เสียงโทรศัพท์สั่นรัว ป๋อมรีบปัดปลุกบนโต๊ะแบบไม่ได้ดูข้อความ มือหนึ่งขยี้ตาอีกมือคว้าตู้เย็นขนาดย่อมที่ตั้งไว้ข้างหัวเตียงแล้วพยายามเปิด “เฮ้ย… อะไรเนี่ย เมื่อคืนใครแอบโยนขนมเข้าไปมั่วอีกรอบ”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“ป๋อม ป๋อม ลุกด่วน!” เสียงแรค เพื่อนร่วมห้องผู้ขี้วิตกจริต เคาะประตูด้วยจังหวะแปลก ๆ “วันนี้วันส่งโปรเจกต์นะโว้ย!!! นายยังนอนอยู่อีกเหรอ!” ป๋อมเงยหน้าส่งสัญญาณเบื่อโลก “โปรเจกต์พรีเซนต์ตู้เย็นน่ะเหรอ? เดี๋ยวก็แค่โยนของเข้าตู้แล้วโชว์เขาว่าเย็นเร็ว”
แรคเดินเข้ามาตบไหล่ “นายเข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า โปรเจกต์มันต้องมี ‘ความคิดสร้างสรรค์’ ไม่ใช่เอาตู้เย็นบ้านนอกมาใส่มาม่า นายเห็นกลุ่มอื่นเขายังสร้างได้ตู้… ตู้… เอ่อ ตู้อะไรสักอย่างที่เราก็ยังไม่เข้าใจเลย!”
ปลาย, เพื่อนสาวสุดป่วน เดินเข้ามาพร้อมขวดซอสและสตรอว์เบอร์รี่ “นี่! เราควรทำตู้เย็นที่สามารถทำให้ผลไม้โตเหมือนในหนังไซไฟมั้ย? พกตู้เดียว กินสตรอว์เบอร์รี่ได้ทุกอาทิตย์!” ป๋อมกอดอกมองเพื่อน “แค่ไม่เอาผลไม้มิกซ์กะซอส ก็ยังดีกว่าไอเดียเมื่อวานของแรค”
แรคถอนหายใจ มองโน้ตในมือตนเอง “เราจะพรีเซนต์เย็นไว กินไว ประหยัดไฟ! ถ้านายไม่ช่วย เราตกรอบ… ฉันเสียชื่อแน่ ๆ!” ป๋อมแกล้งทำหน้าจริงจัง “ใจเย็น ๆ ให้ฉันคิดก่อน จะให้น้องในวงโยชวนเพามาช่วยไหม?”
“เฮ้ย! อย่าเอาคนอื่นมาเกี่ยวเลยพ่อพระ!” แรคส่ายหน้าแรง “แกคิดยังไม่ออกอะดิ?” ปลายยิ้มร้าย “ถ้ายกทั้งตู้ไปส่งเลย จะหนักไปไหมล่ะ?”
เสียงเคาะประตูดังกว่าเดิม “หยิบตู้ไปแล้วมั้ง!” แม่บ้านชั้นสามของหอพักโผล่หน้ามา “ขอโทษนะจ๊ะ ที่นี่ไม่ให้เอาตู้เย็นส่วนตัวขึ้นมา ห้องนี้มีกี่ตู้กันแน่?” สามคนมองหน้ากัน
“โอ้ย…ต้องเอาไปไว้ห้องแล็บอยู่ดี ฝากหิ้วไปหน่อยนะป๋อม” แรคยัดโน้ตไอเดียกับแผนผังวัยเด็กของปลายใส่มือป๋อม “อย่าแอบแวะร้านขนมนะ คราวก่อนน้ำแอปเปิ้ลในตู้เป็นไขอีก!”
ฉากถัดมา ป๋อมเดินลากตู้เย็นไปหน้าตึกวิทยาศาสตร์ ฝนตกพรำ ๆ ขนมขบเคี้ยวในมือแกว่งไปมา “โอ้โห มีแต่สายตามองแปลก ๆ ทำไมตู้เย็นขนาดเล็กกลายเป็นประเด็นได้ฟะ” เด็กผู้ชายแว่นโตเดินขนกับข้าวสวนเข้ามา “นั่น…นายจะเอาตู้เย็นไปขายเหรอ?”
“เปล่า โปรเจกต์ประกวดนวัตกรรม” เสียงตอบแบบคนรีบ “โห ล้ำไปอีกนะ” แล้วก็หันไปจริงจัง “ระวังโดนตัดคะแนนข้อหาครอบครองเครื่องใช้ไฟฟ้าผิดประเภทด้วยล่ะ ห้องกรรมการเขาดุ” ป๋อมชะงัก… “จริงดิ?”
แรควิ่งตามมาทัน เบรกแรงปรี่เข้ามา “นายอย่าเพิ่งหลงเชื่อใครง่าย ๆ ที่นี่เคี่ยวเลยนะ อย่าไปพูดว่าตู้เย็นมันมีระเบิดน้ำแข็งหรืออะไร” ปลายโผล่มาอีกคน “แต่อย่าเผลอพูดว่าสตรอว์เบอร์รี่จะโตเองในตู้ก็น่าจะพอ”
สามคนลากตู้เย็นเข้าห้องแลบที่จองไว้ตอนเช้า ข้างในมีเด็กอีกทีมกำลังประกอบโมเดล “เอ่อ พวกนายมาทำอะไรในนี้?” ป๋อมยิ้มฝืน “เรามา…เพาะเลี้ยงผลไม้ในตู้เย็นครับ! จะลองให้สตรอว์เบอร์รี่โตไวเหมือนมีเวทมนต์!” ทีมตรงข้ามทำหน้าสงสัย
“จริงดิพวก!? แล้วต้องปักดินยังไง?” เด็กผู้หญิงหัวฟูถาม “จริง ๆ ก็… เอ่อ ยังคิดไม่ออกว่าจะฝังดินลงในลังน้ำแข็งยังไง…” ปลายรับมุก “แผนเราเนี่ย เน้นสนุกครับ ไม่ขอเน้นสาระวันนี้”
แรคพยายามสาธิตความเย็นแบบโอเว่อร์ “นี่คือฟีเจอร์ใหม่ ช่องนี้จะฟ ฟฟ… เวิร์กถ้าไม่ลืมเสียบปลั๊ก” ทุกคนมองปลั๊กที่ห้อยอยู่ “ป๋อม เสียบหรือยังเนี่ย?”
“ลืม!” ป๋อมวางถุงขนมเฉียด ๆ กับปลั๊กไฟ ขนมตกแตกกระจาย ทุกคนอึ้ง
“ช่างมัน ใส่ขนมเข้าไปหลายถุงแล้ว บางทีตู้เย็นอาจจะทำให้ขนมขยายได้นะ!” ปลายขำกลบเกลื่อน “เดี๋ยวฉันเอาสตรอว์เบอร์รี่ใส่เข้าไปก่อน เผื่อได้ผล” แรคมองเพื่อนหมดหวัง
พลัน มีประกาศเสียงตามสาย “กลุ่มที่จะพรีเซนต์ขอให้ไปลงทะเบียนด่วน” สามคนสะดุ้งโหยง ตามด้วยเสียงฮึมฮัมจากเด็กในห้องแลบอื่น “อย่าบอกนะว่าพวกนั้นจะโชว์ตู้เย็นเลี้ยงผลไม้!”
หลังจากอพยพออกจากห้องแลบพร้อมตู้เย็นและของวุ่น ๆ ในมือ กลุ่มของป๋อมพยายามซ้อมพูดหน้าลิฟต์ “ใครจะพูดเปิด?” ปลายล้วงกระเป๋า “ฉัน! จะได้ไปนั่งขำข้างหลัง” แรคถอนหายใจ “งั้นฉันพูดผลวิจัยที่ไม่มีใครเข้าใจ… ป๋อม นายจบโชว์นะ” ป๋อมยิ้มเจื่อน “ขอเป็นคนเปิดตู้เย็นอย่างเดียวพอไหม?”
เมื่อถึงคิว กลุ่มของป๋อมขึ้นเวทีหน้าผู้ชม “เรา ตุ๊กตาตู้เย็น!” ป๋อมพูดตามโพยในมือเสียงดังลั่นเกินกว่าที่ตั้งใจ
ปลายหันขวับ “เอาชื่อกลุ่มมาโชว์ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?” ป๋อมอึกอัก “ตอนตั้งกลุ่ม ฉันหิว แรคเลยเขียนใส่ไว้!”
กรรมการคนแรกเชิดหน้าขึ้น “ช่วยอธิบายแนวคิดตู้เย็นเพาะผลไม้โตไวใน 7 วัน?” แรครีบหาทางแก้ “เรา… ใช้เทคโนโลยีความเย็นสองชั้น ดักจับความชื้นเพื่อสร้างบรรยากาศลึกลับ… จริง ๆ ก็แค่ตู้เย็นธรรมดาแหละครับ แต่วางด้วยความมั่นใจ!”
อีกคนถาม “ใส่ซอสอะไรบนผลไม้ในตู้?” ปลายชูซอสขึ้นมา “ซอสเพิ่มปริมาณจินตนาการค่ะ ใส่แล้วทุกอย่างเป็นไปได้!”
ขณะที่พรีเซนต์ เด็กจากห้องแลบเมื่อกี้โผล่มาด้านข้างเวที ชูใบจดหมาย “ขอแจ้งว่า ตู้เย็นนี้เป็นของส่วนรวมของหอพัก!” ทุกคนบนเวทีอึ้ง
กรรมการหยิบป้ายขึ้น “นี่มันภารกิจผิดกติกา ขอโทษนะ พวกเธอคงต้องอธิบายที่ผู้บริหารหอพักก่อน” ป๋อมลน “แต่พวกเรา…คือเกือบได้ผลแล้วนะผลไม้ก็ยังเป็นผลไม้อยู่!”
หลังเวที ความวุ่นวายยังไม่จบ แม่บ้านชั้นสามย้ำกับกลุ่ม “เก็บตู้ให้ดี ฉันกลัวจะถูกหักเงินมัดจำ!” แรคพร่ำบ่น “ทั้งหมดนี่เพื่ออะไรนะ?” ปลายในมือยังถือซอส “เอาไปขายมั้ย ได้เงินค่าปรับคืน”
ป๋อมแกล้งพูดขำ “ต่อไปถ้าเราจะส่งโปรเจกต์ เอาแก้วชานมไข่มุกใส่ตู้แทนไหม? ง่ายดี” ปลายหัวเราะ “ของโปรดเลยนะ แบบนั้นกรรมการต้องปลื้ม” แรคถอนหายใจยาวแบบคนเหนื่อยสุดขีด
วันถัดมา กลุ่มของป๋อมนั่งกินขนมหน้าตู้เย็นอยู่ในห้อง “สุดท้าย… เราได้รางวัลชมเชยนวัตกรรมเพี้ยน” ปลายยิ้ม “ดีกว่าไม่ได้รางวัลนะ” แรคพูดกลบเกลื่อน “ต่อไปนายคิดดี ๆ ก่อนจะเอาตู้เย็นตั้งข้างเตียงนะ” ป๋อมยักไหล่ “แต่ขนมในตู้ตอนนี้เยอะขึ้นนะเว้ย!”
เสียงหัวเราะเบา ๆ ดังขึ้นพร้อมบรรยากาศสบาย ๆ ทั้งสามคิดเหมือนกัน ต่อให้โปรเจกต์จะล้มเหลว ทุกอย่างก็วุ่นวายแต่ก็อบอุ่นเหมือนเดิม ป๋อมยิ้ม “คราวหน้าถ้าเผลอเข้าใจอะไรกันผิดอีก ก็ขอให้ขำได้แบบนี้อีกทุกทีเถอะ!”
