ประธานชมรมที่ไม่เคยสมัคร
เช้าวันจันทร์ที่ลานหน้าอาคารนิเวศวิทยามหาวิทยาลัยเต็มไปด้วยใบปลิวปลิวว่อนและภาพถ่ายใบหน้าแปะเป็นตาราง ๆ คล้ายโปสเตอร์หาเสียง แต่มีโปสเตอร์หนึ่งที่ห้อยพิงต้นไม้แล้วสั่นตามลมจนแทบหลุดออกมา แถว ๆ ใต้โปสเตอร์นั้นมีนักศึกษาเกาะกลุ่มวิกฤตกันมากกว่าปกติ…
โปรเจกต์หน้าตายของภูผา
เสียงกระดิ่งหอนเรียกยามเช้าที่มหาวิทยาลัยสตรีวิทยา-ปริทัศน์ ไม่ใช่เสียงกระดิ่งธรรมดา แต่เป็นเสียงเตือนว่าห้อง C-312 กำลังมีเหตุการณ์ที่คนเดินผ่านต้องชะงักมอง ภูผา หนุ่มปีสามที่หน้าเหมือนโฆษณานมถั่วเหลืองเพราะยิ้มตลอดเวลา กำลังยืนบนเก้าอี้…
หอพักหกชั้นกับความจริงที่ลื่นไถล
เสียงโทรศัพท์ดังตอนตีหนึ่ง เสียงลมพัดผ่านบานหน้าต่างที่เปิดทิ้งไว้อย่างไม่ตั้งใจ และเสียงหัวใจที่เต้นผิดจังหวะของคินก็กำลังเล่นตลกกับเขา “คิน! เปิดหน่อย!” เสียงปลุกจากเพื่อนร่วมห้องดังขึ้นพร้อมกับการเคาะประตูแรงจนรูปโปสเตอร์บนผนังสั่น…
มหากาพย์ปลอมตัวของกาย: เมื่อนักแสดงสมัครเล่นต้องรับบทเป็นตำนาน
เสียงแตรจักรยานยาวหนึ่งเสียงกับพื้นฐานของกลองยางทำให้เช้าวันสุดท้ายของภาคเรียนเปิดฉากอย่างวุ่นวาย หอพักนักศึกษา ชั้นสามของมหาวิทยาลัยศิลป์สาทรเต็มไปด้วยกลิ่นกาแฟสกปรกและโปสเตอร์โชว์ที่ถูกลอกแล้วติดซ่อมไม่เป็นทรง “กาย ตื่นได้แล้ว…
เทศกาลภาพยนตร์ที่ไม่มีคนรู้จัก (และคนตลกทั้งม.ปลาย)
เสียงไซเรนของมอเตอร์ไซค์ส่งผลให้ห้องชมรมภาพยนตร์ของมหาวิทยาลัยสะดุ้ง ภามโยนกระดาษโปรโมตลงบนโต๊ะอย่างรวดเร็ว ขณะที่มะปรางยืนพิงประตู เหมือนจะหัวใจวายแต่ยังไม่ยอมล้มลงจริงๆ “ภาม นี่มันอะไรกัน?” มะปรางถาม…
หอแห่งความจริง (แต่ไม่จริงทั้งหมด)
คืนแรกของเทอม มะยมสะพายเป้ใบเก่าเดินฝ่าสายฝนเข้าหอพักเก่าแก่ที่เรียกกันเล่น ๆ ว่า ‘หอช้างเล็ก’ เพราะทาสีประตูเป็นคอนทราสต์กับป้ายโลหะซึ่งห้อยไม่มีไฟสามดวงดูเหมือนงวงช้างพะงาบ ๆ “มะยม! มาถึงแล้วหรือ?”…
ละครของปอนด์: ความจริงที่ทำให้หัวเราะ
เสียงประกาศผ่านลำโพงของอาคารศิลปกรรมดังขึ้นพร้อมกับเสียงวิ่งของนักศึกษาที่แกว่งกระเป๋าไปมา เสียงโห่ต้อนรับ แว่วมาเป็นชั้น ๆ เหมือนผู้กำกับหนังเงียบที่พังคาเก้าอี้ ปอนด์ชนกับป้ายรับสมัครชมรมละครจนป้ายเกือบตก เขาหยุดหายใจสองครั้งก่อนจะยิ้มให้คนตรงหน้า…
สัญญากลางเวที
เสียงตบมือบนเวทีดังไม่ตรงกับเพลง เสียงส้นรองเท้าทับกันกับสายไฟ และหน้ากากหมีที่ควรจะน่ากลัวกลับกลายเป็นน่าขำในแสงสีที่ผิดมุม นี่คือการซ้อมกลางคืนของชมรมละคร ‘เวทียุคใหม่’ ในมหาวิทยาลัยขนาดกลางที่เพิ่งผ่านฤดูสอบมาไม่ทันหายเหนื่อย “ปั้น!…
โครงการลวงโลกของตั๋ง
เสียงกระดิ่งประกาศงานสัปดาห์ชมรมดังขึ้นกลางสนามหญ้ามหาวิทยาลัย ยัยนักศึกษาในชุดชมรมหลายสีต่างยืนยิ้มแจกใบปลิว คนผ่านไปผ่านมาจูงรถเข็นขายเครป ทำให้กลิ่นน้ำตาลไหม้ลอยไปไกล ตั๋งยืนหน้าซุ้มชมรม ‘เพลงบำบัดเพื่อชุมชน’ โดยไม่มีใบปลิว ไม่มีป้าย…
ชมรมวุ่นรัก (และการโกหกเล็ก ๆ)
เสียงคีย์การ์ดดังแปะ ๆ ในลานหอพักช่วงย้ายของ เด็กมหาวิทยาลัยคู่หนึ่งลากกระเป๋าเดินทางล้มครืน ใบหน้าทั้งคู่ยังมีความตื่นเต้นปนเหนื่อยล้า หญิงผมสั้นยิ้มให้ชายตรงหน้าแล้วพูดระหว่างยกกล่องขึ้นบ่า “ชิน ๆ เอากล่องนี้ไปก่อน เดี๋ยวฉันจัดโต๊ะให้นะ”…