แสงไฟสีฟ้าสะท้อนเป็นริ้วบนผืนน้ำแข็งข้างถนนในค่ำคืนหนึ่งของเมืองหิมะอาร์คติกา ท้องฟ้าเหนือยอดเขาสว่างวาบด้วยแสงเหนือที่พาดผ่านเมฆขาวมืด หน้าต่างบ้านหลังเล็กๆ บางหลังส่องแสงอุ่นจางๆ ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ทางเดินริมถนนดังขึ้นด้วยเสียงรองเท้าบูทบดหิมะ เจ้าของเสียงคือนาลา เด็กสาวอายุสิบหก ผมสีดำสนิทยาวประบ่า แก้มแดงจากไอเย็น ดวงตาใคร่รู้จ้องแสงลึกลับที่ทอผ่านร่องม่านเมฆ นาลาหยุดยืน ลมหายใจพร่าขาว เธอหยิบกล้องฟิล์มเก่าขึ้นมาส่องท้องฟ้า แล้วกดชัตเตอร์คลิกหนึ่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!เสียงเครื่องยนต์รถสกูตเตอร์หิมะแล่นแฉลบผ่าน แสงไฟท้ายริบหรี่ ทอมมี เพื่อนสนิทของนาลา รูปร่างสูงผอม ผมทองกระเซอะกระเซิง เขาถีบเบรกจนรถหยุด “ถ่ายอะไรอยู่?” เสียงถามเบาแต่แฝงความตื่นเต้น
“แสงนั่น ดูสิ…” นาลาชี้ไปบนฟ้า ทุกอย่างเงียบชะงัก ยกเว้นสายลมโหมหิมะนิดๆ
“แสงเหนือ ก็มีทุกคืนไม่ใช่เหรอ?” ทอมมีสงสัยแต่สายตายังจ้อง หาอะไรบางอย่างซ่อนอยู่
ทันใดนั้น แสงวาบประหลาดสีเขียวอมม่วงปรากฏลำหนึ่ง มันต่างจากแสงเหนือที่คุ้นตา เหมือนกำลังเคลื่อนไหว…มีชีวิต
“ใช่ มัน…แปลกเกินไป” นาลาพึมพำ กล้องในมือสั่นเล็กน้อย
ทอมมีก้มลงดูนาฬิกา “ไปเรียกไหว่กับเอฟกันเถอะ พรุ่งนี้ไม่มีเรียนอยู่แล้ว คืนนี้ลุย”
เสียงหัวเราะของทอมมีเบาหวิว แต่พวกเขาแววตาจริงจังขณะเดินลุยหิมะกลับหอพักทรุดโทรมของโรงเรียนมัธยมอาร์คติกีก่อนจะเจอไหว่และเอฟ นาลาส่งภาพในกล้องให้ดู ทุกคนจ้องหน้ากันเงียบๆ ต่างรับรู้ว่าคืนนั้นจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป
เอฟ เด็กชายผิวคล้ำ ผมแดงสั้น รีบพูด “ถ้าเกิดอะไร…เหมือนที่พวกข่าวลือพูด—” ไหว่ เด็กสาวตัวเล็กๆ หน้าขาวซีดกับแววตาสีฟ้าจาง สวนขึ้น “งั้นยิ่งต้องไปดู อย่าพูดมากเถอะ ฉันไม่อยากให้ใครแอบตามไปถ่ายคลิปลงโซเชียลก่อนเรา”
ทอมมีพยักหน้า กระเป๋าเป้พาดบ่าแนบแน่น “คืนนี้เราไปด้วยกัน ไม่แยก ใครกลัวไม่ต้องไป” เขากลอกตาไปทางเอฟที่ลังเลเล็กน้อยแต่สุดท้ายก็ถอนหายใจ
ทั้งสี่คนเดินฝ่าความมืด ลอดท่ออุโมงค์ที่ปกคลุมด้วยน้ำแข็ง จนถึงเนินหุบเขาเหนือหมู่บ้าน หิมะสะท้อนแสงฟ้าอมเขียว ภายใต้เงาไม้สูงมืดลางๆ
“ฉันว่าสัญญาณนั้นมาจากแถวนี้แหละ…” นาลากระซิบจางๆ มือกำกล้องฟิล์มแน่นเหมือนเป็นเครื่องยึดเหนี่ยว ตัวเอฟเดินนำหน้าช้า ๆ มองซ้ายขวาระแวดระวัง ไหว่กระชับผ้าพันคอที่แม่ถักให้ ขณะที่ทอมมีหยิบไฟฉายอ่อนแรงมาส่องทาง
จู่ๆ มีเสียงสั่นไหวประหลาดแว่วมาจากด้านบน อากาศแปรปรวน หิมะป่นละเอียดกระจายเป็นสาย รอบตัวเย็นจัดจนหายใจติดขัด ทั้งสี่เผลอยืนชะงัก—เสียงเหมือนอะไรกลิ้งตกจากกิ่งไม้…
เอฟหันไปกระซิบ “นั่นเสียงอะไร” เสียงเขาแผ่วกว่าเมื่อกี้มาก ทอมมีเงียบไปวูบหนึ่งก่อนจะเงยหน้าส่องไฟฉายขึ้น
แสงไฟลอดผ่านเงาไม้ หน้าศพหมาป่าขนาดใหญ่ตกจากราวไม้ หูทั้งสี่หนาวยะเยือก เงามืดพาดผ่านดวงตาทุกคน
“ไปดูกัน” ไหว่พูดเบา ๆ มือกำมีดพกแน่น นาลาคลื่นไส้แต่ยังกดกล้องเก็บภาพ กล้องมือสั่นจนทอมมีต้องจับข้อแขนเบา ๆ
ซากหมาป่าถูกฉีกเปิด เศษเลือดกระเด็นเลอะหิมะ หน้าท้องเป็นรูแปลกประหลาด ไร้รอยกัดหรือรอยเล็บแบบธรรมชาติ เอฟหน้าเสียพูดไม่ออก เลียนแบบเสียงเงียบนาน ทอมมีผ่อนลมหายใจแรงครั้งหนึ่ง ถอนสายตามองฟ้า “สิ่งที่อยู่แถวนี้…มันไม่ได้เป็นแค่มนุษย์หรือสัตว์…”
ไหว่มองหาเบาะแสในซากศพ ก่อนหันมาด้วยสีหน้าเครียด “กลับก่อนมั้ย”
นาลาสั่นศีรษะ แววตาแน่นหนัก “ถ้าเราหนี มันจะตามมาเจอเราที่หออยู่ดี”
ทันทีที่กล่าวจบ เสียงแหลมสูงฟาดลมพุ่งผ่านยอดสน ทำให้ทั้งสี่คนหมอบลงกับพื้นอัตโนมัติ เงาใหญ่สีมืดวูบผ่านพงไม้ เป็นร่างเหมือนมนุษย์แต่เคลื่อนไหวแตกต่าง สายตาทุกคู่สบประสานในความกลัว
เอฟกัดฟัน คำถามติดริมฝีปาก “หรือมันจะเป็น…สิ่งในตำนานล่ะ?”
ไหว่พึมพำตอบเบา “ถ้าใช่ เราต้องหาความจริงก่อนที่คนอื่นจะรู้” เธอขยับมือจับสร้อยเส้นบางที่คอ เหมือนหวังให้มันปกป้องจากสิ่งลี้ลับ
ทอมมีหันบอกเสียงต่ำ “คืนนี้ไม่มีการแยกกลุ่ม กฎเดิม ใครเห็นอะไรก็บอกกัน ห้ามโกหก”
พวกเขายืนขึ้นอีกครั้ง ก้าวช้าๆ ไปในพรมหิมะ สายตาทุกคนระแวดระวัง มิตรภาพผูกพันและรอยร้าวแล่นผ่านบรรยากาศเย็นยะเยือกนั้น
ระหว่างเดินกลับ กล้องฟิล์มของนาลามีเสียงดังแปลก—เมื่อเอฟเปิดดูฟิล์มโดยไม่ได้ตั้งใจ ฟิล์มหยักเป็นรูปเงาประหลาดหลังเงาหมาป่า แทนที่จะเป็นแค่ผืนหิมะ นาลาเบิกตากว้าง “เราอาจถ่ายสิ่งนั้นติดมาแล้ว…”
ในห้องนั่งเล่นหอพักอุ่นๆ เสียงฮีตเตอร์ดังกลบความเงียบทั้งสี่สบตากัน ไม่มีใครรู้จะพูดอะไรดี ทอมมีกัดเล็บ ไหว่เหม่อมองหน้าต่าง เอฟกอดอกแน่น นาลากอดกล้องแน่นจนมือขาวซีด “เราต้องกลับไปอีก เราต้องรู้ว่ามันคืออะไร มันฆ่าหมาป่าได้…”
เอฟลังเล “ถ้าเราโดนแบบนั้นบ้างล่ะ?” ไหว่ตอบเสียงแผ่ว “เรารอดีกว่าให้มันเกิดขึ้นกับคนอื่น…” ทอมมีเอื้อมมือวางบนไหล่นาลา “เราต้องมีหลักฐานมากกว่านี้ ถึงจะไปบอกใครได้” ทุกคนในกลุ่มต่างมีสายตาแปลกแยกกันแต่ไร้ใครหยุดยั้ง อีกคืนกำลังเริ่มขึ้น
รุ่งเช้า เมืองหิมะแสงสีขาวส่องเรือนแววตาเหนื่อยอ่อน นาลายืนกับทอมมีต่อแถวซื้อขนมปังในโรงอาหาร ทอมมีเอื้อมหยิบแซนวิชสองชิ้น “ฉันเคยคิดว่าสิ่งแปลกในโลกมีแต่ในหนัง” เขาหัวเราะกลบเกลื่อน นาลามองนิ่งหัวเราะตามแบบฝืน ๆ
ทั้งสองเดินไปนั่งที่โต๊ะหน้าต่าง มองหิมะปลิวข้างนอก ทอมมีอ้าปากจะพูดแต่หยุดคิด “เมื่อก่อนเราเคยรู้ความลับของกันและกันหมดไหม?” นาลาสบตา “ไม่เคย มีแต่คิดว่าเรารู้น่ะ”
เอฟกับไหว่นั่งลง ตักข้าวต้ม เก้าอี้เอี๊ยดอ๊าดอย่างน่าอึดอัด ไหว่เปรย “เมื่อคืน…ฉันรู้ว่าพ่อเคยพูดเรื่องคล้ายกัน ตอนย้ายมาที่นี่ใหม่ ๆ เขาเห็นเงาคนวิ่งบนหิมะเช่นกัน” เขาระบายฟ้าเป็นทางยาว “ถ้าเราสืบย้อนดู เอกสารโรงเรียน หรือจดหมายข่าวเก่า อาจมีอะไร—” ทุกคนเงียบ นาลารู้สึกหัวใจเต้นเร่งแต่ก็มีความกลัวครึ้มเข้ามาแทน
