ละครโลกไม่เรียบร้อยของมาร์ค
เสียงประกาศของมหาวิทยาลัยดังขึ้นกลางคณะ บทสั้น ๆ ที่ทำให้หลายคนหน้าซีด: ชมรมใดไม่มีผลงานภายในหนึ่งเดือนจะถูกยุบสิทธิใช้ห้องซ้อมและงบประมาณ “จะทำยังไงดีวะมาร์ค?” โจ๊กยืนงอเข่า ปากพะวงกับใบปลิวที่มีข้อความตัดพ้ออย่างเย็นชา มาร์คยิ้มแห้ง ๆ…
มีนกับหอพักของคำโกหกที่งอกเป็นต้นไม้
เสียงกระดิ่งจักรยานดังแว่วผ่านลานหอพัก สายฝนเพิ่งซาไป เหลือกลิ่นดินชื้นกับเสื้อผ้าวางระเหยตามราว มีนยืนอยู่หน้าตู้จดหมาย หยิบซองใบเดียวที่ยังไม่เปิด ก่อนจะยืนพิงประตูหอแล้วถอนหายใจยาวอย่างคนที่พร้อมจะเลือกไม่อ่านก็ได้ “จะไม่เปิดก็ได้นะ…
เรื่องโกหกเล็ก ๆ ของพงศ์นัฐ
พงศ์นัฐยืนอยู่บนเวทีเล็ก ๆ ใต้แสงหลอดนีออนของงานเปิดตัวชมรมมหาวิทยาลัย ใบหน้าของเขาแดงเถือกจากแสงไฟและจากการวิ่งมาจากตึกคณะเพื่อมาทันเวลาที่ถูกดันขึ้นเวทีโดยเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งที่คิดว่าเขาเป็นหัวหน้าชมรมจริง ๆ “เอ้อ สวัสดีครับทุกคน……
หนึ่งคำโกหกกับคืนเกียรติยศในมหาวิทยาลัย
“ไม่ใช่เรื่องใหญ่หรอก แค่พูดว่าเคยจัดโครงการนานาชาติคนเดียวนี่แหละ” มีนกระซิบกับตัวเอง ขณะนิ้วสั่นส่งข้อความสมัครทุนผ่านฟอร์มออนไลน์ของสโมสรนักศึกษา…
หอวุ่นวายกลางคืนกับคำโกหกสีชมพู
เสียงออดหอพักดังขึ้นครั้งที่สามในคืนจันทร์ที่ปกติจะเงียบเหมือนตู้เย็นที่ปิดไฟ ภายในห้องนั่งเล่นของหอพักวินัย นักศึกษาชุดนอนหลายคนกำลังจับกลุ่มคุยกันด้วยความคิดมากกว่าความง่วง “ทีน รีบลงมาหน่อยสิ!” เมษตะโกนจากโซฟา…
แผนปีกเล็ก ๆ ของมะยม
เสียงตกกระทบไม้เวทีดังเป็นจังหวะไม่เป็นจังหวะ เหมือนจังหวะหัวใจของมะยมที่กำลังเต้นผิดจังหวะมากกว่าเดิม “มะยม! เสียงเป็นไรน่ะ หลุดทั้งหมดเลย!” ธามตะโกนแล้วชี้ไปที่แผงไฟที่ยังไม่ต่อสายถูกต้อง “ฉันกำลังหา… หาทางแก้!”…
กลยุทธ์ขนมปัง-เชือดความจริง
เสียงกระดูกประตูหอพักร้องครวญเมื่อประตูชั้นสามถูกผลักเปิดกลางคืนหนึ่ง มะปรางยืนถือแฟ้มหนาเหมือนนักบัญชีประจำตึก เท้าแตะพื้นห้องเงียบ ๆ เสียงไฟในโคมหัวเตียงอาบหน้าเพื่อนอีกสามคนให้โล่งใจ “หัวหน้าเราเป็นอะไร ไปไหนมาเสียงดังเชียว”…
หนังสั้นของความวุ่นวาย
เสียงแจ้งเตือนอีเมลดังกลางบ่ายวันศุกร์ของภาคินพอดีกับที่เขากำลังหันกล้องมือถือถ่ายเฟรมเทสสำหรับคลิปโปรโมตชมรมภาพยนตร์ มุมกล้องเอียงเล็กน้อย ผมฟุ้ง และแสงจากหน้าต่างทำงานประหนึ่งสตูดิโอแสงธรรมชาติ “โอเค… สวยแล้ว” เขาพูดกับตัวเอง…
งานกาล่าที่ไม่เคยมีบัตรเข้ารอบ
“ปุณ! เสียงอะไรน่ะ ทำไมแกยังยืนอยู่กลางห้องประชุม?” มินตะโกนจากประตูหอสมุดชมรมที่เปิดกว้างจนไฟส่องเข้ามาเป็นแถบ สายตาผู้คนหันมามอง ปุณกำลังเกาะโต๊ะประชุมด้วยมือสองข้าง ใบหน้ามีทั้งความตื่นเต้นและความละอายเล็กๆ “อ่า… ผม… ผมคิดว่ามีไมค์……
มหกรรมความจริง (เกือบ) แตก: โครงการขี้เกียจของโมกข์
ฝนตกลงมาตอนเช้าที่มหาวิทยาลัยกำลังเตรียมงาน “มหกรรมไอเดีย” ที่คณะวิทยาการประดิษฐ์ ม็อก (โมกข์) ลุกขึ้นจากเตียงหอด้วยความรู้สึกเหมือนจะสายทั้งชีวิต ทั้งที่จริงแล้วยังทันอยู่ แต่หัวใจของโมกข์เต้นไม่ค่อยเป็นจังหวะ…