เสียงโทรศัพท์แว่วขึ้นท่ามกลางความเงียบของสำนักงาน มิเลนน์โกลบอล ในเช้าวันจันทร์อันวุ่นวาย วงศ์วาน—พนักงานฝ่ายบุคคลวัย 28 ปี ผู้มีปัญหาปากสั่น มือสั่นทุกครั้งที่เจ้านายเดินมาใกล้—สะดุ้งสุดตัว เกือบทำแฟ้มหล่นกระแทกเท้าเพื่อนร่วมโต๊ะ
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เฮ้ย วาน! ใจเย็น กินข้าวมายังเนี่ย?” เสียงของทิชา เพื่อนซี้ฝ่ายบัญชี แซวเบา ๆ
“ค-แค่เสียงโทรศัพท์…ยังกับระเบิดจะลง” วงศ์วานเสียงอ่อน พยายามดึงสติกลับมา “ฉันแค่คิดว่า เป็นสายจากเจ้านายอีกแน่ ๆ”
“อ้าว นี่แค่เสียงโทรศัพท์บริษัท นายก็คิดว่าเป็นพี่มนูญหมดเลยเหรอ?” ทิชายิ้มขำ “ไม่เบาเลยนะ สมาคมคนกลัวเจ้านายของพวกเรา”
เสียงของตัวจริงดังมาจากข้างหลัง “พูดถึงอะไรสมาคม?” มนูญ—หัวหน้าฝ่ายคนใหม่วัยสี่สิบกว่า หน้านิ่ง ดุเป็นนิสัย—โผล่พรวดมาแบบไร้เสียง
วงศ์วานแทบล้มเก้าอี้ ทิชาพยายามกลั้นหัวเราะแล้วรีบทำเนียนเปิด Excel
“เตรียมงานประชุมบ่ายนี้ดีรึยังครับวงศ์วาน?” มนูญขยับแว่นอย่างเงียบขรึม ทิชชู่บนโต๊ะขยับไปตามแรงสั่นของแอร์—หรือแรงสั่นของใจ
“ค-ครับ! เรียบร้อยแล้วครับ!” วงศ์วานเงยหน้า สบตาแล้วรีบก้มลงทันที “เอ่อ…บางส่วน”
“จงมั่นใจ เก่งกว่านี้ได้นะ” มนูญหันไปยังห้องของตัวเอง ทิ้งไว้แค่ความเงียบ กับใจเต้นระส่ำสองดวง
“เห็นไหม…นี่แหละเหตุผลที่ฉันอยากเลิกกลัวเจ้านายซะที” วงศ์วานหันมากระซิบ “ต้องเปลี่ยนตัวเองเริ่มจากวันนี้!”
ทิชายกแขนขึ้นตีหน้าเป็นนักวิทยาศาสตร์ “สารภาพสิ ซุ่มตั้งกลุ่มในไลน์กับหมูหวานกับแฟ้มใช่มั้ย?”
วงศ์วานส่ายหัว “เปล่านะ แค่…เรามีแชร์มุกกลัวเจ้านายเป็นภาวะปกติ”
ในมุมไกลสุดของสำนักงาน หมูหวาน—ฝ่ายไอทีร่างท้วมใจดี—สะดุดสายตาทิชากับวงศ์วาน เพิ่งเปิดกรุ๊ปไลน์ “รวมพลคนกลัวบิ๊ก” แล้วตั้งไอคอนเป็นรูปเป็ดขนฟูกำลังสั่นกลัว
“ต่างคนต่างกลัว ไม่กล้าทำอะไร ถ้าไม่ลองกล้าเดี๋ยวก็กลัวตลอดไปจริงไหม?” หมูหวานแวะมากระซิบ “คืนนี้ เราประชุมลับกันมั้ย?”
สามชีวิตลับๆ ล่อๆ เดินออกไปกินข้าวกลางวัน ทิชาเสนอ “ถ้าอยากเปลี่ยนลุคล่ะก็ เราต้องกล้าทำอะไรนอกกรอบเลยนะ”
วงศ์วานจ้องบัตรพนักงานตัวเอง “ความกลัวมันติดตัวกว่ากาวสองหน้า…”
หมูหวานว่า “งั้นคืนวันศุกร์นี้ จัดกิจกรรมกล้าฟ้าประทาน!”
ทิชาร้อง “นี่มันชื่อรวมโต๊ะหมูกระทะ หรือพิธีกรรมขับไล่ปีศาจ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้น หนึ่งในทีมรับรู้ทันที—ความวุ่นวายคราวนี้ต้องไม่จบง่าย ๆ
ถึงวันศุกร์ กลุ่มลับ “กล้า ฟ้าประทาน!” รวมตัวกันในห้องประชุมเล็กแต่เต็มไปด้วยสีสันและของกินจุกจิก มิ้นท์—สายโซเชียลพูดเร็ว ฟังแทบไม่ทัน—รีบเปิดประเด็น “เราควรจัดโชว์ความกล้าให้เจ้านายเห็น! เอางี้ ไปขอถ่ายรูปเซลฟี่กับพี่มนูญสิ แล้วเอาไปส่งประกวดกลุ่มกล้าหาญในบริษัท”
“ประ—ประกวดกลุ่มกล้าหาญ?” วงศ์วานหน้าแตก “บริษัทเรามีกิจกรรมนี้จริงเหรอ?”
มิ้นท์กระโดดขึ้น “ไม่มี เราต้องทำให้มี! ใครบอกไม่ได้ล่ะ!”
ทิชาโต้ “ถ้ามีแล้วใครจะเป็นผู้ชนะ? พี่มนูญไม่รู้ด้วยซ้ำ”
หมูหวานเสนอ “เฮ้อ งั้นเริ่มด้วยแค่… ขอสวัสดีพี่มนูญเสียงดัง ๆ ต่อหน้าหน้าห้องเขาก่อน?”
มิ้นท์สายตาเนียน “กล้าไหมล่ะ?”
ทุกคนเงียบ
“ตกลง…ใครอาสา?”
ไม่มีใครพูด ทุกสายตาเบี่ยงออกไปทางประตู ลมแอร์ยังเย็นเฉียบแต่เหงื่อเริ่มซึม
ในช่วงที่ความกล้าเหมือนจะดับสนิท ทิชาเสนอ “เอางี้ เราสุ่มจับฉลาก ใครได้ชื่อจะเป็นตัวแทนเดินเข้าไปยื่นช่อดอกไม้ขอบคุณเจ้านายวันจันทร์!”
ทุกคนพยักหน้าแบบจำใจ หมูหวานสะกดชื่อทีละตัว มิ้นท์คอยแซวจนบัตรหย่อนลงกล่องเสร็จครบ
จับฉลาก วงศ์วานเป็นผู้โชคดี
เสียงหัวเราะเจือสยองปรากฏขึ้นเกือบพร้อมกัน สามคนที่เหลือตบไหล่ให้กำลังใจเหมือนไปส่งเพื่อนขึ้นเวทีสยองขวัญ
“ของขวัญต้องใหญ่ เอาให้ประทับใจ!” มิ้นท์ยุ “ฉันสั่งช่อบอลลูนไปเรียบร้อยแล้ว”
“มิ้นท์ นี่ฉันแค่อยากสวัสดี สั่งช่อบอลลูนรูปแมวพูด ‘กล้าหาญแล้วจ้า’ ไปทำไม?”
“ไม่ต้องห่วง! จะทำให้เป็นไวรัลบริษัทเลย!” เธอไม่ฟังเหตุผลใด ๆ ยืนยันเดินหน้า
เช้าวันจันทร์ใหม่ ท่ามกลางขบวนพนักงานเข้าออฟฟิศ ช่อบอลลูนขนาดยักษ์พร้อมข้อความ “กล้าหาญแล้วจ้า” โผล่มาในลิฟต์พร้อมวงศ์วาน
ทิชาแอบเดินถือดอกไม้อีกรูปแบบไม่ซ้ำ แอบอยู่มุมตึก หมูหวานใส่เสื้อผ้ามิดชิด กลบเกลื่อนเป็นทีมถ่ายรูป มิ้นท์กำกับการส่งกล้องพร้อมมือถือไลฟ์ในแชทกลุ่มเล็ก
“ข-ขออนุญาตครับพี่มนูญ…” วงศ์วานยื่นของขวัญมือสั่น “เอ่อ…ทีมเราตั้งใจจะเป็นแรงบันดาลใจ พวกผมไม่กลัวเจ้านายแล้ว”
มนูญชะงัก มองช่อบอลลูนที่เด้งไปมา สีหน้าเครียดผิดปกติ ทุกคนรอบข้างในออฟฟิศหันมามองกับความสงสัย
“เกิดอะไรขึ้น วงศ์วาน?”
“คือ…คะ…ความกล้าสูงสุดของผมคือมาให้ของขวัญ…ต่อหน้าเจ้านาย”
นายอาวุโสฝ่ายบัญชีเดินผ่านพอดี “อ้าว จับสลากวันเกิดก็ไม่บอก!”
ทิชาปรี่เข้ามา “ไม่ใช่ค่ะพี่ นี่…กิจกรรม…รวมพลัง”
มิ้นท์เดินออกมาจากหลังเสา เริ่มถ่ายทอดสด “เพราะความกลัวมันเอาชนะได้ ขอพื้นที่นี้ให้แก๊งเราดังซะที!”
ฉากพลิก กลุ่มพนักงานเริ่มแตกตื่น บางคนตบมือ บางคนงง ส่วนประชาสัมพันธ์บริษัท วิ่งมาถาม “นี่คือเซอร์ไพรส์โปรเจกต์อะไรคะ? ผู้บริหารแจ้งมาก่อนไหม?”
หมูหวานหลุดหัวเราะ “จริง ๆ แค่เล่นเอง แต่ไป ๆ มา ๆ เหมือนว่า…กล้าหาญทุกคนเลยครับ!”
วุ่นวายบานปลาย ทีม HR โทรหาผู้จัดการชั้นสูง ข่าวลือแพร่ว่ามี “กิจกรรมรวมพลังคนกล้า” บริษัทใหญ่ จนผู้บริหารด้านบนสั่งให้เตรียมเวทีพูดคุยชื่นชมความกล้าของพนักงานทุกฝ่าย
มนูญเรียกกลุ่มมาคุยเงียบ ๆ ในห้องประชุม
“ที่ผมเข้มงวด— เพราะอยากให้ไว้ใจกัน ไม่อยากให้กลัว” มนูญเสียงอ่อนลง “กลัว…ไม่เคยทำให้ใครสนุกกับงาน”
ทิชาโพล่ง “กลัวจนกล้า กล้าแล้วก็ซวยเพราะเข้าใจผิดหมดเลยค่ะ!”
มิ้นท์รีบแทรก “แต่พอมารวมตัว ก็…ขำมากค่ะ ขำจนจะลาออกอีกสองรอบแล้วนะคะ!”
ผู้บริหารเดินเข้ามาพอดี “มีใครอาศัยจังหวะนี้อัปเดตเป้าหมายบริษัทไหม?”
กลุ่มมองหน้ากัน ยังพยายามรักษาหน้าตา แต่ในใจมีคำถามพันเรื่อง
ข่าวลือสู่จุดพีค บริษัทต้องจัดเวทีพรีเซนต์ “ความกล้าหาญ” สองวันให้หลัง ทุกฝ่ายพร้อมใจส่งตัวแทนอวดกล้าในแบบของตัวเอง
บางแผนกเต้นฮูล่าฮูป บางฝ่ายร้องเพลงสากล บางคนแค่เดินขึ้นเวทีเฉย ๆ ฉากกลายเป็นงานแฟร์ประจำปีที่วุ่นวายเพราะความกล้าอันผิดที่ผิดทาง
กลุ่มเพื่อนวงศ์วานต้องขึ้นเวทีโชว์กล้า โดยมีมนูญกับผู้บริหารและเพื่อนร่วมงานรอดู—ทุกคนเกร็งมาก เตรียมมุก ใครจะกล้าทำอะไรสุดขีด
วงศ์วานประกาศบนเวที “วันนี้ผมกล้ายอมรับตรงนี้ ว่าการกลัวเจ้านาย…ไม่ได้ช่วยให้ผมพัฒนาเลย!”
เสียงปรบมือครึ้ม ทิชาแซว “ไม่กล้าแต่พัง มันก็ดีกว่าไม่กล้านะ!” หมูหวานพูดต่อ “เพราะงั้น ขอกลับไปนั่งหลังห้องเหมือนเดิมได้ไหมครับ”
มิ้นท์ตบไมโครโฟน “ตกลงว่า ไอเดียนี้ใครเริ่มก่อน—โอ๊ย ช่างมันเหอะ!”
เสียงหัวเราะดังขึ้นพร้อมกัน เวทีกลายเป็นจุดกำเนิดมุกตลกที่ทุกคนงงแต่มีความสุข
หลังจบงาน มนูญเดินมาหาวงศ์วาน “ต่อไป หากมีอะไร อย่ากลัวที่จะเดินเข้ามาคุยกับผมนะครับ”
วงศ์วานยิ้มแหย “ถ้าพูดตรง ๆ ผมกลัวทุกครั้งแต่อยากจะคุยมากขึ้นครับพี่”
มนูญหัวเราะ “ผมกลัวลูกน้องเงียบเหมือนกัน” ทิชาพูดเสริม “งานบริษัท ถ้าไม่วุ่นก็ไม่ใช่ที่นี่!”
กลุ่มเดินออกจากออฟฟิศ หัวเราะทิ้งท้ายในลิฟต์ ทุกคนบ่นว่ากลับบ้านเร็ววันไหนก็เบื่อ จะขอถามเจ้านายวันจันทร์หน้าว่า “วันนี้กลัวอะไรดี?”
ประตูปิด มีเสียงจิ๊จ๊ะของหลังไมค์ “จริง ๆ เราควรกลัวแฟ้มขาวมากกว่าเจ้านายอีก!”
ชีวิตยังคงเป็นวงจรของความเข้าใจผิด ความกล้า และเสียงหัวเราะ…ในอีกวันทำงานต่อไป
