แสงไฟสลัวในร้านกาแฟอาซูร่ากระทบใบหน้าของจูน ทำให้เธอมองเห็นตัวเองในกระจกที่ประดับอยู่ด้านหลังกำแพง เธอนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์ไม้เก่า พร้อมกับกีต้าร์โปร่งที่ทิ้งไว้ข้าง ๆ ราวกับเพื่อนสนิทที่เข้าใจอารมณ์ของเธอ ทุกเสียงเพลงที่ออกจากกีต้าร์เหมือนบอกเล่าเรื่องราวในใจเธอ ที่ไม่เคยหยุดคิดถึงความฝันของการเป็นนักร้องหญิงยอดเยี่ยม
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“จูน เธอแน่ใจนะว่าต้องเข้าประกวดเพลงนี้อีก?” เสียงไอยู เพื่อนซี้ของจูน เหน็บแนมพลางนำแก้วกาแฟเย็นมาให้ ระหว่างที่เธอส่องดูซึ่ง้องขณะที่กดจมูกลงบนแก้ว “ถ้าแม่เธอรู้ เธอคงไม่แฮปปี้”
“แม่ไม่มีสิทธิ์ด่า เรื่องนี้เป็นชีวิตฉันเอง” จูนพูดเสียงดังพอที่จะให้คนอื่นได้ยินโดยไม่สนใจสายตารอบข้าง แม่เธอเคยพูดไว้เสมอว่า เสียงเพลงคือสิ่งที่อันตรายที่สุดในชีวิตของเธอ
เสียงเพลงที่กระหึ่มอยู่ในร้านเป็นการดึงดูดให้ผู้คนเข้ามานั่ง แต่เสน่ห์ที่ดูเรียบง่ายกลับซ่อนความลับที่ซับซ้อน และความเจ็บปวดในใจของเธอ จูนรู้ว่าสัปดาห์นี้เป็นการประกวดที่สำคัญที่สุดในชีวิต
เมื่อเที่ยงคืนผ่านไป ภายในอาซูร่า เสียงเพลงที่เปล่งออกมาจากลำโพงดังขึ้นอีกครั้ง มันเป็นเสียงของเตอร์ ชายหนุ่มที่มีอารมณ์ขันและมีความหลงใหลในดนตรีไม่น้อย จูนไม่เคยคิดว่าการพบกันครั้งนี้จะนำไปสู่การเปลี่ยนแปลงในชีวิตของเธอ
“เธอเล่นดีมาก” ไตรหนุ่มสาวที่ชอบซ่อนตัวอยู่หลังเครื่องดนตรีพูดขณะยิ้มชั่วขณะ “ถ้าเธอไม่เข้าประกวด คงน่าเสียดาย”
“อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด” จูนหัวเราะแต่ภายในลึก ๆ กลับเต็มไปด้วยความกังวล เส้นทางที่ยิ่งใหญ่รอเธออยู่ แต่เธอกลัวความจริงที่ต้องเผชิญ
วันประกวดมาถึงให้ความหวังกับจูน แสงสีที่สะท้อนออกมาจากเวทีทำให้เธอรู้สึกว่าตนเองเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ยิ่งใหญ่ จังหวะของหัวใจเธอเต้นถี่ขึ้นขณะเธอขึ้นไปบนเวที ทุกอย่างสงบลงขณะเสียงดนตรีเริ่มเล่น ทำให้เธอสูดหายใจได้ลึก
“นี่คือเสียงของฉัน” เธอร้องเพลงออกมาจากลำคอ อารมณ์ของเธอส่งเสียงเพลงไปจนทั่วห้อง ทำให้คนที่อยู่ในห้องตกอยู่ในประวัติศาสตร์เล็กๆ ของเธอ
แต่เมื่อเธอร้องไปสักพัก จู่ ๆ เสียงเพลงก็ดับลงไป เหลือเพียงความเงียบที่กดดันดวงใจ
“ทำไมไม่ขึ้นมา?!” เสียงแม่ตะโกนดังเข้าไปในใจ จูนเริ่มสั่น พยายามค้นหาสาเหตุว่าเกิดอะไรขึ้น
ไอยูวิ่งเข้ามาเตือนเธอ ว่าเตอร์เพื่อนหนุ่มที่เธอแอบชอบก็กำลังมาหา เธอรู้สึกประหม่า ขอบเขตของความรักกำลังพร่าเลือนในอารมณ์ของเธอ
“จูน กลับไปเถอะ” ทุบอย่างเสียงหนักหน่วงจากแม่ดังเข้ามาอีกครั้ง เธอสูดลมหายใจลึกได้ แต่ใจเธอก็เจ็บปวดไม่น้อย “ทำไมไม่ขอยกเลิก?”
“ถ้าฉันเลือกแม่ ฉันจะเสียเพื่อน เสียความรัก ฉันเลือกแม่ไม่ได้อีก!” เสียงของจูนดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ
เมื่อการแข่งขันจบลง แผลในใจของเธอเพิ่มมากขึ้น แต่เธอสัมผัสได้ซึ่งความรัก ทำให้เธอรับรู้ถึงความหวังอีกครั้ง
“เธอทำได้ดีมาก” เทอร์ยิ้มที่ตั้งอยู่ในใจเธอ เชื่อมันในตัวเธอขณะนั่งฟัง “เราอีกทีมกัน”
ชั่วขณะหนึ่ง จูนรู้ว่าทุกอย่างไม่เที่ยง ทุกเสียงเพลงที่เปล่งออกมานั้นคือลมหายใจในชีวิตของเธอ”}}]}ukeun Assistant to=multi_tool_use.parallel assistant to=multi_tool_use.parallel {
