เสียงเอะอะดังลั่นจากห้อง 405 ทำให้ทุกคนในหอพัก “ร่มร่วมใจ” ต้องตกใจ ต้นเหตุคือ วิน หนุ่มผู้คิดมากตลอดเวลา กำลังต่อสายโทรศัพท์ด้วยเสียงลนลาน “เอ๊ะ เอิร์ธ นายมั่นใจนะว่าเสียงแมวตอนตีสองเมื่อคืน คือแมวจริง ๆ ไม่ใช่เสียงอะไรอย่างอื่น?” เจ้าของเสียงอีกฝั่ง เอิร์ธ เพื่อนร่วมโลกจินตนาการ ตอบเสียงกวน “แล้วนายคิดว่าเป็นเสียงนกฮูกกล้ามใหญ่งั้นเหรอวะ หรือคิดว่าแมวเป็นเอเยนต์ลึกลับ?” วินขมวดคิ้วคิดหนัก “ไม่นะ… หรือว่าจะเป็นเสียงสัญญาณอะไรเบื้องหลัง… เอ๊ะ หรือฉันควรแจ้งฝ่ายความปลอดภัยดี?” เอิร์ธหัวเราะก๊าก “ทางที่ดีนายไปทำงานนักสืบดีกว่า! เอ้า ออกไปหาตัวจริงมั้ย ไปกันเลย!”
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!ระหว่างที่ทั้งสองกำลังเถียงกัน ซัน เพื่อนกลุ่มตลกสายกิจกรรม ยื่นหัวเข้ามา “นายสองคนเจอเกมใหม่หรอ? มาช่วยหาแมวด้วยคน! แต่ขอใส่ชุดมาสคอตหน่อย จะได้เนียนเหมือนทีมค้นหา” วินถอนหายใจ “มันจะเว่อร์ไปไหมซัน…” แต่เอิร์ธตาลุกวาว “ดีเลย เดี๋ยวเราจะกลมกลืนในหมู่แมว…มากขึ้น!”
ทั้งสามจึงออกสำรวจชั้นหอและสวนหลังตึกในคืนที่ฝนทำท่าจะตก แต่หารู้ไม่ว่า ทุกย่างก้าวยิ่งเพิ่มความเข้าใจผิดไปอีกเสต็ป เพราะในขณะที่ทั้งกลุ่มคุ้มดีคุ้มร้ายกับทฤษฎีของแต่ละคน วินโฟกัสกับทิศทางเสียงจนเดินชนประตู จนเสียงแมวที่ได้ยินกลับเป็นเสียงนักศึกษาปีหนึ่งฝั่งตรงข้ามที่หัด เล่นกีตาร์ร้องเพลง “เมี้ยว เมี้ยว” ตามโพยเพลง…และกลุ่มผู้หญิงที่เปิดเพลงดัง ทำเอาเสียงทุกอย่างปนเป จนวินมั่นใจสุดขีดว่านี่ต้องมีเบื้องหลังแน่
กลับขึ้นห้อง วินหัวเสียกับสมมติฐานของตัวเอง “ฉันว่า มีอะไรไม่ชอบมาพากล ชั้นล่างเหมือนมีคนแอบทำอะไรตอนกลางคืนด้วย” ซันกระดกน้ำเปล่า “ถ้ามีเดี๋ยวฉันปลอมตัวเป็นถังขยะดักเลย!” เอิร์ธสรุป “สรุปคืนนี้ตามหาแมว… ได้เพื่อนใหม่แต่ยังหาแมวไม่เจอ” ทุกคนหัวเราะ วินกลายเป็นเป้าล้อของเอิร์ธ “ตกลงนายกังวลเรื่องแมว หรือกลัวผีแมว?”
รุ่งเช้า กลุ่มแก๊งเจอ “ป่าน” สาวขวัญใจมหา’ลัย ผู้กลัวแมวแต่รักความสะอาด เธอบ่น “เมื่อคืนใครยุ่งกับขยะชั้นล่างบ้าง กลิ่นเต็มเลย” ซันยิ้มแหย “สงสัยแมวเล่นถังขยะ…” ป่านตอบ “ถ้าเห็นแมวจริงจะช่วยบอกนะ ฉันเตรียมถุงมือพร้อม!” ทุกคนมองหน้ากัน เอิร์ธแกล้งกระซิบ “เธอคงสงสัยว่าพวกเราคือแมวตัวต้นเหตุ” วินรีบปฏิเสธ “ไม่ใช่…เราแค่หาแมว!”
แต่แล้วพลันมีเสียงร้องแมวตัวใหม่ดังใกล้ ๆ วินตาโต “จังหวะนี้ล่ะ!” เอิร์ธเสนอ “เราต้องวางกับดัก” ซันลุย “เราทำเบ็ดล่อแมวด้วยปลากระป๋อง!” เอิร์ธเริ่มวาดแผนในโน้ตมือถือ ตัดภาพเป็นภาพตลก นักศึกษาสามคนแอบซ่อนหลังโซฟา กินปลากระป๋องเองไปครึ่ง ส่วนแมวไม่มา กลายเป็นที่มาของมดบุกแทน
ค่ำวันเดียวกัน ซันใส่ชุดมาสคอตเดินถือลังปลา วินกรอกตา “เราเป็นล่อหรือเป็นตลกกันแน่…” “ล่อ ตลก และบ้า รวมไว้แล้ว!” เอิร์ธตอบดื้อ ๆ พอดี “ต้า” เพื่อนร่วมชั้นอีกคนสายข่าวลือ โผล่มาเห็น จึงเข้าใจผิดว่าคืนนี้กลุ่ม 405 จัดกิจกรรมลับ วินพยายามปฏิเสธ แต่ต้าเอาไปบรรยายต่อระหว่างเพื่อนในมหา’ลัย ว่ามีกลุ่มผู้คนจับแมวยามค่ำคืน!
ข่าวลือเริ่มโด่งดังพร้อมวิดีโอสั้น ๆ ของซันในชุดมาสคอตกำลัง “คุย” กับแมว (ที่จริงคือถังขยะ) ถูกเผยแพร่ในกลุ่มไลน์หอพัก ป่านเห็นถึงกับส่งสติกเกอร์ “แมวปลอม” ซันโต้ “ดักแมวจริง! ไว้ดู!” เอิร์ธสรุป “สิบปีผ่านไป ตำนานกลุ่มหอ 405 ก็ยังคงอยู่”
วินนั่งเงียบคิดหนัก “ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เรื่องมันบานปลายขนาดนี้นะ…” เอิร์ธยิ้ม “แต่สุดท้ายเราก็ได้เพื่อนใหม่ ได้หัวเราะ และยังไม่เจอแมว แปลว่าแมวฉลาดกว่าเราอีก!”
เช้าวันต่อมา กลุ่มได้รับจดหมายใต้ประตู “ฝากตามหาเจ้าขาว แมวหอพัก” พร้อมรูปถ่าย หนุ่มทั้งสามรู้สึกเหมือนได้รับมอบหมายภารกิจจริงจังขึ้น วินตั้งใจเต็มที่ “โอเค เราจะไม่ล้มเหลว!” เอิร์ธขำ “ใช่ เราแพ้มาเยอะ รอบนี้ต้องชนะสักที!” ซันยักคิ้ว “ชนะอะไร หาแมวหรือสติ?”
แผนล่อแมวถูกยกระดับจากปลากระป๋องเป็นเสียง “เมี้ยว” อัดเทป กลุ่มแอบตามเสียงจนเกือบเข้าไปใต้หอพักหญิง ถูกป๋าตึกจับได้ วินรีบแก้ตัว “คือ กำลังหาความยุติธรรมให้แมวครับ!” ป๋าตึกถอนใจ “วันหน้าหายใจให้ช้าลงหน่อยลูก”
เอิร์ธกับซันยังไม่ยอมแพ้ นอนเฝ้ากล้องวงจรปิด เอิร์ธบ่น “ฉันว่ากล้องมันจับได้แต่อะไรดำ ๆ สักอย่าง…” ซันพยายามซูม “หรือจริง ๆ นั่นคือเงาอดีตของเรา?” วินหัวเราะขำคอ “อย่างน้อยอดีตก็ไม่ทิ้งรอยเท้าแมว”
ในช่วงค่ำอีกวัน กลุ่มบังเอิญเจอเด็กปีหนึ่ง “นนท์” กำลังอุ้มแมวขาวร้องไห้อยู่หลังตึก นนท์เล่าว่า แมวตัวนี้คือ “เจ้าขาว” ที่ตนแอบให้อาหาร และกลัวจะถูกไล่ออกนอกหอ วินกับเอิร์ธมองหน้ากัน ซันพึมพำ “เราตามหาแมวมาทั้งอาทิตย์ ที่แท้…เจอแล้ว แต่มีเจ้าของซะงั้น!”
กลุ่มวางแผนใหม่ — ปกป้องเจ้าขาว ไม่ให้โดนหอเลิกให้อยู่ ด้วยการเปลี่ยนกลายเป็น “โปรเจกต์แมวบำบัด” สำหรับหอ! วินเริ่มร่างจดหมายโครงการ เอิร์ธเขียนบทพูด ซันเตรียมเสกความฮาเข้าไปเต็มที่ ขณะที่ป่านซึ่งแอบสงสัย กลับร่วมด้วย เพราะเห็นว่าแมวทำให้ทุกคนยิ้มได้มากขึ้น
งานนำเสนอโปรเจกต์ป่วนเกินคาด ทุกคนพูดสวนกันจนกรรมการมึน แต่บรรยากาศหอพักกลายเป็นกิจกรรมรวมใจ ซึ่งผลคือเจ้าขาวได้อยู่ต่อ กลายเป็น “กิตติมศักดิ์แห่งร่มร่วมใจ!” วินถอนหายใจโล่ง “ในที่สุดภารกิจแมวก็จบ…แบบที่ไม่มีใครโดนไล่” เอิร์ธสรุป “และนายยังคงคิดมากเหมือนเดิม”
ซันทิ้งท้าย “แล้วครั้งหน้าใครได้ยินเสียงนกฮูกอีก อย่าลืมบอกนะ จะได้ไม่ต้องตามหาแมวรอบใหม่!” ทุกคนหัวเราะ — ป่านยังแอบลูบหัวเจ้าขาว และถาม “แต่…ทำไมแมวถึงรู้วิธีเปิดฝาถังขยะได้?” กลุ่มแก๊งมองหน้ากันแล้วตอบพร้อมเสียงหัวเราะ “เพราะมันเป็นแมวร่มร่วมใจไงล่ะ!”
เจ้าขาวเหยียดกรงเล็บน้อย ๆ ก่อนจะเดินหายไป เหมือนกับจะกล่าว “แล้วเจอกันใหม่…ถ้าพวกนายยังว่างพอจะวุ่น!”
