ตำนานเกาะอิกาเรียและเงาของวารี

ฟ้าสว่างไสวเจิดจ้าเหนือทะเลสีเงิน เมฆบางลอยเวียนไปมาเหนือเกาะที่ใหญ่เท่าภูเขาหลายลูก ซึ่งลอย ล่อง ค่อยๆ ขยับเคลื่อนที่เหนือผิวทะเลอย่างเชื่องช้า ราวกับยักษ์เฒ่าที่กำลังเดินทางตามลม เกาะนี้ชื่อว่าอิกาเรีย มันไม่มีจุดยืนตายตัว เช้านี้อาจอยู่ตรงกลางมหาสมุทร สายอาจลอยล่องอยู่แถบละติจูดใหม่ ทั้งหมดนี้เกิดจาก “หินคลื่น” แห่งอิกาเรีย อัญมณีลึกลับที่ฝังรากลึกในใจกลางเกาะมาตั้งแต่เก่าแก่ คนบนเกาะไว้ใจมันเสมือนหัวใจ แต่มันก็แปลกประหลาดเกินจะเข้าใจ

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

ที่ชายฝั่งทิศเหนือของอิกาเรีย เด็กชายผิวสีทองแสงแดด ชื่อ “เรลิน” ยืนเหม่อมองผืนน้ำไกลสุดตา มือของเขามักสั่นนิดๆ เมื่อมีเสียงลมหายใจของเกลียวคลื่นซัดหิน เด็กชายมีแผลเป็นเล็กๆ ที่แก้มขวา หลบตาคนง่าย บางทีเขาแอบคาดหวังว่าได้เป็นส่วนหนึ่งที่เหลือของโลกนี้บ้าง แต่ไม่กล้าพูดออกมา ทุกเช้าเรลินจะออกเดินเร็วกว่าคนอื่น มาตรึงใจอยู่ริมผา เหมือนไม่กลัวความเงียบและคลื่นที่ซัดสาดแรงทุกคราว

ข้างๆ เรลินมีรังลูกโป่งน้ำทะเล พอแดดเช้าสาดมุมถูกต้อง พวกมันจะเปล่งแสงระยิบพร้อมเสียงฮัมเบาๆ หากฟังดีๆ จะคล้ายมีเสียงหัวเราะเล็กจางใต้ผิวน้ำ เรลินจะพูดคุยกับลูกโป่งว่า “วันนี้จะพาฉันไปเที่ยวตรงไหนอีกนะ” ราวกับสัตว์เหล่านั้นรู้เรื่อง – และบางที เขาเชื่อว่ามันฟังกันได้จริงๆ

“เรลิน! อย่ามัวแต่ยืนเหม่อ เดี๋ยวน้ำมันจะพัดเอาแกไปทั้งตัว!” หญิงชราผิวเข้ม ตาเฉียบเนี้ยบ ชื่อยายลูก้า ตะโกนเรียก เรลินสะดุ้ง เขารีบยิ้มกลบเกลื่อน แล้วช่วยยายหอบปลาสดเข้าไปในเรือน – บ้านของชาวอิกาเรียถูกสร้างด้วยไม้ลอยน้ำและเศษปะการัง แกะสลักลวดลายเรื่องเล่าอายุหลายชั่วอายุคน

กลางคืนอิกาเรียจะสว่างไสวด้วยแสงจากตะเกียงหินคลื่น ผิวน้ำรอบเกาะสะท้อนเงาเรือและบ้านราวกับโลกสองใบ บางคืนกลับเงียบเกินปกติ เหมือนทะเลกลั้นหายใจ นานวันเข้า เด็กๆ เริ่มสังเกตได้ว่าพื้นดินชายฝั่งค่อยๆ หายไป ก้อนหินบางก้อนจมหาย น้ำวนผุดเกิดขึ้นโดยไม่มีสาเหตุ โลกของเรลินกำลังเปลี่ยนไป

“ผมเห็นเงาในน้ำเมื่อคืน” เรลินบอกยายลูก้าเบาๆ หลังอาหารเย็น “เงาดำยาว…มันเดินตามแนวหินคลื่นเลยฮะ”

ยายลูก้าทำหน้าเครียด มือใหญ่เปื้อนปลาจับไหล่เขาแน่น “มันเริ่มแล้ว พวกเราเลี่ยงต้องคุยถึงมันมานานพอแล้ว” ยายกระซิบ “นั่นคือเงาวารี – วิญญาณเกาะที่เคียดแค้น”

รุ่งเช้าเรลินตื่นแต่ฟ้าเทา เต็มไปด้วยความรู้สึกหนักราวขอบโลกกดทับ เขาเดินออกไปริมหาดเหมือนทุกวัน แต่คราวนี้เจอรอยเท้าน้ำใสรูปประหลาด – ไม่ใช่ของคน ไม่ใช่ของปลา รอยนั้นลึกจนพื้นทรายกลายเป็นสีเงินเงา เรลินก้มดู พบแสงสีฟ้าส่องขึ้นจากรอยเท้าเหมือนใครกำลังร้องเรียกให้ไปหา

เขาวิ่งตามรอยเท้า สุดท้ายพบน้ำวนกว้างตรงอ่าวเล็ก – ใต้ผิวน้ำมีก้อนอะไรบางอย่างแวววาวหมุนเวียนอยู่ ทันใดนั้นสัตว์วิเศษคล้ายปลาแต่มีขนยาวสีน้ำฟ้า พลิ้วเหมือนธงในลมและใบหน้าเหมือนผสมคนกับนก ก็มุดขึ้นมาจากน้ำ มันชื่อ “วายาน” สัตว์เฝ้าเวรแห่งผืนน้ำของเกาะอิกาเรีย ตามตำนานว่ากันว่าใครที่กล้าคุยกับวายานจะได้รับโอกาสลบล้างอดีตที่ผิดพลาดได้ แต่ต้องยอมจ่ายบางอย่างเป็นการแลกเปลี่ยน

วายานตาโตจ้องเรลิน “เหตุใดจึงตามข้ามาที่ขอบคลื่น เงาดำเหล่านั้นไม่เหมาะกับเด็กมนุษย์นัก” เสียงของมันเป็นเหมือนการนวดคลื่นลมในหู

เรลินลังเล กระนั้นยืนหยัดด้วยน้ำเสียงสั่น “ผมต้องรู้ว่าทำไมเกาะถึงกำลังจม ผมต้องช่วยยายกับคนอื่นไว้!” ดวงตาแวววาวแสดงความกลัวมากกว่ากล้าหาญ

วายานหัวเราะเบา “ค่าตอบแทนคือหนึ่งความลับ” มันโน้มคอลงมาใกล้ “เจ้าเคยหลบซ่อนอะไรจากสายตาเกาะ อะไรที่เป็นแผลในใจ?”

เรลินเม้มปากนิ่งนาน “สามปีก่อน…ผมเคยปล่อยให้น้ำไหลเข้ามาในอุโมงค์หินคลื่นตอนผมเผลอเล่น ทำให้สวนปะการังส่วนใหญ่ตาย ผมกลัวจึงโกหกว่าคลื่นสูงเป็นคนทำ”

วายานไม่ตำหนิ กลับยิ้มนุ่มนวล “ตอนนี้เจ้ากล้าเปิดเผยแล้ว เจ้าจะได้เห็นอดีตและต้นกำเนิดคำสาป” พริบตาเดียวโลกเบื้องหน้าก็หายไป เรลินตกลงในทะเลความทรงจำของเกาะ ภาพโบราณหลายร้อยปีย้อนกลับ – ชาวอิกาเรียรุ่นเก่าเคยแย่งสมบัติกัน โยนซากหินคลื่นทิ้งทะเลเพราะหวงอัญมณี วารีศักดิ์สิทธิ์ที่หล่อเลี้ยงเกาะจึงกลายเป็นเงาดำ รอวันกลับมาทวงคืน

เรลินลืมตาขึ้นในโลกจริง เหงื่อเย็นซึมตามตัว วายานผงกหัว “เงาวารีไม่ได้ไล่ล่ามนุษย์ แต่รอให้มีใครกล้ายอมรับความผิดเก่า เพราะตัวมันเกิดจากบาดแผลร่วมกันของคนรุ่นก่อน”

เรลินแน่นหน้าอก ลังเลจะยอมรับเรื่องที่เผลอทำลงไปต่อหน้าทุกคนหรือไม่ คืนต่อมาเขานอนไม่หลับ มองออกหน้าต่างเห็นเงาดำหมุนวนริมน้ำ เงานั้นเปล่งแสงเศร้าแต่ไม่ได้ร้าย

รุ่งเช้า เขาตัดสินใจเล่าเรื่องทั้งหมดกลางตลาด คนเฒ่าเด็กต่างเงียบสนิท บางคนดูโกรธแต่ส่วนใหญ่กลับเบาใจ ลงท้ายยายลูก้าโอบไหล่เขา “แกกล้ากว่าฉันในวัยเดียวเสียอีก”

ชาวเกาะรวมตัวกันริมฝั่ง จุดตะเกียงหินคลื่นแล้วรำลึกเรื่องราว เชื่อมหัวใจเข้าด้วยกัน เงาวารีขึ้นจากน้ำสูงราวคน ดวงหน้าเครียดขึงแต่เศร้า เธอพูดเสียงแผ่ว “ข้าเฝ้ารอวันเจ้าของเกาะจะกล้าเผชิญหน้ากับอดีต” เรลินน้ำตาไหลขออโหสิ เงาวารีเอื้อมมือจากน้ำมาลูบผมเขา แผลบนแก้มเรลินพลันจางหาย โลกในวินาทีหนึ่งเหมือนไร้คลื่น ไร้เสียง คนทั้งเกาะนิ่งสงบเหมือนอยู่ในเสียงหัวใจเดียวกัน

หลังจากวันนั้น ผืนดินหยุดจมหาย หินคลื่นแห่งอิกาเรียส่องแสงกระจ่างสมานใหม่กับรากเกาะ สัตว์วิเศษวายานลอยเล่นน้ำกับชาวเกาะโดยไม่หลบซ่อนอีกต่อไป   เรลินใช้ชีวิตอย่างซื่อสัตย์กับตัวเอง รอยแผลเก่ากลายเป็นตำแหน่งใหม่แห่งมิตรภาพและความกล้า สมัยต่อมาผู้คนอิกาเรียจะเล่าให้ลูกหลานฟังเสมอว่า เงาวารีจะไม่ปรากฏอีก ถ้ามนุษย์กล้ายอมรับส่วนผิดของตนเอง

ตำนานกล่าวเนิ่นนานว่า ทุกยามเกาะอิกาเรียเคลื่อนผ่านลมหายใจแห่งทะเล จะมีเสียงหัวเราะของลูกโป่งน้ำและเกล็ดขนนุ่มของวายาน ส่องประกายขึ้นในแสงแห่งการให้อภัย