เสียงรองเท้ายางของพลอยกระทบพื้นทางเดินไม้ดังแกรก เมื่อเพิ่งย้ายของกองสุดท้ายเข้าหอพักเลขที่ 7 หล่อนหยุดหน้าประตูห้องรวม สูดกลิ่นซากไม้เก่าปะปนความชื้นแบบชนบท เงาหรี่ตาของเพื่อนสาวที่ชื่อแพรลอยอยู่ข้างเตียงบน แพรทิ้งสมุดลงตัก สูดลมหายใจ มองออกนอกหน้าต่าง เห็นเพียงผืนป่าเข้ม ต้นไม้พริ้วไหวราวกับกระซิบกันเองในลมยามค่ำ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!จุนเดินเข้ามาพอดี แบกเป้สีดำรอยขาดไว้บนบ่า เอ่ยกับโบ๊ทซึ่งกำลังติดโปสเตอร์หนังบนผนัง — “เฮ้ พลอย ประตูนี้มันลั่นจังว่ะ คืนๆระวังผีโผล่”
พลอยฝืนหัวเราะ เหลียวมองวงกลมแสงจากโคมไฟกลางห้อง ทุกคนเงียบ หัวใจเต้นเบา ไม่แน่ใจว่าเพราะคำพูดจุน หรือเพราะกลิ่นแห้งเก่ายามโพล้เพล้ มันเหมือนมีบางอย่างมองลงมาจากมุมมืด
เสียงโทรศัพท์แพรสั่น หล่อนตาโต สะดุ้งบอกทุกคนว่าแม่โทรมา ทุกคนหัวเราะ เธอถอนหายใจช้า ๆ หลังจากวางสาย นิ่งมองนิ้วมือตัวเองที่กำสาบางสิ่งแน่นในกระเป๋า
คืนนั้น ลมแรงจัดจนหน้าต่างห้องสั่นกรอบแกรบ แพรนอนไม่หลับ หูได้ยินเสียงฝีเท้าทอดไปบนโถงทางเดิน พลอยขยับผ้าห่มขึ้นจรดคาง จำแนกไม่ได้ว่าตัวเองกลัวอะไร—เงาในห้อง หรือความสัมพันธ์รวดเร็วที่เกิดขึ้นกับเพื่อนใหม่สามคนซึ่งเหมือนกันหมด คือล้วนมีรอยขีดข่วนที่ไม่พูดถึง
เสียงฝีเท้าดับลง จุนโผล่หน้ามาจากห้องน้ำ แพรมองลอดลงจากเตียงบน จุนกระซิบ “คืนนี้มีควันแปลกๆลอยขึ้นมาจากป่า” ทุกคนพยายามเมิน แต่พลอยลุกมานั่ง สายตาเห็นข้างนอกเป็นเงาดำหม่นไหว ลมประหลาดทำเอาผ้าม่านกระพือ รู้สึกเหมือนโดนมองกลับ
รุ่งเช้า นักศึกษาทั้งหอกำลังเก็บเศษใบไม้หน้าทางเดิน โบ๊ทหาวไม่หยุด หลุดปากบ่นเรื่องไฟดับเมื่อคืน ทั้งห้องพักพูดคุยกันสั้นๆ พลอยสังเกตว่าหยาดน้ำค้างบนระเบียงแห้งเร็วผิดปกติ จุนดูอึมครึมมากกว่าทุกวัน อารมณ์ของเช้านั้นแปลกและหนักอึ้ง
ระหว่างมหาวิทยาลัยเปิดประชุมรับน้อง พลอย โบ๊ท แพร จุน นั่งรวมกลุ่มกลางสนามหญ้า โบ๊ทแซวแพรเรื่องนอนละเมอเมื่อคืน แต่แพรไม่ขำ หล่อนหลบตา บีบนิ้วอย่างมีอาการเครียด พลอยเปลี่ยนเรื่องถามใครได้กลิ่นเผาไหมจากป่าหลังหอไหม จุนชะงัก ใช้มือเกาหัวอย่างอึดอัด ขณะที่โบ๊ทยักไหล่บอกว่าอาจเป็นชาวบ้านก่อไฟสุม แต่ไม่มีใครพูดต่อ ทุกสายตากำลังระแวดระวังมากกว่าเดิม
ยามสาย วันนั้น อาจารย์ฝ่ายกิจการหายตัวแบบไร้ร่องรอย มีประกาศเสียงตามสายในมหาวิทยาลัยให้แจ้งเบาะแส พลอยขมวดคิ้ว ขณะเดินกลับหอพร้อมแพร—พูดเปรยเบา ๆ “ตั้งแต่เราย้ายมามีแต่เรื่องแปลก ๆ นะ… คืนก่อนก็เสียงอะไรไม่รู้”
บนชั้นสอง จุนเดินสวนกับเจ้าของหอหญิงสูงวัย ใบหน้าเหมือนหินเก่ากร่อน เจ้าของหอพูดเสียงต่ำ “คืนนี้อย่าเปิดหน้าต่าง ป่าไม่เหมือนเมื่อวาน… เด็กพวกนี้ เห็นซื่อ ๆ นึกว่าไม่รู้ความ” จุนกลืนน้ำลาย แรกๆคิดว่าแค่ขู่น้องปีหนึ่ง แต่พอคืนนั้น ลมยิ่งแรงจนกำแพงห้องสั่น จุนรู้สึกเหมือนเด็กในคำเตือนของหล่อนจริง
คืนนั้นโบ๊ทหายไป ไม่มีใครเห็นกลับห้องแม้โทรศัพท์จะวางอยู่บนหมอน แพรร้อนใจ ร้องขอให้พลอยกับจุนช่วยตามหา ออกเดินถือไฟฉายแวบ ๆ ไปทั่วทางเดินยามค่ำ จุนเลือกเงียบระหว่างค้น เจ้าของหอปรากฏขึ้นอย่างเงียบเชียบ ถามอย่างหยั่งเชิง “มั่นใจหรือว่ารู้จักคนที่อยู่ด้วยกันดีพอ? ในป่าทุกอย่างมีสองหน้า”
พลอยตาลุกวาว มองแพรซึ่งเริ่มสติแตก แพรกลั้นน้ำตา ปากสั่นบอก “ต้องหาโบ๊ทให้เจอ จะกลับบ้านตอนนี้ไม่ได้!” ทว่าความกลัวเข้าจับขั้วหัวใจของทุกคนแล้ว จุนกัดฟันตัดสินใจนำทาง พยายามสงบเสียงหัวใจตัวเอง
บนทางเดินไม้ฉบับเก่า ไฟฉายวาบจับประกายรอยเลือดเล็กๆ บนบันไดไปสู่ห้องเก็บของ ไม่มีเสียงนกกลางป่า พลอยสูดหายใจข่มมือตัวเองไม่ให้สั่น ได้ยินเสียงสะอึกสะอื้นลอดจากห้องหลังสุด—แพรผวาวิ่งเข้าไปก่อนพลอย โบ๊ทนั่งกองอยู่มุมมืดหน้าห้องเก็บของ เหงื่อซึมทั้งตัว มือเปื้อนเศษดิน
โบ๊ทพูดเสียงแหบ “มีอะไร… มีบางอย่างลากข้อมือกู ไปที่ป่า…” จุนตวัดไฟฉายไล่ส่อง พลอยไม่ทันเห็นอะไรนอกจากเงาครึ้มที่ลายพร้อยเหมือนกลุ่มควันหนา นิ่งแข็งกับที่ แพรโผเข้ากอดโบ๊ท น้ำตาคลอ ก่อนพูดเสียงสั่น “กลับห้อง… กลับห้องก่อน”
ทุกคนอึ้งเงียบเมื่อล็อกประตูห้องรวมไว้แน่น แพรเริ่มร้องไห้พลางกล่าว “เราควรบอกอาจารย์ เราไม่อยู่กันเองได้แล้ว…” จุนลุกขึ้นเดินพรวด ๆ ไปที่หน้าต่าง หัวใจเต้นแรง ปากขยับเหมือนไม่อยากเชื่อ “เมื่อคืนเห็นเหมือนคนเดินในป่า แต่เหมือนไม่ใช่คน มันขาวซีด เหมือนล่องลอยได้” โบ๊ทซบหน้าลงบนหมอนเงียบ ๆ
ขณะผ่อนลมหายใจจนเกือบหลับ ปรากฏเสียงกรีดร้องแหลมจากชั้นล่าง ห้องทั้งหมดตกใจ พลอยคว้ามือแพรไว้แน่น รีบวิ่งตามจุนลงบันได เสียงหวีดหายไปในความมืด วันนั้นพบเพียงรองเท้าของอาจารย์ผู้หายที่บันไดหลังหอ ไม่มีร่องรอยอื่นใด ทุกคนพูดน้อยลง ตั้งคำถามในใจแต่ไม่กล้าเอ่ย
คืนนั้น ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันบนพื้นห้อง พลอยเอ่ยเบา ๆ “พวกเรามีอะไรปิดบังกันหรือเปล่า? ก่อนเข้าหอนี้… มีอะไร…” ความเงียบอึดอัดเกาะกินอยู่ในอากาศ ไม่มีใครกล้าตอบตรง ๆ
จุนเหลือบตาไปยังแพร เห็นดวงตาแพรแดงก่ำ แพรร้าวรานแต่กัดฟันบอก “แม่เตือนเสมอว่าจงอย่ากลับป่าเก่า คนที่ไปมักจะ…กลับมาไม่เหมือนเดิม” พลอยขยับเข้าไปใกล้ สัมผัสความหนาวเย็นจากฝามือโบ๊ท ทุกความกลัวเหมือนม้วนกลับเข้ามาพร้อมกับเงามืดบนผนัง
จากวันนั้น กลุ่มเพื่อนทั้งสี่แทบไม่คุยกับใครนอกกลุ่มอีก โรงเรียนเหมือนเงียบเหงากว่าเดิม ในขณะที่ทุกคนพยายามใช้ชีวิต “ปกติ” โบ๊ทซึมเศร้า เขากลัวที่จะออกไปข้างนอกยามค่ำ พลอยพยายามแสร้งร่าเริง จุนหลีกเลี่ยงการสบตาเพื่อนฝูง แพรเหมือนขังตัวเองในความเงียบ
คืนหนึ่ง แพรสะดุ้งตื่นเพราะเสียงกระซิบในความมืด หล่อนลากเพื่อนทั้งสามไปที่ระเบียง ในช่องว่างระหว่างต้นไม้ มีเงาร่างเด็กหญิงผมยาวในชุดขาวยื่นมือมาหา ทุกคนตื่นตะลึง จุนหลับตาแน่น โบ๊ทตัวสั่น พลอยนิ่งค้าง ทุกอย่างหยุดนิ่งเกือบนาที ก่อนที่เงาเด็กหญิงจะหายวับในสายลม
“เราไม่ได้อยู่คนเดียว” แพรพึมพำ โบ๊ทพูดไม่ได้ ได้แต่ยืนกลั้นใจ น้ำตาเล็ดออกมา จุนสะบัดแขนสบถออกมาเงียบๆ
เช้าวันต่อมา เจ้าของหอเดินเข้ามาในห้อง บอกอย่างเยือกเย็นว่าพื้นบริเวณหน้าหอมีรอยฝ่าเท้าโคลนขนาดเด็กผู้หญิง และให้ทุกคนอยู่แต่ในห้องโดยเด็ดขาด “เด็กบางคนหลงทางกลับมาไม่ถูก และบางคนยังรอใครสักคน”
พลอยเริ่มสอบถามเจ้าของหอ และได้ฟังเรื่องเล่าเมืองเก่า ว่าครั้งหนึ่งเคยมีเด็กหญิงลูกของแม่บ้านหายตัวไปในป่าคืนนั้นเอง ลมหอบกลิ่นเผาไหม้มาตามสายลม เย็นเยียบเหมือนคืนแรกในหอ
โบ๊ทใจสั่นหนัก จู่ ๆ ก็พูดว่า “เมื่อคืนเหมือนมีใครสั่งให้เราเล่นซ่อนหาในป่า… แต่พอหันมาก็เหลือแต่เงา มันเย็น…มันร้องว่า” กลั้นหายใจและเงียบลง
จุนโวยวาย “เราควรเผชิญกับมัน! จะหนีกันไปได้เท่าไรกัน! ทุกคนเอาแต่กลบเรื่องนี้ไว้ สุดท้ายก็เจอเข้ากับตัวเอง” พลอยหลบตา ไม่แน่ใจจะเผชิญหน้าความกลัวทั้งหมดไหวไหม
แพรสะอื้น น้ำตาไหลพราก บรรยายถึงการเห็นแม่ยืนร้องไห้ในฝัน พลอยโอบกอด ซึมซาบความเศร้าของแต่ละคน ทุกบาดแผลที่ไม่กล้าเอ่ยถึงในอดีตถูกขุดขึ้นกลางป่าที่ยังคงหายใจรอบตัวหอ
คืนถัดมา ลมแรงเหมือนจะแหวกหลังหอทั้งหลัง ทุกคนรวมตัวกันพร้อมไฟฉายและความกลัว เดินออกสู่ป่าตามรอยเท้าโคลน สัญญากันว่าจะไม่ปล่อยใครหายไปอีกแล้ว จุนเดินนำ พลอยกุมมือแพรไว้แน่น โบ๊ทพึมพำภาวนาเสียงเบาแต่เต็มไปด้วยน้ำตา
ไฟฉายจับประกายชุดขาวตรงต้นไมญ่ เงาเด็กหญิงปรากฏตัวขึ้นจริง เสียงร้องไห้เบา ๆ แทรกละอองหมอกโบกเบา ๆ จุนตะโกนถามว่าเธอต้องการอะไร เด็กหญิงพูดเบา ๆ “อยากกลับบ้าน หนูหาไม่เจอ…หนูรอแม่ หนูรอ”
พลอยก้าวเข้าหาเงานั้น ร้องบอกให้เด็กหญิงจับมือ หล่อนรู้สึกราวถูกน้ำแข็งแตะที่ปลายนิ้ว มือเด็กจับอย่างแผ่วเบา ร่างเด็กหญิงหายวับในสายลม ทว่าบรรยากาศสงบลง เงามืดจางไป คล้ายกับได้ช่วยชีวิตหนึ่งที่ติดค้าง
รุ่งเช้า อากาศอบอุ่นแปลกตา เจ้าของหอเดินมาหาทุกคนที่ระเบียง “ขอบใจที่กล้าจะรับรู้และไม่หลบตา ถึงเวลาแล้วที่หอหลังนี้จะถูกปิด” พวกเขาทั้งสี่จ้องมองหน้ากัน เหนื่อยตรอมแต่เต็มไปด้วยความโล่งใจ โบ๊ทหลุดหัวเราะเป็นครั้งแรกในรอบหลายวัน แพรยิ้มท่ามกลางน้ำตา จุนถอนใจพลางปาดเหงื่อ พลอยมองไปที่ป่าหน้าหอเหมือนมองแผลเป็นเดิม แต่คราวนี้ยอมรับว่ามันเป็นส่วนหนึ่งของเธอแล้ว
ท้ายที่สุด พลอยสารภาพกับเพื่อน ๆ ถึงความกลัวว่าตัวเองจะผิดหวังและต้องสูญเสีย “เราโตพอจะเผชิญกับความจริงได้ แม้มันจะน่ากลัว” ทั้งสี่คนจับมือกันแน่นในความเงียบ ลมเบา ๆ โชยเข้ามาทางหน้าต่างปิดตาย สุดท้ายแล้วคืนลมแรงได้พาทุกคนเติบโตขึ้น ผ่านมิตรภาพและบาดแผลที่ไม่อาจลบเลือนไปง่าย ๆ
