เสียงฝนตกพรำเบา ๆ รินลงบนหลังคากระเบื้องร้านกาแฟเล็ก ๆ ตรงซอยรกร้างกรุงเทพฯยามหัวค่ำ โต๊ะริมกระจกเต็มไปด้วยเงาสลัว ภาคินลากกระเป๋าโน้ตบุ๊กเก่าเข้ามา เขาเลือกมุมนั่งประจำ—ตรงหน้าต่างฝั่งขวา—เพราะชอบดูหยาดฝนไหลลงบนชั้นกระจกเป็นเส้นยาว ๆ ราวกับน้ำตาที่ไม่กล้าหลั่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!แต่วันนี้เขากลับต้องหยุดชะงัก ฟ้านั่งกอดหนังสือปกสีฟ้าอยู่ตรงตรงข้าม โต๊ะนั้นคือที่โปรดของเขา แต่คืนนี้กลายเป็นของเธอ หญิงสาวสวมเสื้อไหมพรมสีซีด ใบหน้าง่วง ๆ กับผมยุ่งเล็กน้อย เธอเหลือบมองเขาเร็ว ๆ แล้วก้มกลับไปเขียนบางอย่างในสมุดจด
เขาได้แต่หลบสายตา ลังเลว่าจะไปนั่งที่ไหนดี ก่อนจะตัดสินใจถามแบบแอบขัดเขิน “ที่นี่ว่างไหมครับ” เสียงฝนทำให้เขาต้องพูดดังขึ้น หญิงสาวเงยหน้า สบตาสั้น ๆ “ถ้าคุณไม่รังเกียจก็ได้นะคะ” น้ำเสียงเธอเบาเหมือนฝน ภาคินนั่งลงอย่างเก้อ ๆ มือวางโน้ตบุ๊ก ทันทีที่นั่งตรงข้าม ฟ้าก็พลิกหน้าสมุดจด ราวกับกำลังซ่อนบางอย่าง
บาริสต้าส่งสายตาอมยิ้มมาให้ “เอาเมนูเดิมไหมคะคุณภาคิน” เขาพยักหน้าพลางเหลือบมองหญิงสาว ฝนยังคงชะล้างกรุงเทพในความเงียบแปลก ๆ
เสียงแกร๊กของช้อนคนกาแฟข้าง ๆ ทำให้ฟ้าเงยขึ้น เธอมองออกไปนอกหน้าต่างก่อนถามด้วยเสียงที่แผ่วเบา “คุณมาที่นี่ทุกวันหรือคะ” สายตาของเธอไม่จ้องเขาโดยตรง คำถามนั้นดูตั้งใจแต่เหมือนไม่ต้องการคำตอบลึกซึ้งนัก
“ครับ…เหมือนเป็นที่ปลอดภัยดี” เขาหัวเราะเบา ๆ “แต่ปกติไม่มีใครแย่งโต๊ะ”
ฟ้าหัวเราะบาง ๆ มุมปาก มือยังลูบบนหน้าสมุด “ขอโทษนะคะ ถ้าทำให้เสียที่”
“เปล่าครับ—ผมดีใจที่มีเพื่อนร่วมโต๊ะ” แล้วความเงียบก็เข้ามาแทรก เขามองลอดช่องหน้าต่าง พบเพียงไฟถนนกับหยาดฝนบาง ๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ เพราะเธอยังคงเขียนอะไรบางอย่างลงบนสมุดนั้นอย่างเคร่งเครียด
หลายวันต่อมา ภาคินเริ่มรู้สึกว่าความเงียบของเธอมีอะไรซ่อนอยู่ เขามักเห็นเธอมาคนเดียวทุกคราวที่ฝนตก วันหนึ่งเขาตัดสินใจทัก “คุณ…” เขาชั่งใจ “ชอบเขียนหนังสือเหรอครับ”
ฟ้าลังเล—มีบางอย่างในแววตาของเธอวูบผ่าน “ก็นะ… บางทีก็เขียน บางทีก็แค่เขียนให้ลืม” เธอยิ้มน้อย ๆ “คุณล่ะ ทำงานอะไรเหรอ”
“แต่ก่อนอยู่บริษัทไอที เดี๋ยวนี้—ว่างงาน เสียมากกว่าสิครับ” ภาคินถูปลายแก้วแก้เก้อ อายที่จะพูดความจริง
หญิงสาวพยักหน้า “ฉันเป็นนักเขียนฟรีแลนซ์—อาชีพที่บ้านไม่เข้าใจเลย” เธอดูจะสบายใจขึ้นนิดหน่อย
หลังจากคืนนั้น ทั้งคู่เริ่มเจอกันบ่อยขึ้น ฝนกลายเป็นเครื่องหมาย ขณะที่เสียงเปียโนจากเครื่องเสียงร้านเก่าดังคลอ พวกเขานั่งข้างกัน บางวันมีบทสนทนาเรื่องหนังสือ บางวันมีแค่ความเงียบ แต่ต่างก็รู้สึกถึงความสบายที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ย
เรื่องราวกลับเปลี่ยนไปในเย็นวันหนึ่ง เมื่อฟ้าเดินเข้ามาร้านด้วยดวงตาช้ำ เธอทิ้งตัวลงตรงข้าม เขาสังเกตว่ารอยยิ้มของเธอหายไป
“วันนี้วันเกิดแม่ค่ะ” ฟ้าเอ่ยเบา ๆ “แต่แม่ไม่อยู่แล้ว” เธอลูบหน้าสมุดมุมเดิม น้ำเสียงพยายามไม่สั่น
เขานิ่งไป ก่อนถามแบบเอาใจ “คิดถึงมากมั้ยครับ”
“คิดถึงจนไม่รู้จะวางมืออย่างไร” เสียงเธอหม่นเศร้า ความเงียบเข้าครอบงำอีกครั้ง—แต่นี่ไม่ใช่ความเงียบที่อึดอัด มันคือความเข้าใจบางอย่าง
“ผมก็เคยเสียคนสำคัญ” เขาเอื้อมมือคว้าแก้วน้ำตรงหน้าแทนที่จะจับมือเธอ “แต่บางที เวลาไม่ได้เยียวยาอะไรจริง ๆ ใช่ไหมครับ”
ฟ้าพยักหน้า ทอดสายตาออกไป หยาดน้ำตาคลอเพียงครู่เดียวก่อนเธอจะปาดออกอย่างรวดเร็ว เธอยิ้มจาง ๆ แล้วลอบขำ “นี่เราเศร้ากันไปถึงไหน”
“เศร้าเพราะจำได้ว่าเคยมีความสุขมั้งครับ…” สายตาของเขาจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหลบตาอีกครั้ง
หลังเหตุการณ์นั้น ภาคินกับฟ้าเริ่มเปิดใจต่อกันมากขึ้น เขาเล่าเรื่องเพลงที่ตนแต่งแต่ไม่กล้าให้ใครฟัง ฟ้าเล่าเรื่องนิยายที่ถูกปฏิเสธซ้ำ ๆ ทั้งคู่เปลี่ยนจากแค่คุยกันเรื่องฝน เป็นแบ่งปันเรื่องราวภายในใจ แลกเปลี่ยนเพลง หนังสือ ทั้งหวังและกลัวที่จะข้ามเส้นแบ่งของความเหงา
เย็นวันหนึ่ง ฟ้าเอ่ยว่า “คุณคิดว่าคนเราจะเริ่มใหม่ได้จริงไหม” เธอเสียงสั่นและสบตาอย่างตั้งใจ
ภาคินนิ่งไปนาน “ไม่รู้นะครับ—แต่ถ้ายืนนิ่ง ๆ ในที่เดิมบางทีฝนมันก็ตกซ้ำที่เดิมเรื่อย ๆ”
เธอยิ้ม “แล้วถ้าเราเดินออกจากร้านนี้ดีไหม” ฟ้าถามเหมือนเล่น แต่แววตาจริงจัง
“ฝนมันแรงนะครับ” เขายิ้มเก้อ “แต่ถ้ามีคนเดินด้วยกันก็อาจไม่เปียกเท่าไหร่”
ทั้งคู่หัวเราะเบา ๆ ความรู้สึกบางอย่างค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นโดยไม่ต้องพูด
เวลาผ่านไป จนวันหนึ่งภาคินเริ่มคิดมาก เขาสังเกตว่าฟ้าดูห่างเหินกว่าทุกที คำตอบสั้นลง รอยยิ้มจาง ๆ เหมือนของคนมีบางอย่างซ่อนอยู่ เขาตัดสินใจถาม “มีอะไรไม่สบายใจหรือเปล่าครับ”
ฟ้าลังเล ใจเธอดูอึกอัก “เปล่าค่ะ แค่…มีงานต้องรีบทำ…”
แต่ความจริงเขารู้สึกได้จากท่าทีว่าเธอเริ่มมีระยะห่าง เงียบกว่าเดิม เขาไม่กล้าถามต่อ แค่พยายามยิ้มคุยตามปกติ หัวใจเหมือนถูกหยาดฝนหยดใส่จนชื้นเย็นขึ้นเรื่อย ๆ
ผ่านไปหลายวัน ฟ้าไม่ได้ปรากฏตัวที่ร้านอีก ติดต่อไม่ได้ ภาคินเดินผ่านร้านกาแฟทุกเย็น ฝนตกก็ยังไม่มีเธอ เงาใจที่เคยอุ่นตอนนี้กลายเป็นความว่างเปล่ากัดกร่อนหัวใจ
คืนหนึ่งในวันที่ฝนตกหนักเหมือนวันแรกที่เจอ ภาคินนั่งซ่อนตัวเองในร้าน พยายามเขียนเพลงใหม่ อารมณ์ที่ค้างคากลับรบกวนจนแต่งได้แต่ถ้อยคำซ้ำ ๆ เขาท้อใจ มองออกไปเห็นเงาร่างหนึ่งมายืนใต้ชายคา
หญิงสาวกลับมา ฟ้าถือสมุดจดเล่มเดิม ใบหน้าโทรมและเปียกปอนกว่าคืนก่อน ๆ เธอเดินเข้ามาช้า ๆ ชั่งใจว่าควรทิ้งระยะห่างหรือไม่
“เมื่อคืนฝันถึงเพลงคุณ” เสียงฟ้าเบาเหมือนฝนที่หยุดแล้ว “ขอโทษที่หายไป ฉันแค่…กลัวจะเสียใจอีก สุดท้ายก็ไม่ได้เริ่มนิยายใหม่เสียที”
ภาคินมองเธออึ้ง เงียบอยู่นาน “ผมเองก็กลัว—ทั้งที่เราไม่เคยเริ่มจริง ๆ” เขามองมือของตัวเอง “กลัวจะไม่ได้แต่งเพลงอีก กลัวเสียคนที่…สำคัญโดยไม่รู้ตัว”
สายตาของฟ้าเต็มไปด้วยความลังเล เธอขยับเข้ามาอีกนิด “แล้วเราจะทำยังไงดี”
บรรยากาศเงียบลงชั่ววูบ ฝนหยุดตกแล้ว ฟ้ายื่นสมุดจดมาให้ “วันนี้ฉันไม่ได้มาเขียนเรื่องใหม่…ฉันมาเพื่อลบอดีตที่เขียนไว้อยู่ข้างใน”
ภาคินรับสมุดนั้นอย่างงง ๆ เปิดไปเจอหน้าแรก—เป็นกลอนเก่าที่เธอเขียนถึงคนรักเก่าซ้ำ ๆ อยู่เพียงหน้าเดียว
“ฉันเขียนเรื่องเดิมวนไปวนมา ตั้งแต่เขาทิ้งฉันตอนแม่เสีย ทุกวันฉันแอบมาเขียนที่นี่ เพราะไม่กล้ารับความเปลี่ยนแปลง” เธอยิ้มจาง ๆ “ฉันกลัวเริ่มใหม่…กลัวจะรักใครอีก”
ภาคินใจเต้นแรง เขาไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่ยิ้มอ่อน “ผมเองก็เคยทิ้งใครไว้ข้างหลังเพื่อไล่ตามฝัน…แต่กลายเป็นว่าฝันนั้นก็ทำร้ายผม”
ทั้งคู่สบตากันนาน มีเพียงเสียงกาน้ำเดือดและเสียงลมหายใจที่ดังมากกว่าฝน
“เราเดินออกไปด้วยกันดีไหม” ฟ้าถามเบาบาง “ไม่ต้องลืมเรื่องเก่า แค่ให้โอกาสเริ่มเรื่องใหม่”
เขาพยักหน้า มือทั้งสองคนเกือบแตะกันแต่ก็ลังเลเล็กน้อย
“จะเดินไปทางไหนครับ”
“ไปที่ที่ฝนหยุดตก…หรือถ้ายังตก ก็เดินไปพร้อมกัน”
ทั้งสองหัวเราะ ฝนกลายเป็นเพียงเสียงข้างหลัง ภาคินหิ้วโน้ตบุ๊ก ฟ้าถือสมุดจด พวกเขาเดินเคียงข้างออกจากร้านสู่ถนนว่างเปล่าในคืนเปียก ๆ สองเงาทอดยาวใต้ไฟถนน งดงาม—เหมือนหัวใจที่ค่อย ๆ ยอมให้อภัยอดีตและเริ่มรักอีกครั้ง
แต่ละก้าวของพวกเขา ช้าบ้างเร็วบ้าง…ท่ามกลางไอฝนใจกลางกรุงเทพฯ กับบทเพลงและเรื่องที่ยังรอการเขียนในวันพรุ่งนี้
