เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นในเช้าวันจันทร์ พินตื่นพลิกตัวอย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยกขึ้นกดหยุดเสียง ตาเธอแดงนิดๆ จากการนอนน้อย แสงแดดลอดผ้าม่านมาบนผ้าปูเตียงสีครีม เธอนอนจ้องเพดานครู่หนึ่ง รวบรวมแรงใจไปออฟฟิศใหม่ที่ยังไม่คุ้นเคย แม้ทำงานมาเกือบ半年 ความอึดอัดจากบรรยากาศในทีมก็ยังเกาะอยู่ในอก
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“รีบลุกได้แล้ว เช้านี้มีประชุมนะ” เสียงเตือนจากในหัว พินถอนใจ เดินไปล้างหน้าแปรงฟัน หญิงสาวผมสั้นในกระจกมีแววกลัวอะไรบางอย่างซ่อนในสายตา เธอดึงสูทเทาออกจากตู้ เข้าใจดีว่ายังไงก็ต้องเผชิญวันใหม่ ไม่ว่าจะพร้อมหรือไม่
ในสำนักงานเอเจนซี่โฆษณาแห่งนั้น แทนเดินง่วนอยู่ตรงเครื่องชงกาแฟ เขาหยิบแก้วเซรามิกสีกรมเข้มมาวางต่อกันสองใบ ใบหนึ่งของเขา อีกใบคือของใครคนหนึ่งที่เขาชอบแอบใส่ใจ พินยังไม่มาถึง เสียงรองเท้าส้นเตี้ยกระทบพื้นดังขึ้น แทนหันไปพร้อมรอยยิ้มน้อยๆ
“ตื่นทันเหรอ?” เขาเอ่ยติดตลก มองคนเบิกตาโต้ตอบเบาๆ
“ไม่ทันก็ไม่มีใครลุกมาทำงานวันนี้หรอกปะ” พินยิ้มอ่อน หยิบแก้วขึ้นมาแบบซึมซับความอบอุ่นไว้ เธอสูดกาแฟที่แทนชง รสเข้มแต่กลิ่นวานิลลาเหมือนเดิม
“เดี๋ยววันนี้คงหนัก งานลูกค้าเพียบ” แทนเปรย สีหน้ากังวลแต่ซ่อนด้วยรอยยิ้ม ทำเป็นชิวแต่ในใจเต้นแรงไม่ต่างจากทุกเช้าที่ต้องเจอพิน
เสียงโทรศัพท์ดังขัดจังหวะความเงียบสนิทในระหว่างพวกเขาสองคน พินคุยโทรศัพท์กับหัวหน้า ได้แต่พยักหน้ารับ ๆ แต่สายตาแอบมองแทนที่ยังยืนอยู่ใกล้ ๆ เพื่อให้กำลังใจ
“วันนี้อย่าทำอะไรพลาดเลยนะ” เธอบ่นเบา ๆ แล้วนั่งลง
แทนปรายตามอง พร้อมเอ่ยเสียงเบา “จะเฝ้าไว้ให้ ไม่ให้ใครว่าเธอได้หรอก”
พินชะงักเล็กน้อย ไม่ตอบ แค่เงียบไปชั่วคราวก่อนจะเริ่มเปิดคอม ทำท่าทางจริงจังแต่มุมปากยังอบอุ่นอย่างที่เธอไม่เคยยอมรับกับตัวเอง
เทียบท่ากันที่ห้องประชุม หัวหน้าทีมอรรถพรเอ่ยเสียงขึงขัง ประชุมเช้าเปลี่ยนบรรยากาศให้ตึงเครียดโดยเฉพาะเมื่อเจ้านายเพ่งสายตาไปที่สไลด์ เอกสารผลงานลูกค้ารายสำคัญถูกนำขึ้นจอ
“ไอเดียของทีมเรายังไม่คม ต้องดึงความรู้สึกมากกว่านี้” อรรถพรวิจารณ์ ท่ามกลางสายตามากมายพินเงียบกริบ มือจิกกระดาษ สายตาเหลือบไปหาแทนที่นั่งฝั่งตรงข้าม เขาส่งแววตาให้กำลังใจ ไม่นานเธอยกมือขึ้นเสนอไอเดียเสียงเบา กลัวผิดพลาดเพราะเคยเผลอตัดสินใจพลาดในโปรเจ็คต์เก่าๆ กับทีมเดิม
ประชุมผ่านไป พินถอนหายใจยาว แทนเดินตามออกมา ไม่พูดอะไร แค่เดินคู่ข้างๆ จนถึงระเบียง เขาล้วงกระเป๋าตัวเอง ก่อนยื่นช็อคโกแลตแท่งเล็กให้ เธอรับไป หัวเราะเบาๆ
“เลี้ยงเพราะสงสาร หรือเพราะอยากเห็นฉันยิ้มกันแน่” พินถามขำๆ แต่เสียงเบาหวิวในช่องอกแปลกไป
“แค่ไม่อยากให้เธอเครียดงาน…แค่นั้นเอง” แทนตอบ แววตาหลีกเลี่ยง ก่อนขยับตัวเอามือกอดอก คล้ายจะปกป้องตัวเองจากความรู้สึกอะไรบางอย่าง
กลางวัน ทีมออกไปกินข้าวร้านประจำ พินนั่งมุมสุด โต๊ะเสียงดังแต่ทั้งเธอและแทนกลับพูดน้อยลงจนน่าแปลกใจ มีเพียงบรรยากาศเงียบๆ ที่แอบแทรกอยู่
“เธอไม่พูดอะไรเลย ไปเครียดกับหัวหน้ามา?” แทนถามระหว่างแยกช้อนจากจานส้มตำ
พินส่ายหน้า “แค่เหนื่อยนิดหน่อย…แล้วก็” เธอหยุดส่งสายตาให้ปรับลึกขึ้นแต่ไม่กล้าบอกต่อ
แทนไม่ซัก คงรู้ว่าคำพูดไม่จำเป็นเสมอ บางครั้งการนั่งข้างกันเงียบ ๆ ก็ดีที่สุด พวกเขาจบมื้อกลางวันแบบเงียบ ๆ ต่างคนต่างจมในความคิด
เย็นวันนั้น ฝนตกกระหน่ำ เหมือนฟ้ามีเรื่องจะพูด พินติดร่มคนเดียวหน้าตึก แทนยืนข้าง ๆ ส่งร่มให้
“เอาไป เดี๋ยวฉันกางอีกคัน”
“กลัวเปียกเหรอ?” เธอยิ้ม ท่าทางล้อเล่นเจือด้วยเสียงเศร้า
“กลัวเธอไม่สบายมากกว่า”
พินหัวเราะกลบเกลื่อน แต่สายตายังหลบ ไม่กล้าสบตานานเกินไป
สองสัปดาห์ต่อมา งานยุ่งจัด โปรเจคต์ใหม่มากองเต็ม พินกลับทำงานพลาด โดนหัวหน้าตำหนิกลางห้องทุกคน เธอหน้าเสีย รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบเหยียบหลังคอ ไม่กล้าเงยหน้า มองใคร
แทนนั่งนิ่งตลอด ไม่แก้ตัวแทน ไม่พูดห้าม แต่หลังประชุม เขาตามไปห้องน้ำชาย ขึงหน้ามองกระจก ทุบกำปั้นลงหมัดเดียวเบาๆ ประสาทเสียที่ช่วยอะไรไม่ได้
คืนนั้น พินเดินเข้าเซเว่นฝ่าฝน ซื้อข้าวกล่องด้วยท่าทางเศร้า แทนเดินตาม เหมือนบังเอิญแต่ไม่ใช่ บุคลิกนิ่งแต่เอาใจใส่ของเขาเป็นกำแพงที่พินอ่านใจยาก
“ออกไปกินข้าวด้วยกันไหม” แทนถามเสียงเบาในร่มที่ถือสองคน
“ไม่ดีกว่า…วันนี้เหนื่อยขออยู่คนเดียว” พินบอกไม่ยิ้ม
ทั้งคู่ยืนใต้แสงไฟหน้าร้าน ไม่มีใครพูดอะไรกันอีกสักพัก ก่อนแทนก้มหน้า “โอเค…แต่ถ้าต้องการใครคุยด้วย…ฉันอยู่ตรงนี้ตลอด”
เสียงฝนกลบทุกอย่าง พินเงียบ กำลังจะเดินไป แต่หันหลังกลับมาหาแทน “ขอบใจนะ…ที่ไม่ปล่อยให้ฉันล้มลงจริง ๆ”
วันต่อ ๆ มา พวกเขาระวังระยะห่างมากขึ้น เส้นบาง ๆ ของมิตรภาพเริ่มแตกต่าง พินหาเวลาคุยกับแทนให้น้อยลง ช่วงบ่ายวันหนึ่ง เธอเห็นแทนพูดคุยใกล้ชิดกับพิม รุ่นน้องในทีม ใจเธอเต้นแปลกๆ ความอิจฉาแล่นเข้ามาแบบยากอธิบายเอง
คืนนั้น พินกลับบ้านคนเดียว ทบทวนกับใจตัวเอง บนเตียงห้องเงียบ เธอหยิบโทรศัพท์มาแต่ไม่กล้าพิมพ์หาแทน ทั้งที่อยากบอกให้เขาอยู่ใกล้ ๆ ที่สุด
วันรุ่งขึ้น แทนหลบหน้าพินนิด ๆ เพราะกลัวว่าการดูแลมากเกินไปจะทำให้ทุกอย่างแปลกไป “ยิ่งหวังดี…ยิ่งดีไม่พอสำหรับเธอหรือเปล่านะ” เขาคิดเงียบๆ กลัวคำตอบที่อยู่ลึกในหัวใจ
งานยุ่งเข้าจริง ที่ประชุมพาทีมไปค้างรีสอร์ตนอกเมืองเพื่อทำ Brainstorm สองวัน ทุกคนเมากันหนักตอนกลางคืน พินนั่งอยู่ริมสระว่ายน้ำคนเดียว แทนเดินผ่านมาเห็นเข้าก็นั่งลงข้าง ๆ ไม่ได้พูดอะไรนาน
“เหนื่อยไหม” แทนถามช้า ๆ
“มาก…เหมือนไม่เคยรู้จักตัวเองดีพอ จะเอาอะไรกันแน่”
แทนไม่ตอบ เขาแค่ส่งเบียร์กระป๋องให้ พินรับแล้วหัวเราะทั้งน้ำตา เธอเอ่ยเสียงสั่น “ขอบใจนะที่ไม่พยายามแก้ปัญหาทุกอย่างให้ฉัน”
“ฉันอยากอยู่ข้าง ๆ แค่ตอนนี้ ไม่ต้องเป็นฮีโร่”
ระหว่างความเงียบยาว สายตาสองคนสบกัน ใกล้กันกว่าทุกครั้ง พินเหมือนจะพูดอะไรสักอย่างแต่หยุดไว้ ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว “บางทีเราน่าจะกลับไปเป็นเหมือนเดิมดีกว่ามั้ง”
แทนนิ่งไป แล้วตอบโดยไม่มองหน้าเธอ “เหมือนเดิมไม่ได้แล้ว…”
รุ่งเช้า ทุกอย่างกลับเข้าสู่ความจริง ระยะห่างเพิ่มขึ้นอีกระดับ พินหลบหน้าแทน เธอจมอยู่ในความรู้สึกผิดหวังกับใจตัวเองที่ชอบกีดกันความหวังดี แต่ก็ไม่กล้าเปิดใจ
แทนเองก็ไม่ต่าง หวังจะขยับความสัมพันธ์ แต่ก็กลัวว่าทำแล้วอาจเสียเพื่อนที่ดีไปตลอดกาล เขาเอาแต่เฝ้ามองพินเงียบ ๆ รอคำตอบที่ไม่กล้าเอ่ย
ท่ามกลางความอึดอัด ความลับในใจของพินคล้ายจะระเบิด มีเหตุการณ์ที่ทำให้โปรเจคต์สำคัญเกิดปัญหาใหญ่ พินพลาดข้อมูลสำคัญเพราะรับผิดชอบหลายส่วน เธอถูกเรียกไปพบหัวหน้าสองต่อสอง ความกังวลและความกลัวถาโถม กลัวถูกไล่ออก กลัวต้องเปลี่ยนเส้นทางฝันอีกครั้ง
แทนรู้เรื่อง รีบวิ่งตามเข้าไปช่วยเจรจาด้วย ทั้งที่รู้ว่าอาจถูกตำหนิไปด้วย แต่เขาไม่สนใจ หัวหน้าซักถาม เสียงในห้องประชุมดังเครียด พินนั่งเงียบ ร้องไห้ไม่กล้าเงยหน้าออกมาหาแทน
เย็นวันนั้น พินนั่งหัวฟุบลงกับโต๊ะทำงาน ไม่มีใครเหลืออยู่ในออฟฟิศนอกจากแทน เขาเดินเข้ามา วางมือบนไหล่เบา ๆ ไม่พูดอะไร ปล่อยให้เวลาผ่าน
เงียบเนิ่นนานกว่าพินจะพูด “บางที…ฉันเองแหละที่พังทุกอย่าง ฉันตัดสินใจผิดไปไม่รู้กี่ครั้ง…”
แทนมองสบตา “ฉันก็มีเรื่องผิดพลาดของตัวเอง ไม่ใช่เธอคนเดียวหรอก อย่าแบกทุกอย่างไว้คนเดียวได้ไหม”
น้ำตาคลอเบ้า แต่พินหัวเราะ ผ่านเสียงสะอื้น ลมหายใจยาว “ฉันกลัว…กลัวแม้แต่จะเริ่มใหม่…ที่ไหนสักที่ แล้วสุดท้ายต้องล้มเองอีก”
แทนไม่ดึงเธอมากอด เขาเพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น แต่หัวใจเขาเปิดกว้างกว่าทุกที
วันต่อไป พินขอลางาน หายไปจากออฟฟิศครึ่งเดือน เจ้าของห้องเช่ายังเห็นว่าเธอนอนร้องไห้คนเดียวบ่อย ๆ ไม่ติดต่อใคร แม้แต่แทนก็ไม่กล้าทักบ่อย ช่วงนั้นเขาเฝ้าฝันถึงวันเก่า ๆ และอดคิดไม่ได้ว่า จะได้พบหน้าพินอีกมั้ย หรือต้องปล่อยให้เธอเดินไปบนทางใหม่ลำพัง
วันหนึ่ง แทนกลับเจอจดหมายสั้นใต้โต๊ะทำงานของตนเอง “ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาทั้งหมด…ฉันขอยืมกำลังใจเธอไว้หน่อยนะ ถ้ากลับมา…จะบอก”
สองเดือนผ่านไป งานในออฟฟิศก้าวไปอีกขั้น แต่แทนดูเงียบลง ไม่เหมือนทุกที เขาเริ่มมองหาความหมายชีวิตในสิ่งอื่น ลองออกกำลังกายมากขึ้น คุยกับเพื่อนร่วมงานบ้าง แต่ทำใจให้เลิกรอไม่ได้เสียที
คืนหนึ่ง ขณะเดินกลับห้อง เชือกผ้ารองเท้าหลุด เขาหยุดนั่งขอบถนน เงยมองท้องฟ้าแล้วถอนหายใจยาว ในมือกำจดหมายของพินไว้แน่น
เสียงข้อความเข้าโทรศัพท์ดังขึ้น “ถ้าออกไปเดินเล่นด้วยกันได้ไหม คืนนี้”
แทนหยุดชะงัก รีบตอบกลับทันที “อยู่ตรงสวนข้างล่าง”
ไม่นานนัก พินเดินเฉียดเข้ามา ผมยาวขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเหนื่อยล้าแต่มีแววมั่นใจมากกว่าเดิม เธอนั่งลงข้างแทน หัวใจสองดวงเต้นสอดคล้องในความเงียบ
ไม่มีใครพูดอะไรนานนัก แต่สุดท้ายพินเป็นฝ่ายเอ่ยคำแรก “ช่วงที่ผ่านมาฉันเริ่มรักตัวเองมากขึ้น…ถึงกล้าเดินมาหาเธอ…ขอบคุณนะที่อดทนรอ ถึงจะไม่รู้อะไรจะเกิดต่อจากนี้…แต่ขออยู่ในตอนนี้ กับเธอได้ไหม”
แทนหลับตา กลั้นน้ำตาไว้ เขาเอามือแปะหลังมือพินเบา ๆ ใต้แสงไฟสวนสาธารณะ ไม่ต้องคำสารภาพ ไม่ต้องฉากจูบ มีแค่ลมหายใจของสองคนที่เลือกพากันไปต่อช้า ๆ ในเส้นทางของหัวใจที่เปลี่ยนแปลงและเติบโต
