โปรเจกต์หลอก หลอมใจมหา’ลัย
เสียงระฆังมหาวิทยาลัยดังบอกเวลาบ่ายสาม แต่สำหรับอัครินทร์—หรือเรียกสั้น ๆ ว่าอัค—มันไม่ใช่เสียงของความเป็นระเบียบ แต่เป็นเสียงเตือนบนมือถือที่เขาไม่ได้ตั้งไว้ กลุ่มไลน์ชื่อโครงการ “SeedUp” กระพริบข้อความเข้ามาพร้อมกันเป็นระลอก ๆ…
โปรเจกต์หัวใจฉุกจังหวะ
เสียงกริ่งประกาศว่าสถานที่ชมรมภาพยนตร์จะปิดซ่อมทำให้นักศึกษาในห้องแคบ ๆ หันมามองกันเหมือนเป็ดที่ถูกขอโทษครั้งแรกในชีวิต “อีกที่ละ…” นิดว่าพลางขยี้โคมไฟตั้งโต๊ะที่มีแผ่นฟิล์มเก่า ๆ วางไม่เป็นระเบียบ “ไม่ต้องหงอย…
มหาวิทยาลัยแห่งความจริง (แต่มีข้อยกเว้น)
เสียงกระดิ่งประตูศูนย์กิจกรรมของมหาวิทยาลัยดังขึ้นเหมือนไดเรกชันสองบรรทัดที่วิ่งพร้อมกัน วันนั้นมีใบปลิวโปสเตอร์สีฟ้า-เหลืองติดทั่วชั้นล่าง เขียนตัวใหญ่ว่า “เสวนา: ความจริงใจในยุคฟีลเตอร์ — กับ ดร.ภัทรพล ศิลปะการสื่อสาร”…
หอพักหญ้าเขียวกับความจริงที่บานปลาย
ต้นน้ำยืนกอดแก้วกาแฟกระดาษในมือ ยืนอยู่หน้าชั้นวางรองเท้าของหอพักหมายเลขสาม หอพักเล็ก ๆ ที่เรียกกันในหมู่นักศึกษาว่า ‘หอผจญภัย’ เพราะอะไรสักอย่างจะต้องพังหรือผุดขึ้นมาทุกสัปดาห์ เขามองไปที่ป้ายเล็ก ๆ ที่เพื่อนร่วมห้องติดไว้ก่อนหน้านี้:…
คืนเสื้อลวงและสะพานเสียง
เสียงมือถือดังขึ้นกลางดึกของหอหญิง-ชายรวมที่มีไฟห้องสลัว ๆ จนเหมือนบาร์ราคาถูก นัทธา ยืนงงกับเสื้อคลุมหนักลายทองคำที่เกินงบค่าเช่าห้องของเขา ซักสิบกิโลของผ้ากับปักลายประณีตที่ทำให้เขาดูเหมือนศิลปินละครเวทีโบราณ “ใครทิ้งไว้เนี่ย!”…
หอพักของใครกันแน่
เสียงหม้อหุงข้าวปะทุขึ้นในหอพักชั้นสองเวลาตีห้า สามารถปลุกได้ทั้งชั้นถ้าใครยังหลับอยู่ และนั่นคือเสียงที่ปลุกต๊อกให้ตื่นก่อนนาฬิกาเขย่าโทรศัพท์ ต๊อก: „โอ๊ย! ใครหุงข้าวตั้งแต่ตีห้าเนี่ย!“ (หยิบผ้าขึ้นมาเช็ดตาอย่างงัวเงีย) โบ้: „ฉันไม่ได้หุง…
หอวุ่นวายกับแผนปั้นดาว
เสียงเตือนจากมือถือของธามดังขึ้นกลางดึก ราวกับต้องการให้โลกตื่นก่อนเวลา เขาก้มดูหน้าจอ ภาพข้อความจากหน้าที่ทำงานรักษาหอพักกระพริบว่า มีผู้มาติดต่อขอพูดคุยเรื่องทุนปรับปรุงหอในวันรุ่งขึ้น ธามกรอกตา พลางยึดสายโทรศัพท์แล้วพูดกับตัวเองว่า…
ผูกปมผ้าใบ: เรื่องลวงกล้องของชมรมละครมหา’ลัย
เสียงร้องอ้อแอ้ของไมโครโฟนก้องไปทั่วหอประชุมเก่าของมหาวิทยาลัย สายไฟพันกันเหมือนพวงหรีดที่ไม่เคยถูกแกะออกจากปีที่แล้ว ไฟส่องบนเวทีหลุดบ้าง ติดบ้าง เหมือนคนกำลังพยายามจำบทแล้วลืมไปครึ่งหนึ่ง พัชร์ยืนก้มหน้าอยู่ข้างหลังเวที…
เทศกาลคำโกหกของวิน
คืนที่ฝนแทบไม่ตกแต่บรรยากาศเหมือนจะตกระกำลำบาก นาวินหรือที่เพื่อน ๆ เรียกว่า “วิน” ยืนหน้าตึกชมรมด้วยเหงื่อนองมือ เขาเพิ่งตอบรับตำแหน่งหัวหน้าโครงการเทศกาลศิลปะประจำปีของคณะ ทั้งที่ความจริงคือเขาไม่เคยเป็นหัวหน้าจัดงานใหญ่เลยแม้แต่ครั้งเดียว…
เทศกาลกินหลอกโลก
เสียงประกาศจากลำโพงหน้าลานกิจกรรมของมหาวิทยาลัยทำให้ฝุ่นผงลอยขึ้นประปรายและทำให้ทิวาต้องรีบยกแก้วกาแฟขึ้นสูดเพื่อกลั้นความตื่นเต้น—และความประหลาดใจ—ที่กำลังก่อตัวอยู่ในอกของเขา “ขอเชิญตัวแทนชมรมต่างๆ…