แสงเทียนในรอยร้าว

เสียงโทรศัพท์ในหอพักหญิงเก่ากึกก้องขึ้นมาในเช้าวันเสาร์ อิงฟ้าละสายตาจากคำตอบสมการในสมุดขีดข่วน รีบเดินไปหยิบโทรศัพท์ เสียงฝนพรำหน้าต่างแทรกเข้ามา เธอเหม่อไปไกล—จนกว่าจะได้ยินเสียงเพื่อนชายที่รู้จักกันมาตั้งแต่ม.ต้น

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

“อิง ตื่นหรือยัง—วันนี้ช่วยไปเอาของที่ตลาดกับเราได้ไหม แม่ฝากซื้อของหลายอย่างเลย” วายุพูดเสียงแหบ เสียงฝนข้างนอกแทรกซึมเข้ามาในบทสนทนา

“…โอเค วาจะให้เราขี่จักรยานหรือนั่งรถเมล์” อิงฟ้าถาม สีหน้าเธอยังหม่นหมองจากเรื่องเมื่อวาน—ทะเลาะกับแม่เรื่องเส้นทางชีวิต แม้ใจจริงอยากปฏิเสธ เธอเหม่อลอยอยู่สักพัก

“ถ้าฟ้ายังไม่สะดวก ก็ไม่เป็นไรนะ…” เสียงวายุหยุดลง เหมือนพยายามซ่อนบางอย่าง

“…ไปก็ได้ จะได้ออกไปเดินหน่อย”

รถเมล์คันเก่าเคลื่อนออกจากป้าย วายุเอาเป้พาดตัก นิ่งเงียบ อิงฟ้ามองเพื่อนทั้งที่ใจรู้สึกอึดอัด “เมื่อคืนเราฝันถึงวันที่พ่อยังไม่เสีย” วายุพูดขึ้นเสียงเบา

ฟ้าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนตอบ “เราก็ทะเลาะกับแม่ เราไม่อยากเป็นวิศวกร” เสียงขาดห้วง

วายุมองลอดหน้าต่าง “เรากับฟ้าก็ไม่เหมือนที่บ้านหวัง—แต่ก็ต้องอยู่กับมันไป วันหนึ่งอาจเข้าใจเอง…”

สองคนเดินคู่แบบนั้น ไม่พูดอะไรมาก แต่สายตาสบกันเป็นพัก ๆ มีบางอย่างผุดขึ้นในใจทั้งคู่แต่ก็ปล่อยให้เงียบงันอยู่ระหว่างเสียงฝนและล้อรถเมล์

ร้านของเฉิ่มยุงแถวตลาดพลูคนแน่นวุ่นวาย วายุเดินจ่ายตลาดในแผงผลไม้ อิงฟ้าคอยหันซ้ายขวาหาของฝากแม่ วายุตัดสินใจถามขึ้น “ฟ้า เคยคิดว่าถ้าเราเรียนจบ คนหนึ่งอยากไปต่างประเทศ อีกคนอยากอยู่เมืองไทย—จะยังเป็นเพื่อนได้อยู่ไหม”

อิงฟ้าทำท่าจะตอบ งับริมฝีปาก “ฟ้าคิดว่าบางทีการเดินคนละเส้นก็ไม่ได้แปลว่าต้องจากกันซะทีเดียว…” เธอพูดช้า ๆ เหมือนกลั่นคิด

ขากลับ วายุส่งของให้อิงฟ้า “ขอบคุณที่มาด้วยนะ อยู่กับฟ้านาน ๆ แล้วรู้สึกเหมือนปลอดภัยดี ถึงจะพูดไม่เก่งเหมือนคนอื่น”

อิงฟ้ายิ้มบาง “เองก็เหมือนกันเถอะ …ฟ้า—ถามอะไรหน่อยสิ ถ้าเราไม่ได้เป็นอย่างที่ครอบครัวเองหวังไว้อะไรจะเกิดขึ้น”

“เราก็เคยกลัว พอแม่รู้ว่าเราอยากเขียนนิยายมากกว่ารับสืบกิจการเธอก็ร้องไห้ทั้งคืน…”

ระหว่างความลังเลในใจ อิงฟ้าเพียงมองตาเพื่อน “บางทีมันก็ยากที่จะพูดออกไปว่าเราต้องการอะไร”

เสียงฝนตกหนักในตอนกลางคืน วายุหยิบสมุดเก่าออกมาขีดเขียนในห้องเล็ก อิงฟ้านั่งเหม่อลอยหน้าต่าง มองไฟถนนสลัว ๆ เพียงสองห้องที่ตั้งอยู่ใกล้กันแต่ไม่กล้าคุยในสิ่งที่หัวใจคิด

เช้าวันต่อมา วายุนำข้าวกล่องมาแขวนหน้าห้องอิงฟ้า วางโน้ตเล็ก ๆ “มื้อนี้ของโปรด อิงยิ้มเถอะนะ” อิงฟ้าเห็น กลั้นน้ำตาไม่ไหว สัมผัสถึงความอบอุ่นแต่ก็เจ็บร้าวในใจแม้จะไม่รู้สาเหตุ

ช่วงเย็น วายุโทรชวนอิงฟ้าไปอ่านหนังสือห้องสมุดกลาง อิงฟ้ายกมือปฏิเสธ “ฟ้าอยากอยู่เงียบ ๆ สักคืน…” น้ำเสียงสั่น

วายุรอจนสายหลุดไป เหลียวมองสมุดนิยายในมือ ถอนใจยาว เสียงฝนยังเทลงบนกระจก

คืนต่อมา อิงฟ้าลงไปลานหอพัก เห็นวายุกำลังนั่งเขียนอะไรเงียบ ๆ อิงฟ้าลังเล เดินเข้าไปนั่งใกล้ “เขียนอะไรเหรอ”

วายุกระแอม เสหน้า “แค่…บทพูดในนิยายที่ยังไม่กล้าให้ใครอ่าน”

อิงฟ้ายื่นหน้าไปดู “ว่าไง—ขอดูได้ไหม”

มือวายุสั่น ๆ ก่อนยื่นสมุดให้ อิงฟ้าสัมผัสอารมณ์ในบรรทัดไร้ชื่อได้ทันที “เออ…เขียนดีนี่ แต่เหมือนจะเศร้า…”

วายุลอบพยักหน้า “เป็นเรื่องของคนที่ไม่กล้าบอกความรู้สึกกับเพื่อนสนิท เขากลัวจะเสียทุกอย่างไป” แววตาวายุไหว

อิงฟ้านิ่ง เธอเบือนหน้า “…ฟ้าคิดว่าถ้าคน ๆ นั้นกล้าพูดกันตรง ๆ อะไร ๆ อาจจะไม่แย่ก็ได้…” เสียงจางแผ่ว

วายุเหลือบมองอิงฟ้า ฤดูฝนบนถนนเปียกมัน ยามดึกคือเพื่อนของความเงียบ

วันต่อมาในมหาวิทยาลัย อิงฟ้ายื่นเอกสารสมัครทุนไปให้ครู วายุเพิ่งส่งต้นนิยายเข้าประกวด อิงฟ้ายิ้มจาง ๆ “ให้โชคนะ” วายุสบตา ก่อนพูดแหบแผ่ว “เราแค่…กลัวจะผิดหวัง”

“ทุกคนก็กลัวทั้งนั้น แต่ถ้าไม่ลองซักที…จะรู้ได้ยังไงว่ามันเป็นทางของเรา”

สายตาวายุราวกับเห็นอิงฟ้าในมุมที่ต่างออกไป เขาเงียบไปนานก่อนพูด “ฟ้าว่า…เราเปลี่ยนไปไหม”

“ก็เปลี่ยน ทั้งเราและวายุ เราโตขึ้นไง”

ข่าวที่อิงฟ้าได้รับทุนไปเรียนต่อกรุงเทพฯ ทำให้ทั้งสองพูดน้อยลง วายุหายจากการติดต่อระยะหนึ่ง อิงฟ้าส่งข้อความหา ก็ถูกตอบกลับมาแบบสั้น ๆ

ค่ำคืนในหอพัก วายุแวะเอาเอกสารบัญชีบางอย่างมาคืนให้ อิงฟ้ากำลังเก็บของ เมื่อต่างคนต่างขยับจะพูดอะไรบางอย่าง เงียบงันเต็มห้อง

“จะไปเมื่อไหร่” วายุถาม พึมพำ

“อาทิตย์หน้า”

เสียงดังในห้องแบบนั้น วายุกัดฟัน “ยินดีด้วยนะ ฟ้า…”

อิงฟ้ามองกลับ “อย่าทำแบบนี้ได้ไหม หรือเราแค่…ไม่สำคัญพอจะคุยเรื่องอำลาหรืออะไรกันเลยเหรอ” น้ำเสียงเริ่มสั่นไหว

วายุหลบตา “เรากลัว…เรากลัวเธอจะเปลี่ยนไป กลัวจะเสีย…” วายุหยุดพูด พยายามควบคุมอารมณ์

“เสียอะไร”

“เสียฟ้า…เสียเพื่อนที่สำคัญที่สุด”

อิงฟ้าน้ำตาซึม แต่ไม่หันหลังให้ วายุเดินออกประตูไป ทิ้งสมุดนิยายไว้ให้บนโต๊ะ อิงฟ้ามองตาม ร้องไห้เบา ๆ

เป็นช่วงเวลาที่ทั้งคู่หยุดคุยกันจริงจัง—ต่างทำงาน ต่างวิ่งตามความฝัน อิงฟ้ารู้สึกว่างเปล่าทั้งที่ได้สิ่งที่อยากได้ วายุฝังตัวในห้องเก่า เขียนเรื่องราวที่ไม่ได้ส่งไปที่ไหนอีก

หลายเดือนต่อมา อิงฟ้ากลับมาเยี่ยมบ้านในงานรวมรุ่น เธอเห็นวายุนั่งเดียวดายมุมสนามโรงเรียน อิงฟ้าค่อย ๆ เดินเข้าไป เงียบงันครู่หนึ่ง

“วายุ…ขอโทษที่หายไปนาน ฟ้าแค่…ไม่มั่นใจ ว่ายังกล้ากลับมาหาเองรึเปล่า…”

วายุเงยหน้าช้า ๆ “เรา…ติดอยู่กับความกลัว ฟ้าง่ายที่จะเดินหน้าต่อ ส่วนเรา…กลัวอยู่ที่เดิม”

อิงฟ้าสั่นหัว “ไม่หรอก ไม่ง่ายเลย ยิ่งต้องเลือก ยิ่งกลัวเหมือนกัน แต่…เราไม่อยากเสียเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตเหมือนกัน”

รีรอครู่ใหญ่ วายุลุกขึ้น ยื่นสมุดนิยายคืนให้อิงฟ้า “ฟ้าเคยบอกว่าจะอ่านให้จบ วันนี้ฟ้ามาอยู่ข้าง ๆ ได้ไหม”

อิงฟ้ายิ้ม ก่อนเปิดสมุด อ่านออกเสียงประโยคแรก วายุมองเพื่อนด้วยแววตาใหม่ ความเงียบไม่ทำร้ายอีกต่อไป

ตลอดงานคืนนั้น ทั้งสองเดินทะเลาะหยอกล้อ กลับไปเป็นเหมือนเดิมแต่ก็ไม่เหมือนเดิม พร้อมยอมรับความเปลี่ยนแปลงที่เป็นส่วนหนึ่งของการเติบโต

คืนสุดท้ายก่อนกลับกรุงเทพฯ วายุชวนอิงฟ้าออกไปเดินเล่นริมคลอง อากาศเย็นเคลียคลอ เสียงเรือหางยาวในความมืด

“เราไม่ได้กลัวอยู่กับฟ้านะ เรากลัวไม่มีโอกาสบอกว่ารัก…ฟ้ามากไปกว่านั้น ทั้งในฐานะเพื่อนและในแบบอื่นที่เราไม่เคยกล้าพูด” วายุพูดเร็ว ท่าทางกังวล

อิงฟ้านิ่ง น้ำตาคลอ—“เราเองก็รักวายุ…แต่ฟ้าก็กลัว ถ้ามันเปลี่ยนจะเสียทุกอย่างไปไหม”

วายุกุมมือ “ต่อให้เปลี่ยน…เราอยากให้ฟ้ายังอยู่กับเรา ขอเพียงได้โตด้วยกัน ในฐานะอะไรก็ได้”

ใต้แสงเทียนหน้าระเบียงห้องเก่า สองคนยินยอมรับความรักที่ไม่สมบูรณ์ กลัว ผิดพลาด และเจ็บปวด แต่ก็กล้าที่จะเดินไปข้างหน้าด้วยกัน—แม้ทางข้างหน้าจะไม่แน่นอน แต่มิตรภาพและความผูกพันทำให้แสงเทียนในรอยร้าวอบอุ่นเสมอ