เสียงไซเรนปลุกดังแว่วแต่เช้าในวันเสาร์ ดานี เด็กปีสองสายกิจกรรมที่คิดมากเกินเหตุ สะดุ้งตื่นขึ้นพร้อมใบหน้าตื่นตระหนก รีบคว้างมือถือเช็กแจ้งเตือน กล่องข้อความกลุ่ม “หอ 5 เหลี่ยม” ขึ้นข้อความ: “มีประกาศ! พรุ่งนี้มหาลัยจะสุ่มตรวจหอ!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“อะไรนะ!? หอเราห่วยจะตาย!” ดานีพึมพำ รีบวิ่งออกจากห้องเจอ ทุน ทายาทร้านของชำผู้มั่นใจเกินเหตุ แต่งตัวพร้อมจะไปวิ่ง ทั้งที่ยังสะลึมสะลือ
“ทุน! วันนี้ต้องประชุม! เค้าบอกมาตรวจ!”
“อ่าฮะ…แล้วไง เค้าคงดูอะไรนิดหน่อยปะวะ”
เสียงเนลล์ดังลั่นมาแต่ไกล “ใครมาตรวจ!? ตำรวจเหรอ?” เนลล์สาวสายอาร์ตผู้ขวัญอ่อนเข้าใจผิดเต็มประตู
เนเน่ เด็กวิศวะเงียบขรึมที่รักสัตว์กว่าเพื่อน โผล่หัวจากหลังประตู “อย่าบอกนะ ว่าห้ามเลี้ยงเม่น”
“เม่นเธอหลบอยู่ใต้เตียงฉันละ!” คำตอบจากปูน หนุ่มสายเปย์ช่างประจบ ตอบพร้อมยิ้มสยบทุกสถานการณ์
เหตุการณ์เริ่มตลกเมื่อทั้งหอตีความ ‘สุ่มตรวจ’ ไม่เหมือนกัน ทุกคนตกใจแต่ละครกับเหตุผลของตัวเอง ดานีคิด “เค้ามาจับเรื่องลับในห้อง” เนลล์จินตนาการ “ข่าวปาร์ตี้คืนก่อนแน่นอน!” ส่วนทุนมั่นใจ “เค้าจะเช็คยอดน้ำไฟปกติล่ะน่า”
“ขอฟังประชุมหน่อย!” ดานีเรียกทุกคนมารวมใจกลางห้องรับแขกเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยจานรอเก็บ
“เรื่องนี้เราต้องมีแผน!”
เนลล์พูดเสียงสั่น ๆ “เราควรเขียนป้ายขอโทษไหม หรือเปลี่ยนพรมทางเดินใหม่”
ปูนแย่ง “ผมจัดคุกกี้ไว้ รับรอง อาจารย์ใจอ่อน!”
ทุนหัวเราะ “ขยันเก็บห้องจบ จะเรื่องอะไรนักหนา!”
เนเน่เงียบ ๆ “ขอสิบนาที เดี๋ยวเอาเม่นไปฝากหอข้าง ๆ”
พลันเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ดานีรับสายแล้วหน้าซีดยิ่งขึ้น “ทะ ท่านรองอธิการจะมาเอง…”
ทุกคนหน้าเจื่อน เสียงแตก “บ้าจริง! แผนเปลี่ยน! ต้องเก็บของต้องซ่อมท่อน้ำต้องย้ายเม่นต้อง…ต้องอะไรอีก?” เสียงแหลม ๆ จากเนลล์
ทุกคนวิ่งคนละทิศละทาง ดานีจัดระเบียบ ทุนอาสาทำความสะอาด ปูนไปซื้อดอกไม้ เนเน่ลากกล่องสัตว์ออกจากหอ เนลล์ปั้นหน้าตาระทม คำสั่งซ้อนคำสั่ง ห้องยิ่งรกกว่าเดิม
เหตุบังเอิญเริ่มหนักขึ้น ตอนปูนถือดอกไม้แวะไปหาเนลล์ที่กำลังทำพรมเลอะไปด้วยสี เหยียบถังน้ำหก กวาดสีเปรอะปูนเต็มตัว ปูนด่า “นี่มันพรมศิลป์หรือพรมฝันร้าย!?” เนลล์สวน “อย่าโยนผิดใส่ฉัน! นายเอากระถางมาก่อนใคร!”
ทุนที่กำลังดูดฝุ่นกลับเผลอไปทำเครื่องโซฟาขยับ หล่นทับเท้าเนเน่ที่กำลังย่อง ๆ ออกประตูพร้อมกล่องใส่เม่นร้องเสียงหลง
“ขอโทษ ๆ เดี๋ยวจ่ายค่าขนมให้เม่น!” ทุนรีบผายมือหยอก
ความวุ่นวายเข้าสู่เฟสใหม่ เพื่อนบ้านหอข้าง ๆ ได้ยินเสียงโวยวายวิ่งมามุงหน้าประตู “เม่นของใครวะ!” มีคนแซวเสียงดัง จนเนเน่เหงื่อตกแล้วรีบส่งกล่องต่อให้ทันที
เวลาผ่านไป ห้องกลับยิ่งเลอะ ทุกคนต่างล้าสายตา เสียงดานีตะโกน “ใครทิ้งข้าวเมื่อคืนไว้ตรงทีวี!?” ปูนกับเนลล์ชี้กันไปกันมา ไม่มีใครสารภาพ ทุกคนฝืนเก็บของจนพรมย้อนกลับไปจุดเริ่มต้น
ดานีประชุมใหม่ “หยุดก่อน! เราควรโฟกัสตรงไหนกันแน่”
ปูนตัดบท “ก็คุกกี้กับน้ำหวานไง ให้ทุกคนในมหาลัยกินฟรีเลย!”
เนลล์กระซิบกับทุน “แบบนี้เดี๋ยวปูนจะได้ฟรีค่าไฟจริง ๆ ละสิ”
เนเน่นั่งนิ่งเหมือนสมาธิกำลังจะขาด “…แล้วถ้าท่านรองตกใจเม่นเราล่ะ…”
ดานีเริ่มกดดัน “ถ้าเขาว่ายังไง หอเราได้คะแนนแย่ ต้องย้ายออกหมดแน่” เงียบชั่วครู่
ทันใดนั้น ประตูหอถูกเคาะแรง ๆ จังหวะกดดันที่สุด ทุกสายตาจับจ้องกันเอง ใครจะไปรับ?
เงียบ…ปูนเดินไปเปิด คำแรกที่พูด “ขอโทษนะครับ เอ่อ…รับคุกกี้ไหมครับ?”
หน้าประตูคือแม่บ้านประจำหอ ซูมมี่ ผู้มีรอยยิ้มอบอุ่นแต่ด่วนสรุป “วันนี้แม่บ้านจะเอาถุงขยะไปลงค่ะ เดี๋ยวรีบเข้าเคลียร์นะ อย่าตื่นเต้นจัง”
ทุนถอนใจ “แม่บ้านเอง ใจเต้นฟรี!”
ดานียังเครียดไม่หาย “แต่…ยังไงก็ต้องพร้อม ไม่กล้าเรียกใครเข้าหอนะ!”
ปูนหอบดอกไม้คุยกับซูมมี่ “แม่บ้านครับ ผมว่าตารางน้ำไฟช่วงนี้ผิดปกตินะครับ”
ซูมมี่หัวเราะ “เออจ้ะ ถามท่านรองเองนะลูก”
ดานีเบือนหน้ามองกลุ่ม “เอาไงดี เราทำดีแค่ไหนถึงพอ?”
เนลล์เอาพรมไปปั้น “เราต้องเนียน ๆ ให้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นไหม?”
ทุนยักไหล่ “เก็บเยอะ ยิ่งดูตลกปะเนี่ย มหาลัยไม่ได้เอาเข้าเช็คห้องพักรึเปล่า?”
เสียงประกาศลอยมาทางลำโพงหอ “วันนี้ขอความร่วมมือให้ทุกหอเตรียมรับคณะสวัสดิการที่จะมาตรวจสุขาภิบาลค่ะ”
ทุกคนเงียบ
“ใครเข้าใจศัพท์ ‘สุขาภิบาล’ บ้าง?” ดานีถาม
ปูนก้มหน้าดูคุกกี้ “คิดว่าต้องแจกคุกกี้สินะ”
ทุนหัวเราะ “คุกกี้ไม่ช่วยอะไรหรอกน่า!”
เนเน่หน้าเสีย “สุขาภิบาลเกี่ยวกับเม่นรึเปล่า?”
“ฉันไม่ทิ้งเม่น!” เนเน่เสียงดังขึ้น
ปูนรีบปลอบ “โอเค ไม่ทิ้ง เอางี้ เอาเม่นมาปล่อยบนพรมใหม่ ให้ดูสะอาดขึ้น!”
“ไม่เอา!!!” ทั้งกลุ่มตะโกนใส่
ทุกคนเริ่มสับสนหนัก ใครทำอะไรก็ผิด พรมเปลี่ยนสองรอบยังเลอะเหมือนเดิม อาหารแจกฟรีโดนทิ้งไม่มีใครมาหยิบ ทุกคนหมดแรงนั่งพิงกำแพง
“เราควรยอมรับขั้นสุดท้ายว่า หอเรามัน…พังหรือยัง?” ดานีถามเบาๆ
ทุนเงียบไปสักพัก “ไม่หรอก พวกเราแค่…อยู่ด้วยกันเสียงดังไปหน่อย”
เนลล์ถาม “เธอกลัวอะไรนัก”
ดานีถอนใจ “ฉันกลัวโดนย้าย…กลัวเสียเพื่อน”
เนเน่เสริม “ฉันกลัวเสียเม่น!”
ปูนยิ้ม “เราเสียกันหมดทุกอย่างแหละถ้าไม่ช่วยกัน”
“งั้นเริ่มใหม่ อย่าคิดมาก” ทุนตาลุก
ก่อนไฟดับวาบ ทั้งหอกลางคืนฝนตก เสียงตะโกน “ไฟดับ เพราะใคร!?” ทุกคนชี้กันเองเหมือนเดิม
เนลล์หัวเราะ “เพราะใครก็คือพวกเรานี่แหละ”
ปูนแจกคุกกี้ในความมืด “คืนนี้ไม่มีใครมาตรวจ ดูดาวแทน”
ไฟกลับมา ทุกคนยังนั่งกลมเกลียว หัวเราะกับความวุ่นวายของตัวเอง
รุ่งเช้า คณะสวัสดิการไม่มาตรวจ แต่ส่งข้อความขอบคุณลงกลุ่มว่า “ขอบคุณที่ช่วยกันเก็บหอสะอาด ร่วมมือดีมาก ๆ!”
ทุกคนยืนนิ่ง ตาค้าง
เนเน่ถาม “…แต่เม่นฉันยังอยู่นอกหอ…”
เสียงหัวเราะดังขึ้นอย่างพร้อมเพรียง ในหอ 5 เหลี่ยมที่ถึงจะวุ่นวายแต่ก็เต็มไปด้วยเพื่อนและเรื่องราวอบอุ่นเสมอ
