นมือออกมา ขุนเขาลังเล แต่สุดท้ายตัดสินใจจับมือเธอ
ทันใดนั้น โลกหมุนคว้าง ในสายตาเขา ทุกอย่างมืดสนิท แล้วปรากฏสายฟ้าแลบ ผ่าเปรี้ยงลงใกล้ ๆ ขุนเขาเห็นภาพวูบหนึ่ง เป็นพ่อของตัวเองยืนอยู่ริมเหวบนยอดเขา ใบหน้าเจ็บปวดและมีรอยแผล ท่ามกลางสายฝน
ขุนเขาสะดุ้งกลับสู่ความจริง เสียงฝนยังตก เขานั่งอยู่คนเดียวใต้ศาลาร้าง ไม่มีใคร ไม่มีไฟ เด็กหญิงและชายชราหายไปหมด
ขุ่นเขากลับบ้านทั้งตัวเปียก ฝนพรำตลอดทาง แม่ของเขายืนรออยู่ที่หน้าบ้าน แววตาห่วงใยผสมความกลัว “ไปไหนมา” เธอถามเสียงเครียด
“ผม…ตามหา…” ขุนเขาอ้ำอึ้ง กลัวจะพูดชื่อพ่อ แต่แม่เขาส่ายหน้า น้ำตาคลอ “บางอย่างในหมู่บ้านนี้ ไม่ควรไปรื้อฟื้น ขุนเขา” เธอพูดเสียงเคร่งขรึม
วันถัดมา ขุนเขากลับมาโรงเรียนในหมู่บ้าน เพื่อนสนิทสองคนคือโขงกับหมอก เข้าหาเขาด้วยท่าทีเป็นห่วง แต่ต่างคนต่างมีปัญหาของตัวเอง โขงเป็นเด็กหนุ่มหัวแข็ง มีปมเรื่องครอบครัวพัง หมอกเป็นเด็กหญิงขี้กลัว ไม่กล้าพูดความจริงกับแม่ตัวเอง ทุกคนเหมือนมีเงาในอดีตคอยหลอกหลอน
ขุนเขาถามโขงกับหมอกว่าเคยเห็นอะไรแปลก ๆ ในหมู่บ้านไหม โขงส่ายหน้า “ก็แค่เรื่องเล่า ผีตามวิญญาณ คนแก่ชอบขู่เด็กทั้งนั้น” หมอกฟังเงียบ ๆ คล้ายจะพูดอะไรแต่ก็กลืนคำกลับ
เสียงระฆังโรงเรียนดังตัดบทสนทนา ทุกคนแยกย้าย หัวใจขุนเขาหนักอึ้ง พ่อของเขาหายสาบสูญไปนานแล้ว ในหมู่บ้านที่ไม่มีใครพูดถึงเหตุการณ์คืนนั้นอีก แต่ยิ่งไม่มีใครพูด มันยิ่งเหมือนมีมวลเงายักษ์ปกคลุมทั้งที่แห่งนี้
คืนต่อมา ขุนเขาฝันเห็นเด็กหญิงปริศนาอีกครั้ง เธอพาเขาวิ่งขึ้นยอดเขา ยืนต้านสายลมและฟ้าผ่า ภาพในฝันชัดเจนผิดปกติ ขุนเขางุนงง แยกไม่ออกว่านี่คือฝันหรือความจริง พอตื่นขึ้น เขาพบรอยเท้าโคลนเปื้อนพรมข้างเตียง
ขุนเขารีบไปถามแม่ว่า ในอดีตมีเด็กหญิงคนไหนหายไปบนภูเขาบ้าง แม่หันขวับ ใบหน้าซ่อนกลัว “จงอย่าไปยุ่งกับเงาคน” เธอตัดบท น้ำเสียงแข็งแต่ดวงตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
ที่โรงเรียน ขุนเขาเอาเรื่องราวมาเล่าให้โขงกับหมอกฟัง โขงล้อ “ระวังเงาคนมาหลอกนะ!” จังหวะนั้นไฟโรงเรียนดับพรึบ ทุกคนตื่นตระหนก หมอกกอดกระเป๋าแน่น ท่ามกลางความมืด ขุนเขารู้สึกเหมือนมีเงาบางอย่างเคลื่อนไหวอยู่ในมุมห้อง
หลังเหตุการณ์นั้น คนในหมู่บ้านเริ่มลือกันว่าผีเงากลับมาเดินวน เด็ก ๆ หลายคนฝันร้าย ขุนเขาเริ่มสังเกตว่ามีจดหมายลายมือปริศนาปรากฏตามบ้าน ชวนให้ทุกคน “อย่ามองฟ้าในคืนฝนตก” เหมือนข้อความเดียวกันกับของพ่อเขา
คืนนั้น ขุนเขาตัดสินใจเดินขึ้นภูเขาคนเดียวอีกครั้ง เพื่อหาคำตอบ เขาพกไฟฉายและสมุดบันทึกของพ่อที่แม่เพิ่งมอบให้ เล่าว่าเก็บซ่อนไว้นานแล้ว ในสมุดนั้นมีเรื่องเล่าปริศนาเกี่ยวกับ “เงาคน” กับ “คืนฟ้าผ่า” ว่าเคยเกิดขึ้นมาก่อนในอดีต มีเด็กหลายคนหายสาบสูญ ไม่มีใครพบศพ
ขุนเขาเดินฝ่าหมอกขึ้นไปจนถึงยอดเขา เสียงฝีเท้ากรองตามมาติด ๆ เขาหันไป เห็นเงาของเด็กหญิงอีกครั้ง คราวนี้เธอมองหน้าเขาชัดเจน ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตา “ฉันชื่อฝ้าย…พ่อเธอช่วยฉันไว้ไม่ได้”
ขุนเขาสับสน “หมายความว่ายังไง พ่อผมเกี่ยวข้องกับเธอ?” ฝ้ายหลับตา น้ำเสียงเศร้า “พวกเราเป็นเด็กที่ถูกสังเวยในอดีต ไม่มีใครเชื่อ ไม่มีใครพูดถึง” เงาเด็กในหมอกค่อย ๆ หายไป ทิ้งขุนเขาไว้กับอากาศหนาวเหน็บและความรู้สึกผิดประหลาด
เช้าวันต่อมา ขุนเขาเล่าเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟัง แม่ร้องไห้สารภาพว่า คืนที่ฝ้ายหายไป พ่อขุนเขาเห็นเหตุการณ์ แต่เลือกไม่ช่วยเพราะกลัวถูกกล่าวหา จากวันนั้นแม่จึงเกลียดอดีตของตัวเองและไม่กล้าบอกลูก
เสียงโทรศัพท์เก่าในบ้านดังขึ้น ทำนองแหบพร่าแบบโทรศัพท์บ้านยุคเก่า ขุนเขารับสาย เสียงปริศนาจากปลายสายพูดว่า “จงตามหาความกล้า คืนนี้เงาคนจะมาอีกครั้ง”
เมื่อฟ้าผ่าคืนใหม่ ขุนเขาตัดสินใจชวนโขงกับหมอกขึ้นเขาด้วยกัน สามเพื่อนฝ่าอากาศหนาวจนถึงยอด จุดไฟอยู่ล้อมวงกัน เงาคนในหมอกค่อย ๆ ปรากฏขึ้นโดยรอบ ฝ้ายเดินเข้าใกล้ ยื่นมือไปแต่ครั้งนี้ขุนเขาไม่ได้ถอย เขาพูด “ผมขอโทษแทนพ่อ…ผมไม่ยอมให้ใครต้องหายไปอีก”
เสียงฟ้าผ่าดังสนั่น เงารอบตัวสลายฝุ่น เงาเด็กที่เคยแฝงตัวในหมอกละลายหายไป ฝ้ายยิ้มให้ทั้งน้ำตาก่อนจะจางหาย เด็กทั้งสามทรุดตัวนั่งลงบนพื้น ตัวสั่นทั้งหนาวทั้งกลัว
หลังเหตุการณ์นั้น หมอกเล่าความจริงกับแม่ ส่วนโขงไปเยี่ยมพ่อที่ติดเหล้า ความเจ็บปวดในอดีตเริ่มรับมือได้มากขึ้น ขุนเขากลับมากอดแม่ สถิตของพ่อยังคงอยู่แต่เมฆหมอกในใจเริ่มจางลง
รุ่งเช้า หมอกที่เคยปกคลุมหมู่บ้านแต่เช้าจางหาย ดวงอาทิตย์โผล่พ้นขุนเขาเป็นครั้งแรก ทุกคนเงยหน้ามองฟ้าในคืนฝนตกได้โดยไม่ต้องกลัวอดีตอีกต่อไป
