มหกรรมแข่งงานกลุ่มอลวน: เพื่อนซี้ (ไม่) มีวันจบ

“เราโดนจับกลุ่มกันแล้วใช่มั้ย?” เสียงของเสี่ยวจื้อดังขึ้นในเช้าวันหนึ่งกลางห้องเรียนมหาวิทยาลัยที่แสงแดดทะลุผ่านหน้าต่างกระจกเข้ามาเบา ๆ เหมือนไม่อยากรบกวนใคร แต่สำหรับกลุ่ม F04 ไม่เคยมีคำว่าเบา

Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!

เสี่ยวจื้อ ผู้ยึดหลัก “ต้องเป๊ะทุกบรรทัด” ใส่แว่นตาวาววับและถือแฟ้มกอดอก ถามกว้าง ๆ โดยไม่เจาะจงใคร แต่เสียงก็พุ่งเป้าไปยังสมาชิกอีก 3 คนที่นั่งเก้ ๆ กัง ๆ กันบนเก้าอี้ไม้เก่าในห้องวิชาโยนกันเอง

“เออ ๆ ผมอ่านหัวข้อแค่แป๊บเดียวก็เข้าใจละ ไม่ยากหรอกน่า” ทศ มือยิงมุกประจำกลุ่มที่มั่นใจว่าจับอะไรก็เป็นผู้นำความฮา พูดขณะเปิดมือถือสไลด์ผ่าน TikTok ดูเหมือนไม่ใส่ใจงานแต่ลึก ๆ ต้องได้คะแนนดี เพราะหวังทุนต่อ

น้ำขิง สาวผู้คิดมากจนทุกอย่างซับซ้อนกว่าความจริง เงยหน้า เหงื่อตก “แต่…หัวข้อมันกว้างนะ เราต้องวางแผนก่อนปะ ทำด่วนก็กลัวเละอะ”

พีค มือเทคนิคเจ้าของไอเดียอลังการไฟลุก แต่วางแผนเมื่อไหร่ก็ลงเหวทุกที พยักหน้า “ผมตั้งกลุ่มไลน์แล้ว พรุ่งนี้ซ้อม Zoom กันเลยดีมั้ย ผมเตรียมสไลด์คร่าว ๆ ไว้ให้ละ”

เสียงถอนหายใจดังพร้อมกัน บรรยากาศยิ่งเครียด เสี่ยวจื้อจับชีทกระชับกว่าเดิม

“ถ้ายังแบบนี้ เราจะทันจริงเหรอ…” น้ำขิงพึมพำ

ทศดีดนิ้ว มั่นหน้า “สบายมาก สัปดาห์เดียวจบ เดี๋ยวผมจัดเอง เชื่อมือ!”

ทันทีที่การประชุมนัดแรกจริงจัง ทุกคนเปิดโน้ตบุ๊กที่บ้านตัวเองแบบพร้อม หรือคิดว่าพร้อม เสี่ยวจื้อส่งแบบรายงานที่เรียงรูปแบบ APA มา “ทุกคนต้องตามนี้นะ สำคัญ!”

พีคตอบในไลน์ “ขอลองใช้ template ใหม่ ดูสวยกว่า!”

น้ำขิงเสนออีกเวอร์ชัน รวมถึงไฟล์ Checklist ที่ยาวจนอ่านไม่หมด เสียงแชตวิ่งยาวข้ามคืนโดยไม่มีใครฟังใครจริงจัง

ทศ เย็นวันนั้น โพสต์ในกลุ่ม “ผมจะทำอินโทรให้เอง ขอเวลาสองวัน” ทุกคนพยักหน้ารับแบบหยวน ๆ กับคำว่า “สองวัน” ที่ไม่มีใครบอกว่าเวลาผ่านไปเท่าไรแล้ว

สามวันผ่านไป ไม่มีไฟล์อินโทร แต่ทศโพสต์มุกในไลน์ “ไปปั่นจักรยานกับหลานมา ได้แรงบันดาลใจ” น้ำขิงเริ่มวุ่น “เราจะทันมะ สำนึกทีมเวิร์คอยู่ไหนอะ ทศตอบบ้าง!”

พีคแทรกมา “น้ำขิง ใจเย็น ๆ งานใหญ่ยิ่งต้องแบ่งเวลากัน พรุ่งนี้ Zoom เลย” เสี่ยวจื้อจองห้องสมุด “มาคุยกันตรงนี้เลย จะได้ไม่หลุดประเด็น”

ผลคือ เช้าต่อมาไม่มีใครตอบ เสียงแชตเด้งผิดจังหวะจนอารมณ์ขึ้น คนละไทม์โซนในกลุ่มเดียวกันเฉยเลย

เมื่อเจอกันที่ห้องสมุด เสียงเปิดลิฟต์กระทบกับเสียงถอนใจ เสี่ยวจื้อเอ่ย “ใครง่วงหรือไม่อยากได้ A+ บอกเลย จะทำเอง!”

พีคยิ้ม “ผมช่วยวาดอินโฟให้เอง รับรองไม่เหมือนใคร”

ทศแหย่ “เฮ้ย ๆ ขอรูปฮา ๆ มั้ยน้อง เดี๋ยวใส่งาน” เสี่ยวจื้อหน้าตึง “ขอรูปจริงจัง!”

น้ำขิงขัน “รูปไม่ลงตัว แต่ชื่อกลุ่มอยู่ตรงไหนอะ ใครช่วยตั้งที”

“งานทำกลุ่มมันไม่ยากหรอก ถ้าทำเท่าที่ทุกคนถนัด” ทศพูดชิล ๆ เสี่ยวจื้อฟึดฟัด ตอบกลับเสียงเรียบ “งั้นนายเป็นหัวหน้ากลุ่มเลย ดีมั้ย?”

ทศสะดุ้ง “ผม… ผมต้องไปเปิดประตูบ้านให้น้องก่อน”

หลังจากนั้นแต่ละคนเสนอไอเดียใส่กันเป็นชั่วโมง งานยังไม่ขยับ เสียงขัดคอปะทะกันเหมือนเพลงหลายคีย์ เสี่ยวจื้อมองนาฬิกา “เราเหลือเวลาอีกไม่ถึงอาทิตย์” น้ำขิงเงียบกริบ เริ่มคิดว่าคงต้องทำเองหมด

ทันใดนั้น ทศลุกขึ้น “เอางี้ ทุกคนทำส่วนตัวเองมาคนละหน้า เดี๋ยวรวม”

น้ำขิงเบือนหน้า “แบ่งแบบนี้ก็จะดูไม่เป็นงานเดียวกันนะ”

“ไม่มีทางอื่นแล้ว!” พีคตัดบทก่อนจะขอเวลาปรึกษากับ AI ในมือถือ

เย็นวันเดียวกัน น้ำขิงตัดสินใจแก้ไฟล์รวมโดยไม่ได้บอก บอกตัวเองว่า “ขอป้องกันความเละ” ทศเห็นไฟล์เปลี่ยนไปรูปแบบก็เปลี่ยน ถึงคิวโวยบ้าง “น้ำขิง อย่าเพิ่งแก้ของคนอื่นดิ”

เสี่ยวจื้อหงุดหงิดที่รูปแบบหลุดมาตรฐาน รีบคอมเมนต์ “ฟอนต์ไม่เท่ากัน!” พีคเข้ามาเติม “ดีเลย งั้นเราลองฟอนต์ Comic Sans เห็นมั้ย สบายตา!”

เสียงเงียบเกิดขึ้นในกลุ่มเหมือนห้องแชทหยุดหายใจ เพราะ Comic Sans กลายเป็นประเด็นร้อนประจำคณะ

ทศยิง “หรือจะเอาฟอนต์คัดลายมือไทยไปเลย” ทุกคนเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสี่ยวจื้อลุกขึ้นปิดโน้ตบุ๊กทันที “พรุ่งนี้เจอกันใหม่ ขอเอา HIGHLIGHT กลับไปคิด”

วันรุ่งขึ้นเป็นวันประชุมกลุ่มที่เชื่อมต่อกับหลายคนแต่ disconnect กับงาน น้ำขิงเล่า “เมื่อคืนฝันว่าเอางานไปรายงานแต่ทุกคนพูดพร้อมกันจนพี่กรรมการงง เลยประกาศว่าให้ตกกลุ่มนี้หมด” ทศขำ “ถ้าตกพร้อมกันก็ดีดิ จะได้มากินไอติม”

เสี่ยวจื้อสบตา “ถ้าพลาดรอบนี้ผมเสียทุนแลกเปลี่ยนเลยนะ เล่น ๆ ไม่ได้อะ”

พีคตบหลัง “เดี๋ยวช่วยเอง ทำงานกลุ่มมันต้องสร้างสรรค์ไง เชื่อใจดิ”

ประชุมครั้งถัดไป ทุกคนเอาผลงานตัวเองมาเสนอ เสี่ยวจื้อจัดเต็มเลย์เอาท์ APA น้ำขิงสายวางโครง พีคกราฟิกจัดหนัก ทศอินโทรธีมกีฬา งาน 4 ส่วนที่ไม่มีส่วนไหนเข้ากันเลย ทุกคนแข็งขันจะปกป้องผลงานตัวเองไว้อย่างเหนียวแน่น

พีคยื่นมือ “เราลองเมอร์จไฟล์จริง ๆ สักทีมั้ย เดี๋ยวผมทำ”

จากนั้นไฟล์รวมเกิดปัญหาใหญ่ ฟอนต์สลับ แผนผังหาย ข้อมูลตกหล่น แถมไฟล์ชื่อใหม่มีแต่เลขสุ่ม น้ำขิงคีย์ผิดบันทึกทับต้นฉบับ เสียงร้องลั่นทั้งกลุ่ม

“เป็นแบบนี้…” เสี่ยวจื้อเริ่มเครียดจนพูดไม่ออก

ทศยิ้มแห้ง “เราต้องเริ่มใหม่มั้ยเนี่ย?”

น้ำขิงนั่งนิ่งเหมือนถูกฟ้าผ่า พีครีบโหลดไฟล์เก่า “ใจเย็น อะไรซ่อมได้ก็ซ่อม”

หลังคืนวันนั้น กลุ่ม F04 ยังไม่แตกแต่ใกล้พัง ทุกคนจมอยู่กับไฟล์ตัวเอง เช้าวันเดดไลน์ เสี่ยวจื้อมาถึงก่อนเวลา “ใครเขียนบทสรุปแล้วมั่ง”

ทศตอบ “ผมทำอินโทรเวอร์ชั่น 4 มาให้ เลือกได้เลย”

น้ำขิงกับพีคพยายามเปิดไฟล์พร้อมกันแต่เจอรหัสผ่านคนละแบบ ไฟล์แต่ละคนชื่อไม่เหมือนกัน ไม่มีใครบอกรหัสที่แท้จริงได้

เสี่ยวจื้อชูแผ่นกระดาษ “สุดท้ายต้องสั่งพิมพ์เอามาปะเองใช่มะ” พีคขำ “เท่ดี มีความคลาสสิก”

พริบตานั้น หัวหน้าแผนกโทรเข้ามาถาม “งานกลุ่มเป็นไงบ้าง?” ทศตอบเสียงห้าว “ดูรวม ๆ แล้ว ทีมเรามีเอกลักษณ์ดีครับ”

หัวหน้าแผนกหัวเราะ “ขอแค่ส่งทัน กรรมการไม่ล้มเลิกชีวิตหรอก”

ทันทีที่ส่งงาน ทุกคนถอนหายใจยาว เหลือแต่รอยยิ้มเหนื่อย ๆ พีคกระซิบ “ดีกว่าตอน จีบสาวผิดคนแล้วโดนเทอีกนะ”

น้ำขิงหัวเราะ “อย่างน้อยเราไม่เทกันกลางคันน่ะ”

เสี่ยวจื้อสบตาเพื่อน “ใครบอกจะซี้กันยันจบ ไม่มีใครรอดจากงานกลุ่ม!”

ทศยิ้มกว้าง “ปีหน้าค่อยว่ากันใหม่…แต่ถ้าคราวหน้าต้องจับกลุ่ม พวกนายไม่รอดหรอก”