คืนเดียวกับคำโกหกของเต้ย
เสียงก๊อกน้ำดังปะทุขึ้นพร้อมน้ำพุ่งจากข้อต่อท่อใต้ซิงค์ห้องครัวส่วนรวมของหอพักชั้นสามจนส่งเสียงเหมือนการระเบิดซับน้ำเล็ก ๆ “ว้าย! น้ำท่วม!” เหมียวตะโกนก่อนจะถีบถังขยะจนล้ม พลาสติกและถุงขนมปลิวว่อน เต้ยนั่งถอดหูฟัง…
หอพักแห่งคำโกหกหวาน
เสียงกริ่งประตูหอพักดังขึ้นพร้อมกับการเดินเซของใครบางคนยามเช้า เมฆินยืนกุมกุญแจห้องด้วยมือสั่น เขาเพิ่งทำกาแฟหกใส่เสื้อเชิ้ตที่เตรียมจะใส่ไปคุยกับส้ม—สาวที่อยู่ชั้นเดียวกันที่เขาแอบชอบ—และตอนนี้เขาโชคดีหรือต่างหากที่โชคร้ายเพราะเชิ้ตกลายเป็นลายกาแฟจาง ๆ…
เทศกาลหนึ่งที่ฉันโกหกไปช่วย
วันนั้นเริ่มต้นด้วยเสียงกรีดกราวของผ้าคลุมเวทีที่หลุดพรวดเดียวแล้วตามด้วยเสียงคนหัวเราะ—ไม่ใช่เสียงหัวเราะที่มีความสุข แต่เป็นเสียงหัวเราะแปลก ๆ ที่เกิดจากความอึดอัด พงษ์พลยืนตัวแข็งอยู่หลังเวที ใบหน้าซีดปนเขิน…
โครงการฮาไม่ทันตั้งตัว
เสียงกระหึ่มของหม้อหุงข้าวดังสุดชีวิตในหอพักชั้นสาม ขณะที่พีธตื่นขึ้นมาพร้อมเสื้อซีดแปะคราบกาแฟ เขาล้มตัวลงบนเตียงแล้วพูดกับตัวเองเสียงเบาแบบที่ไม่มั่นใจเลยสักนิด “ไม่เป็นไร ไม่นับก็ได้… แต่งเรื่องสั้น ๆ ก็เท่านั้นเอง”…
ละครของตังเม
แสงไฟฉายสว่างวาบกลางเวทีไม้เก่า กลิ่นฝุ่นและน้ำยาขัดพื้นคลุกเคล้ากับกลิ่นข้าวกล่องกลางวัน นักเรียนกลุ่มหนึ่งยืนงงกันเป็นหมู่มด เพราะในชั่วโมงสัมผัสแรกของการออดิชั่น ชุดนักแสดงหลักคือชุดนางเอกสีม่วงที่หายไปหนึ่งตัว “ตังเม! ชุดนางเอกหายไปไหน!”…
เสียงโกหกที่ร้องเป็นตัวละคร
“ถ้าพูดจริง ฉันคงไม่ได้เข้าโครงการแน่ ๆ” มีนากระซิบกับกระจกในห้องหอก่อนออกจากห้องด้วยการแต่งหน้าแบบรีบ ๆ แต่ละเอียดราวกับกำลังขึ้นเวทีใหญ่ เธอเกลียดการ confront คนตรง ๆ กับเรื่องง่าย ๆ แต่กลับเลือกที่จะทำให้ความจริงดูสวยขึ้นเสมอ “บอกอะไรอีกแล้วนะ?”…
ภารกิจนักทูตเผียนมหา(วุ่น)ลัย
เสียงพูดคุยคลอเบา ๆ ในฮอลล์นิทรรศการ มีกลิ่นกาแฟกับซากขนมปังที่โดนวางร้างไว้บนโต๊ะ กลุ่มนิสิตนิเทศศาสตร์ถือกล้องถ่ายรูป ส่วนฝ่ายวิศวะมีชิ้นส่วนหุ่นยนต์ที่ยังไม่เสร็จอยู่บนโต๊ะ ภาสยืนห่าง ๆ มือเขายังกุมกระดาษงานนำเสนอที่ครูมอบให้เมื่อเช้า…
หอพักแห่งความจริงที่เกือบพัง
เสียงมอเตอร์ไซค์ผสมกับเสียงหัวเราะผู้คนยามเย็นเป็นฉากหลังของหอพักเก่าหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ข้างมหาวิทยาลัยธาริน ผายศ นักศึกษาปีสอง วิ่งโหนกระเป๋าเป้เข้าประตูหอ พร้อมกับกล่องพิซซ่าหน้าตาเกือบสุกแต่ยังดูดี “ช้าไปแล้วไหม?” เขาพูดกับตัวเอง พลางพิงประตูหอ…
โปรเจกต์หลอกให้รอด
เสียงกริ่งเล็ก ๆ จากเครื่องขายกาแฟในมุมหอสมุดดังขึ้นเป็นจังหวะเดียวกับที่อิงดาวหยิบถุงขนมที่เหลือจากมื้อเช้าออกมาจากกระเป๋า ผ้าเช็ดหน้าติดอยู่ตรงมุมปากของเธอหลังจากที่เพิ่งเช็ดคราบกาแฟเมื่อครู่ เธอชอบทำเป็นไม่เห็นสิ่งเล็กน้อย ๆ ที่จะสร้างความวุ่นวาย…
คืนเดียวที่ฉันกลายเป็นสมาชิกลับของมหา’ลัย
เสียงโทรศัพท์ดังในห้องเช่าชั้นสามของตึกเก่าตรงมุมมหาวิทยาลัย สายลมพัดกระดาษใบคะแนนบินจรดที่ปลายเท้า ไผ่ยังนอนคุดคู้บนฟูกม้วนผ้านวมผิดฝั่ง ตาของเขาแดงเพราะตื่นสายอีกครั้ง “ไผ่! ตื่น! จะสายแล้ว!” ต้น เพื่อนร่วมห้องตะโกนจากห้องครัว…