เสียงกระเป๋าลากดังแกรกๆ ไปตามทางเดินหอพักใหม่ที่เพิ่งสร้างเสร็จไม่ถึงเดือน ณัฐ ผู้ชายมั่นหน้ากับเสื้อยืดยับ ๆ กับกางเกงขาสั้นลายกล้วย กวาดตาดูรอบตัวก่อนหยุดยืนที่ประตูห้องเลข 604 ตามที่ระบุในแชทจากเจ้าของหอ ณัฐมองมือถือ สลับกับปากกาหมึกซึมในมือตัวเอง ที่เขาตั้งใจจะเซ็นสัญญาเช่าอย่างสง่างามเหมือนในหนังฝรั่ง
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ห้อง 604… อยู่สุดทางนี้จริงเหรอเนี่ย?” เขาพึมพำ คนเดินผ่านส่ายหน้าขำ ๆ บางคนแซว “พี่ครับ ห้องสุดท้ายนั่นของแม่บ้านนะ” แต่นัฐกลับมั่นใจ “ไม่ต้องมาหลอก ผมดูแผนที่มาแล้ว!”
ณัฐเคาะประตู ทำนองชิงร้อยชิงล้าน เสียงจากข้างในดัง “ใครน่ะ?” ณัฐตอบเสียงดังฟังชัด “ผมคนเช่าใหม่ครับ เปิดประตูได้เลย” ประตูเปิดออก เผยให้เห็นผู้หญิงวัยกลางคน ใส่ผ้ากันเปื้อน มือหนึ่งถือไม้กวาด อีกมือปักขนมโตเกียวในปาก “นี่ห้องแม่บ้าน ห้องน้องอยู่ถัดไป”
ณัฐมองป้าย “604” ที่ดูเหมือนฮาร์ดคอร์มากเกินไป เอ๊ะ…แต่ในมือถือก็ใช่! หรือผิดอาคาร? เขาหันไปดูอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจถามใครสักคน
นิชา สาวสายเงียบ ผมหน้าม้าตัดตรง รูมเมทห้องตรงข้าม เปิดประตูโชว์คอลเลกชั่นแมวปลอมในห้อง (ลงกลอนแน่นหนา) “หาห้องเหรอ? นี่ตึกบีหรือเปล่า?” ณัฐเช็คมือถือ “เอ้า! ทำไมแชทขึ้นแต่เลขห้อง ไม่มีชื่อตึก?” นิชายักไหล่ “พี่แถมหลงบ่อย รอบที่แล้วมีคนปีนผ่านหน้าต่างหาแมวก็มี”
ณัฐเกิดอาการประหม่า แต่ยังคงมั่นใจในคารม “เดี๋ยวผมโทรถามเจ้าของ…—สายไม่รับ!”
บิว เพื่อนใหม่สายพูดเร็ว เดินผ่านมา “โห้ เห็นหน้าตั้งแต่เช้า อยู่นี่เอง นี่เอง คนที่ติดเทปกาวตรงกระเป๋านั่นเหรอ” ณัฐรีบตอบ “ชอบทำให้ของไม่โดนขโมยน่ะ ไม่ได้ตลก” บิวยิ้มกว้าง “ห้อง 604 มีจริงเหรอ? หรือเข้าใจผิด? เมื่อวานป้ายเพิ่งเปลี่ยนหรือเปล่า”
ทันใดนั้น นักศึกษารุ่นพี่ตลก ร่างเตี้ย ผมฟูเดินมา “จะหาห้อง? ปกติเลขชั้นจะตรงกับหมายเลขบัตรนะ ไม่ใช่เลขในไลน์ เจ้าของเขียนมั่วบ่อย ขนาดห้องผมเอง บางทีเมลบอก 202 แต่ที่จริงอยู่ชั้นหก!” ณัฐเริ่มงง “นั่นมัน…เริ่มมั่วไปหมดแล้ว”
โมตุ่ย เด็กกิจกรรมที่เจอกันบ่อยก็เข้ามาแจม “ผมว่างานนี้ต้องไปถามบอส ที่ศูนย์กลางอำนวยการหอพัก” ทุกคนจึงรวมตัวกัน เดินกึ่งวิ่งไปยังเคาน์เตอร์เจ้าหน้าที่ (ที่เหมือนอยู่ท้ายโลกในชั้นใต้ดินหนึ่งเดียวของตึก)
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เจอพี่บอส เจ้าหน้าที่แว่นหนา สายตาเหม่อลอย เล่นเกมปลูกผักอยู่ “…ห้อง 604? ไม่มีในระบบนะครับ มีแต่ 603 กับ 605 หรือว่าน้องเข้าผิดฝัน?”
เสียงหัวเราะแผ่ว ๆ ดังขึ้น บิวยิ้ม “ทำไมห้องชั้นหกขาดไปห้องเดียววะ?” ณัฐยิ่งมั่นใจขึ้น “ห้องผมต้องมีสิ เพราะในแชทชัดเจน! หรือว่านี่คือการทดสอบอะไรสักอย่าง?”
นิชาค่อย ๆ ยกมือ “หรือจะเป็นห้องลับ? ห้องที่ไม่มีใครเห็นนอกจากเจ้าของ?” ทุกคนชะงัก บิวทำตาตื่น “แบบฮาร์รี่… เอ่อ แบบในนิยายเวทมนตร์อ่ะ”
ณัฐหน้าแดงแต่ยังไม่ยอมแพ้ “แต่ของผม แบบ…ห้องคนธรรมดาแน่นอน ไม่ได้มุดตู้”
ณัฐนำทีมเดินวนหาชั้นหกอีกครั้ง เจอแต่ห้องแม่บ้าน กับตู้น้ำพัง ญาติแม่บ้านเพิ่งมาเตรียมซ่อมไปเมื่อเช้า ณัฐหงุดหงิดเดินชนตู้ น้ำเด้งออกมาหยอดเองเฉย “เห็นไหม! ดวงผมวันนี้ต้องเจออะไรพิเศษ!”
นิชา (ที่ปกติไม่เชื่อเรื่องเหล่านี้) กระซิบ “หรือห้อง 604 จะเป็น ‘ห้องผี’?!” โมตุ่ยหัวเราะ “งั้นขอนั่งกินข้าวด้วยได้ไหมครับ ถ้ามีข้าวผีแจก”
เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นเสียที อินบ๊อกซ์เจ้าของหอ “ขอโทษค่ะ เลขห้องจริง 406 พิมพ์ผิดเอง แต่อยู่ตึกข้างนะ” ณัฐอึ้ง “แต่นี่ผมขึ้นรถมาแล้ว เดินลากกระเป๋าทั้งตึกเลยนะ!”
ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะ ณัฐยืนเหวอกลางหอพัก มือหนึ่งจับมือถือ อีกมือจับปากกามาเซ็นสัญญา…ผิดตึกผิดชั้นผิดห้องพร้อมกัน
เสียงพี่บอสสอดมา “ยินดีต้อนรับสู่ระบบเลขหอพักไทยแลนด์ครับน้อง!”
ณัฐ กับสมบัติเกลื่อนไปหมด โวยวาย “นี่ใครจะหาห้องก็มาเจออะไรแบบนี้ทุกทีเลยเหรอ?” บิวพยักหน้า “ใช่ดิ…” นิชาเหลือบตา “แต่มีเพื่อนช่วยแบบนี้ สนุกดีออก”
ณัฐถอนหายใจ กลายเป็นผู้นำกลุ่มไปโดยปริยาย ทุกคนเลยช่วยกันขนของลงบันไดแบบวุ่น ๆ ระหว่างเดินมีการแซว “พี่ๆ เซ็นชื่อกำลังเข้าหอผิดตึกนี่แหละ คือการต้อนรับของจริง”
ณัฐเริ่มมองแง่ดี “ถ้างี้ การหลงครั้งนี้ก็อาจเป็นโอกาสดี—” บิวสวน “ไว้ครั้งหน้าค่อยผิดตึกอีก!” ทุกคนหัวเราะจบพร้อม ๆ กัน
ณัฐจัดของในห้องใหม่ 406 ตึกข้าง เจอข้อความจากเจ้าของ “ของแถมพิเศษสำหรับความพยายาม มีข้าวผัดกับน้ำเปล่าไว้ให้แล้วในตู้เย็น” ณัฐอมยิ้ม นิชา บิว โมตุ่ย มารุมแซว “ไปหากุญแจเจอข้างซ้ายสุดเนอะ…เดี๋ยวจะให้ล่ารางวัลใหญ่อีกไหม?”
เสียงโทรศัพท์เข้ามาอีก ทีนี้เพื่อนใหม่ทุกคนมาล้อม ช่วยกันดู “ครั้งนี้แน่ใจใช่ไหม?” ณัฐตอบแบบขำ ๆ “ต่อให้หมาเห่า ผมก็ไม่หลงอีกแล้ว!”
เสียงหัวเราะดังไปทั่วห้อง พร้อมคำว่า “แต่ถ้ารอบหน้ายังหลงอีก จะให้เป็นหัวหน้าหอนะ!” ณัฐหัวเราะ รู้สึกอบอุ่นใจที่ล้มเหลวแต่ได้มิตรภาพใหม่
ในที่สุด ณัฐนั่งกินข้าวคนเดียวในห้องใหม่ แต่มองเห็นรอยยิ้มในใจ และเสียงหัวเราะยังดังมาไกล ๆ จากห้องข้าง ๆ “รหัสห้องไม่สำคัญเท่ารหัสมิตรภาพ” ณัฐคิด พลางยื่นช้อนชวนเพื่อนกินข้าวมื้อค่ำที่อบอุ่นอย่างแท้จริง
เสียงเคาะประตูรอบใหม่ดัง ตึง ๆ ๆ “พี่! ห้องผมล็อกเองอีกแล้ว ช่วยเปิดที!” มุกสุดท้ายของคืน เพื่อนร่วมหอล้อมวงขันแข่งกับความวุ่นวายรอบใหม่ในวันถัดไป
