เสียงประตูบ้านที่เก่าคร่ำครึดังเคาะสองครั้ง เมื่อภัทรผู้เป็นพ่อลงจากรถแล้วเดินเข้ามายังบ้านที่ครั้งหนึ่งเคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ น้ำหอมของกลิ่นฝุ่นและความชื้นผสมมีลมพัดเข้ามา ทั้งหมดสร้างบรรยากาศที่ขมขื่นและความทรงจำเกี่ยวกับอดีตที่อยู่ในใจซึ่งแทบลืมไม่ลง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“พ่อ…” เสียงของมีนลูกสาววัย 18 ปีที่อยู่ในห้องนั่งเล่นฟังดูแผ่วเบา เช่นเดียวกับน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหวั่นใจ เธอผุดลุกขึ้นยืนจากโซฟา ชายหนุ่มผิวคล้ำที่ยืนข้างเธอไม่ทำให้บรรยากาศเปลี่ยนไปจากการมาถึงของพ่อ
ภัทรมองเข้าลึกไปยังดวงตาของมีน สายตาที่มีคำถามถูกถาโถมใส่เขาในวาระที่ควรจะให้ความอบอุ่น “เราจะแย่แล้วใช่ไหม?” ที่ภัทรได้ยินทำให้เขารู้สึกสั่นไหว หากคำตอบที่รู้สึกอยู่ในใจ กลับถูกเขากดลงไม่ให้ปรากฏออกมา
“ไม่, เราทุกคนยังมีแรงสู้” เขาตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างแข็ง แต่ในใจกลับรู้สึกอ่อนล้าพักใหญ่
เมื่อคืน, เสียงโทรศัพท์ในห้องที่ปิดสนิทดังขึ้น ทันทีที่กดรับคู่นั้นกลายเป็นความรู้สึกแห่งความสิ้นหวังเสียงเบา ๆ ที่บอกเรื่องราวที่เปลี่ยนชีวิตของเขาและครอบครัว…
เวลาผ่านไปในบ้านที่เงียบจนชวนอึดอัด ทั่วบริเวณถูกคลุมด้วยบรรยากาศแปลก ๆ ทุกคืนที่มีเสียงรอยเท้าบนพื้นไม้เก่า ยิ่งทุกคนอยู่บริเวณนี้นานเท่าไร ยิ่งเหมือนกำลังถูกห้อมล้อมด้วยความทรงจำอันมืดมิด ปรารถนาให้ทางหายจากขุมอารมณ์เครียดเครียดนี้
มีนเองก็อดไม่ได้ที่จะค้นคว้าหาความจริงเกี่ยวกับอดีตที่ติดอยู่ในบ้านแห่งนี้ สัดแยกต่างๆ กลายเป็นที่ซุกซ่อนความลับ และทุกอย่างดูเหมือนเชื่อมโยงกันไปหมด ในขณะที่พ่อของเธอกระนั้น หลีกหนีการเผชิญหน้ากับอดีตที่ถูกฝังไว้ในใจของเขาในฐานะผู้ใหญ่ที่รับผิดชอบ
และแล้วเรื่องเล่าแห่งความรักความสูญเสีย กำลังเผชิญหน้ากับความรักที่ต้องสูญเสียเมื่อสมาชิกในครอบครัวมีการต่อสู้ที่ยากลำบาก ต่อสู้เพื่อรักษาครอบครัวเอาไว้ ทุกครั้งที่มีนเข้าใกล้ความจริงจากอดีต เขาหลบหน้าเธอไป การขาดการสื่อสารนี้สร้างช่องว่างระหว่างพ่อและลูก
แล้ววันหนึ่ง มันถึงเวลาที่มีนต้องเลือกระหว่างความจริงหรือความทรงจำ พ่อของเธอต้องพิจารณาระหว่างการยอมรับอดีตหรือทิ้งลูกสาวไว้เพียงลำพังในการเดินทางทั้งหมด ทุกคนเกิดหลังจากการเลือกด้วยแรงผลักดันอันมหาศาล ไม่ว่าจะเป็นความกลัวต่อการสูญเสียหรือความหวังสำหรับอนาคต
คืนที่มืดมิด แสงไฟจากดวงจันทร์ลอดผ่านหน้าต่าง ส่องไปยังภาพถ่ายเก่าๆ ที่เคยมีแต่รอยยิ้ม จนกระทั่งภัทรจบการสนทนาแบบไม่คาดคิดว่า “คุณภาพของชีวิตจะขึ้นอยู่กับว่าเราจะจดจำสิ่งที่มีค่าในอดีตได้อย่างไร”
การตัดสินใจเกิดขึ้น มีนเลือกที่จะเผชิญหน้ากับความจริง ให้พ่อของเธอเห็นไม่ใช่แค่เสียงร้องไห้ แต่เป็นกำลังใจที่จะสานสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกให้เป็นจริง ในบรรยากาศที่เต็มไปด้วยอารมณ์ ภัทรเช็ดน้ำตาออกจากตา ขอโทษอย่างไม่คาดคิด เขารับรู้ถึงความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นและการเดินทางของความรักที่ต้องเติบโตในสถานการณ์ที่อึดอัด
สุดท้ายแล้ว ทั้งสองได้เรียนรู้ว่าความห่างเหินกับความรักต่างกัน มีการบอกลาและกล่าวคำว่า ‘ขอโทษ’ ซึ่งส่งอิทธิพลต่อทั้งชีวิตทั้งสองคน เรื่องราวจบลงที่ความอบอุ่นของความรู้สึกที่ฮึกเหิม แต่่ก็เปี่ยมไปด้วยบาดแผลที่ต้องเยียวยา
คืนนั้น ในเสียงลมหวิวไหวในบ้านเก่า เสียงแห่งความรักก้องกังวานไปในจิตใจ ผู้คนที่เหลืออยู่จะเป็นพยานการเติบโตของครอบครัวอย่างแท้จริง”
