เทศกาลลวงโลกของธาร
เสียงคนคุยกันดังราวกับตลาดสดหน้าอาคารสถาปัตยกรรมของมหาวิทยาลัยนิเวศน์ศาสตร์ในเช้าวันจันทร์ ธารยืนกุมกระดาษสองแผ่นที่เพิ่งได้รับจากแคชเชียร์ของหอสมุด ใบแจ้งผลการตรวจโครงการกับอีเมลฉบับหนึ่งที่เขาไม่ตั้งใจส่งผิดคน…
หอพักของเรื่องโกหกที่แกล้งทำดี
เสียงสัญญาณเตือนควันดังขึ้นท่ามกลางเช้าวันอังคารที่คาดว่าจะสงบในหอพักรุ้งทอง ประตูห้องส่งเสียงกระทบกัน เสียงรองเท้าทุบกับพื้นคอนกรีต และกลิ่นบะหมี่ถ้วยที่ไหม้จนมีควันคลุ้ง “ไฟไหม้หรือใครทอดขนมอยู่?” เสียงโหวกเหวกของทอม…
ชมรมลับของคนชอบโกหก
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบของห้องเช่าหอพักชั้นสาม อาคารสไตล์เก่าแก่ที่พัดลมเพดานแต่ละเครื่องมีนิสัยการหมุนไม่เหมือนกัน ธารินลุกจากเตียงในชุดเสื้อนักศึกษาเปื้อนซอสที่ลืมล้างเมื่อวาน หยิบโทรศัพท์ด้วยท่าทางครึ่งหลับครึ่งตื่น “ฮัลโหล?”…
เสียงหัวเราะกลางเวทีที่ผิดพลาด
เสียงไฟฉายกระพริบ สายไฟพันกันเหมือนปลาผูกเชือก และฉากหลังที่ควรจะเป็นท้องฟ้าสีครามตอนกลางคืนกลับพับเป็นหลอดไฟสว่างกะพริบ—นี่คือเช้าวันที่นิราต้องรู้สึกว่าโลกกำลังหัวเราะใส่เธอ “นิรา! ผ้าใบหลุดแล้ว!” หมอก เสียงเทคช์ของชมรมตะโกนมาจากข้างหลังฉาก…
สัญญาไหม้ไฟกับโครงการมหาเวิร์ค
สนามหญ้าหน้ามหาวิทยาลัยเงียบเป็นพิเศษยามเช้า มหาวิทยาลัยรินทราไม่นิยมเสียงดังก่อนแปดโมง ยกเว้นเสียงไล่แต้มของคนที่พึ่งตื่นตัวกับโลก วันนั้นเสียงที่โดดเด่นที่สุดมาจากเสียงนกกับเสียงถอนหายใจดังของนนท์…
ขบวนการสีสันของดิน
เช้าวันที่คณะศิลปศาสตร์ปิดถนนหน้าตึกเพราะดอกไม้ปลอมที่ใครไม่รู้เอามาตกแต่ง ขบวนพาเหรดซ้อมกันไม่ลงจังหวะ แตรเป่าผิดเพลง และมีเสียงวิ่งพรวดพราดหากันในห้องชมรมศิลป์จนเก้าอี้พลาสติกไหวโครม ๆ ดินยืนอยู่ตรงหน้าชั้นวางโปสเตอร์ เหงื่อซึม…
โปรเจกต์พิราบ: ภารกิจวุ่นของชมรมไร้ชื่อ
เสียงประกาศจากลำโพงของอาคารกิจกรรมดังขึ้นพรวดพราดในเช้าฝนพรำ วันเปิดเทอมพอดี ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษาที่ก้มหน้าดูโทรศัพท์และยืนจิบน้ำร้อน พัทกำลังก้มเก็บนามบัตรที่ปลิวมาจากกระเป๋าเป้ เขาเป็นคนหวั่นไหวกับสายตา และปกติถ้าคนมองเขาไม่พอใจ…
ละครของคนไม่กล้าพูดไม่เป็น
เสียงปรบมือดังขึ้นไม่ใช่ในโรงละคร แต่ดังจากท้องทุ่งจินตนาการของทอฝัน ขณะที่เขายืนอยู่หน้าบอร์ดประกาศของชมรมละคร มีกระดาษแผ่นเดียวแปะอยู่ชื่อโครงการ ‘ละครประจำปี: หัวใจคนขี้เกรงใจ’ และด้านล่างมีช่องว่างสำหรับ ‘ผู้กำกับ’…
โปรเจกต์หลอก ๆ ของน้ำแพร
เสียงประกาศจากลำโพงหน้าอาคารคณะทำให้ยามเช้าวันศุกร์ของมหาวิทยาลัยวิทย์จิตราลั่นยิ่งกว่าปกติ นักศึกษาหลายคนหยุดเดิน หยิบโทรศัพท์ แต่สำหรับน้ำแพร สิ่งที่ได้ยินกลับเป็นเสียงก้อนหินกลิ้งลงจากอก—เธอรู้สึกว่าภาพลักษณ์ที่เธอพยายามสร้างมาตลอดสองปีกำลังสั่นคลอน…
งานกุศลวันโกหก
เสียงนาฬิกาปลุกดังแว่วผ่านผ้าม่านเชย ๆ ในหอพักชั้นสามของมหาวิทยาลัยทำให้ติณณ์สะดุ้งตื่นด้วยท่าทีคล้ายคนที่เพิ่งจำได้ว่าตัวเองตกลงจะทำอะไรไว้กับใครเมื่อคืนก่อน ติณณ์: “เชี่ย… ผมลืมปฏิทินจริงๆ เหรอวะ” แบงค์…