ในหมู่บ้านชนบทที่เต็มไปด้วยความสงบสุข เสียงนกร้องและกลิ่นของดอกไม้นานาพันธุ์ฟุ้งกระจายไปทั่วหมู่บ้าน ขณะที่มาลัยสาวน้อยวัยสิบเจ็ดปี นั่งอยู่ใต้ต้นมะขามใหญ่ ปล่อยให้สายลมพัดผ่านเส้นผมอย่างเบาสบาย เธอมองไปที่เขาที่กำลังหยิบหนังสือออกมาจากกระเป๋าเดินทาง ด้วยรอยยิ้มที่สดใสและเปล่งประกายตา เขาคือสิทธิ์ หนุ่มหล่อแห่งหมู่บ้าน เขามักจะมีหนังสือดีๆให้เธอเสมอ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ในช่วงเย็น มาลัยชอบไปช่วยแม่ที่ร้านขายของชำเล็กๆ ของแม่ที่ขายของพื้นบ้านและอาหารพื้นเมือง แม่ได้สอนให้เธอรู้ถึงคุณค่าของการทำงานและความซื่อสัตย์ แต่วันนี้มาลัยกลับรู้สึกอึดอัด เมื่อเสียงของสิทธิ์ดังขึ้นมาอีก
“มาลัย! วันนี้เราไปอ่านหนังสือที่ริมคลองกันนะ” สิทธิ์ยิ้ม เล็กน้อย แต่มีบางอย่างในน้ำเสียงของเขาที่ทำให้ใจของมาลัยเต้นแรงขึ้น มาลัยตัดสินใจประชดตอบกลับไปว่า “ถ้าไปริมคลองแล้วจะต้องกลับบ้านมั้ย”
“แน่นอน!” สิทธิ์ตอบเสียงดัง จนทำให้หมายเซ็งใจของมาลัยต้องคิดมากขึ้นเกี่ยวกับทางกลับ
เมื่อไปถึงริมคลอง สายน้ำในคลองขุ่นข้นจากฝนที่ตกมาเมื่อคืน ดำน้ำตั้งแต่ต้นของต้นไม้ขนาดใหญ่ที่โค้งอยู่เหนือเปลือกน้ำ มาลัยนั่งอยู่ข้างสิทธิ์ทั้งสองคนจ้องมองกันด้วยสีหน้าเคร่งเครียด สิทธิ์เริ่มอ่านบทที่มาลัยให้เขาเขียนในหนังสือของเธออย่างตั้งใจ “กานต์กับแม่ จากความรักที่ไม่ถูกต้อง” และมาลัยรู้ว่ามันเกี่ยวกับเธอ
“ฉันเขียนมันเมื่อตอนที่เห็นคุณมองแม่” มาลัยพูดเสียงเบา ท่ามกลางเสียงน้ำไหล ทำให้สิทธิ์ขมวดคิ้วขึ้น นึกสงสัยในความหมาย แต่มือของเขายังถือหนังสือไว้แน่น
“มีอะไรที่ฉันควรรู้บ้างไหม” สิทธิ์ถามเสียงอ่อนลง
ความเงียบงันระหว่างทั้งสอง ทำให้บรรยากาศที่สบายกลายเป็นตึงเครียด ยามแดดอ่อนยามขึ้นลง ทางด้านของหมู่บ้านกลับถูกล้อมรอบด้วยความสงสัย และซ่อนเร้นไปด้วยปมความรักที่ทนทาน
เมื่อมาลัยอ้าปากจะตอบ คำพูดกล่องอยู่ในลำคอ ทำให้เธอรู้สึกเหมือนทุกคำพูดที่ออกมาอาจทำลายทุกอย่าง ทำให้สิทธิ์ต้องถอนหายใจออกมา แสดงให้เห็นถึงความไม่แน่ใจ
ทว่า สิทธิ์ไม่รอให้มาลัยตอบ เขายืนขึ้นแล้วระบายความรู้สึกออกไป “มาลัย ฉันรู้ว่าสังคมไม่ยอมรับเรา แต่ฉันรักเธอ”
มาลัยรู้สึกเหมือนมีสายฟ้าฟาดเข้าที่ใจ แต่คำว่า ‘รัก’ ของเขาแลดูแปลกประหลาด ณ ขณะนี้”
“ฉันไม่แน่ใจ…” มาลัยทิ้งประโยคนี้ให้ลอยออกไป สายน้ำที่ไหลข้างๆ เดินกุมมือของสิทธิ์เอาไว้ ไม่นานมาลัยก็เดินกลับบ้าน สนุกสนานกว่าที่คิด แต่เธอรู้ดีว่า สามารถเพียงแค่รักเขาเหมือนในจินตนาการเท่านั้น ที่กรรมนั้นไม่ได้อยู่ในโลกของความเป็นจริงเช่นนี้”
เมื่อมาลัยกลับถึงบ้าน เธอเห็นแม่กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงาน พลางพยายามเขียนความทรงจำของชีวิตเก่า อาจจะไม่ต้องการให้มาลัยรู้ แต่ตราบใดที่มาลัยสามารถมองเข้าไปในดวงตาของแม่ได้”
“มาลัย ไปรับประทานอาหารกัน” แม่เรียกเสียงอ่อนแรงและพยายามดึงรอยยิ้ม ทั้งที่ใจเธอไม่ต้องการเดินไปบอกแม่เกี่ยวกับสิทธิ์ ทำให้มาลัยได้แต่เงียบ แต่รู้ดีว่า ข่าวร้ายที่อาจเชื่อมโยงเข้าไปถึงหน้าร้านก็ยังไม่ถูกเปิดเผย
ในอีกไม่กี่สัปดาห์ถัดมา หลายคนในหมู่บ้านเริ่มพูดถึงสิทธิ์ ทำให้เขารู้สึกโดดเดี่ยวยิ่งขึ้น แม้เขาจะพยายามปกปิดความรู้สึก แต่คำพูดที่เล็ดลอดออกมาอย่างเฉยเมยกลับตามมาหาเขาในเวลาที่ท้อแท้ เมื่อนั้น มาลัยกลับมีความกังวลในความรักของเขาอัดพลังก้าวไปข้างหน้า
“มาลัย มันจะไม่เป็นสิ่งที่เราจะดีได้หรอก” สิทธิ์ตัดพ้อ วันนั้นต้องเป็นวันสุดท้ายที่พวกเขานอนฟังเสียงน้ำไหลอย่างมีความสุข
เมื่อความลับที่แท้จริงถูกเปิดเผยออกมา เมื่อมาลัยรู้ว่าผู้ปกครองของเธอเป็นใคร เธอกลับต้องเผชิญหน้ากับการตีสองหน้า ที่ทับซ้อนความเป็นจริงกับความรัก ระหว่างความรักที่ไม่อาจรับได้ และความสงสัยที่ตามหลอกหลอนอยู่เสมอ
เกิดอะไรขึ้นเมื่อความรักกลายเป็นข้อสงสัย? ความรักที่ปรากฏในวันนั้นได้กลายเป็นหนึ่งในความทรงจำที่มิอาจลืมเลือนของทั้งคู่ ที่พร้อมจะล่วงลงในช่วงโอกาสการเดินทางของชีวิตไปตลอดกาล…
