แผนร้อยตลบของภู : มหาวิทยาลัยวุ่นวายกับเช็คหายและหัวใจที่เรียนรู้จะปล่อย
เสียงโทรศัพท์ปลุกภูษิตตั้งแต่หกโมงเช้าเหมือนนาฬิกาปลุกที่ถูกตั้งในโหมด ‘ฉุกเฉิน’ เสียงปลายสายเป็นเสียงสั่นๆ ของเจ้าหน้าที่คณะประชาสัมพันธ์มหาวิทยาลัย “ภูษิตใช่ไหมคะ? อีเมลยืนยันงบสนับสนุนของชมรมวรรณกรรมส่งถึงแล้วค่ะ…
ละครหลอกหัวใจ
เสียงเครื่องปรับอากาศในหอประชุมชมรมละครทำงานหนักจนมีจังหวะเหมือนกลองโลหะ จังหวะนั้นทำให้นทีใจเต้นเร็วกว่าเดิม เขายืนจ้าหน้าสถานที่ซ้อม มองสคริปต์ที่มีปากกาจดจนผู้ชายปกติจะเวียนหัว “นที นายจะโอเคไหม ถ้าป้าพรจริง ๆ…
ต้นไม้เสียงหัวเราะกับคืนมหกรรมหอพัก
คืนวันพฤหัสต้นเทอม หอพักเอื้ออารีมีกลิ่นน้ำยาทำความสะอาดปะปนกับกลิ่นขนมปังปิ้งที่โอ๊ตเผาอยู่ ต้นเหตุของความวุ่นวายคือมะลิหล้า หญิงคอยยิ้มที่มักทำอะไรหลายอย่างพร้อมกัน คืนนี้เธอกำลังตั้งโต๊ะรับสมัครค่ายอ่านหนังสือ แจกโบชัวร์…
โปรเจกต์หลอกหรรษา: เมธาแห่งมหาวิทยาลัย
เสียงไซเรนลูกกรงโบกมือเรียกความสนใจตอนเช้า ไม่ใช่เหตุอันตราย แต่เป็นการประกาศกลางสนามหญ้าว่ามหาวิทยาลัยจะมีงาน “เทศกาลสีเขียว” ในสุดสัปดาห์หน้า และผู้จัดที่ประกาศไว้ดันลาออกกะทันหัน “ใครอยากสมัครเป็นผู้จัดแทน ส่งอีเมลภายในวันนี้”…
โปรเจกต์ตู่ชีวิต (และความจริงที่หกไปเอง)
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นกลางคืนในหอพักหญิง-ชายรวมเล็กๆ ของมหาวิทยาลัยราชกราฟฟาย นาฬิกาในห้องโจ๊กชี้บอกเวลาเที่ยงคืนสิบสอง แต่การประชุมฉุกเฉินของชมรมละครยังไม่จบ เพราะคำว่า ‘งบประมาณ’ ทำให้ทุกคนหัวฟูจนเหมือนพายุ “ตู่! ตื่นไหมเนี่ย”…
มีนกับละครที่บานปลาย
เสียงเครื่องปรบมือจำลอง บวกกับเสียงไม้เวทีเก้ ๆ กัง ๆ เปิดฉากความวุ่นวายใต้แสงไฟประดิษฐ์ของห้องซ้อมชมรมละครคณะศิลปศาสตร์ มีกลิ่นผ้าเก่าปนสีโปร่งแสงของหน้ากาก คนในห้องหนาแน่นจนเก้าอี้เหลือเพียงแถวเดียว มีนยืนกลางวงด้วยใบหน้าที่พยายามยิ้มให้มั่น ข้าง ๆ เธอ…
แผนเก็บหอ (ที่ไม่มีแผน)
คืนหนึ่งในเดือนเมษายนที่แสงไฟถนนหอพักเก่าแห่งหนึ่งกระพริบไม่เป็นจังหวะ ใบพลูยืนเหม่ออยู่หน้าห้องสมุดหอ กำลังพยายามจดชื่อกิจกรรมลงในกระดาษคำร้องขอใช้งบการจัดงาน แต่ปากเขาแห้งจนคิดอะไรไม่ออก “ทำไมต้องเป็นฉันด้วยวะ” ใบพลูบ่นกับตัวเอง…
สับฉาก สับคน สับหัวใจ
เสียงหัวเราะแตกเป็นชิ้น ๆ พร้อมกับไฟฉายฉาบหน้าเวทีของห้องชมรมภาพยนตร์ ม่านผ้าดำถูกดึงอย่างรวดเร็วเพื่อกลบฉากท้ายที่พัง ทันใดนั้นภาพยนตร์นักศึกษาที่ฉายผิดไฟล์ก็หยุดกลางอากาศ โครงการความภูมิใจประจำภาคที่พัทกับเพื่อนร่วมชมรมภูมิใจกลายเป็นหน้าจอสีเทาเปล่า…
เทศกาลคำโกหกที่กลายเป็นหนังรัก
เสียงโทรศัพท์ดังสนั่นในห้องเช่าขนาดเล็กของคณะศิลปกรรมศาสตร์ ยามบ่ายที่แดดทะลุกระจกทำให้ผนังสีซีดเหมือนเป็นพยานของความวุ่นวาย กวินถอดแว่นยืนขึ้นเร็วเกินไปจนล้มเก้าอี้ พลางหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว “ฮัลโหล!” เขาพล่ามด้วยสำเนียงกระหืดกระหอบ…
โอเคครับ…แต่ผมมีแผนเล็กๆ
เสียงเครื่องทำน้ำร้อนระเบิดดังเปรี๊ยะดังมาจากห้องซักผ้าชั้นล่าง หยดน้ำพุ่งเป็นจังหวะ พรั่งพรูบนพื้นคอนกรีตจนสะท้อนไฟฟลูออเรสเซนต์ในหอพักชายชั้นสาม ห้องของพีทยังคงมืด พีทมุดออกจากผ้าห่มที่พันตัวเองเป็นเหมือนมัมมี่ครึ่งใบ เขาเอามือถูตา…