เสียงกริ่งโรงเรียนก็ดังขึ้น เรียกให้ทุกคนกลับเข้าห้องเรียนอีกครั้ง ขณะที่เป๊ปซี่—หนุ่มม.3 ที่มั่นใจในตัวเองแบบไม่ดูสถานการณ์เลย—กำลังง่วนคิดว่ามื้อนี้จะกินข้าวมันไก่หรือผัดไทยดี เพื่อนซี้อย่างเดียร์ โผล่มาพร้อมถาดข้าวเหนียวหมูทอดและรอยยิ้มตะกุกตะกักประจำตัว
Thank you for reading this post, don't forget to subscribe!“เป๊ป…เห็นยัง ครูหมิวเขาบอกว่าเย็นนี้ให้กลุ่มเราทำโปรเจกต์คณิตเสร็จนะ” เดียร์พูดเสียงเบา ๆ เหมือนท่องคาถา แล้วเอาถาดมาชนเป๊ปซี่จนข้าวกระจาย
เป๊ปซี่สบถเบา ๆ ดึงทิชชู่มาตบแขนเดียร์ “มึงนะมึง—เดี๋ยวค่อยคิดก็ได้ นี่แค่เรื่องบวกเลขเองอะ”
บุ๊งเดินเข้ามานั่งฝั่งตรงข้ามอย่างกระฉับกระเฉง เหลือบมองถาดข้าวที่เลอะพื้น “นี่กะเสิร์ฟหมูทอดแบบไดนามิกเหรอ?” เธอพูดพร้อมหัวเราะ แล้วหยิบโจทย์โปรเจกต์ออกมาโบกกันโต้ง ๆ “ให้หาวิธีสอนเด็กป.1 ให้เข้าใจการบวกเลขสองหลัก คิดแผนยัง?”
เดียร์อ้ำอึ้ง เหงื่อตก เป๊ปซี่รีบทำเป็นพระเอก “ง่าย มึงทำโปรเจกต์อะไรก็ค้ำคอหมด กูจัดการเอง ให้พรีเซนต์แค่การบวกเลข สั่งเด็กอนุบาลยังได้เลย!”
“ป.1 เขารู้เรื่องแล้วมั้ง ไม่ใช่อวกาศ” บุ๊งเบะปาก “เป๊ป มึงชัวร์นะ? ครูหมิวจริงจังนะรอบนี้ เคยเห็นคะแนนของแกไหม?”
เป๊ปซี่ปั้นหน้ามั่น “เรื่องเล็ก—คืนนี้รวมแก๊งที่บ้านกู เจอกันสามทุ่ม คิดแผนแบบเทพๆ” เดียร์หันไปมองบุ๊งอย่างกลัว ๆ บุ๊งแค่ส่ายหัวอย่างระอา ถึงยังไงสองคนนี้ก็ไม่หยุดอยู่ดี
แว่วเสียงเพื่อนในห้อง “พรุ่งนี้อย่าลืมโปรเจกต์นะเว้ย ครูโหด!” ทุกคนแอบลอบเมียงมองกันเอง มันเหมือนจะจบด้วยดี แต่เป๊ปซี่ลืมเปิดอ่านโจทย์โปรเจกต์จริง ๆ เลยแม้แต่บรรทัดเดียว…
ตกค่ำ เดียร์ลากกระเป๋ามาร้านสะดวกซื้อที่เป๊ปซี่นัด อ้างม่านพลาสติกแคบ ๆ ติดหน้าบ้านเป๊ปซี่เป็นทางเข้าสถานศึกษาทดลอง เดียร์จด ๆ จ้อง ๆ “นี่ใช่บ้านหรือแล็บลับ”
“บ้านกูเอง แต่คืนนี้เป็นศูนย์วิจัยระดับประเทศงะ” เป๊ปซี่ตอบอย่างภาคภูมิใจ
บุ๊งเอาหนังสือเรียนโยนใส่โต๊ะอย่างแรง “เอาโจทย์จริงมาอ่านก่อนนะ เป๊ป มึงอย่าทำมั่ว!”
เป๊ปซี่แอบเปิดมือถือ เห็นข้อความครูหมิวที่ว่า “วิธีสอนป.1 ให้เข้าใจการบวกสองหลัก โดยใช้ของรอบตัว” แต่เป๊ปซี่กลับมั่วคิดว่า “ต้องทำโชว์บวกเร็วที่สุดในโรงเรียน ใครพลาดโดนทำโทษ” เพราะข้อความเก่าที่ชอบส่งไลน์กลุ่มหลุด ชวนกันแข่งเร็ว ๆ อยู่บ่อย ๆ
“แผนกูคือ… ยังกับเรียลลิตี้โชว์! เราจัดโต๊ะแข่งบวกเลขทั่วโรงเรียน แข่งเร็วใครตอบพลาดโดนทำโทษ เอาขนมมาล่อเด็ก ๆ ใครชนะได้รางวัลยักษ์!” เป๊ปซี่เสนอด้วยความจริงจัง ทำหน้าเหมือนอัจฉริยะคิดค้นอะไรใหม่ให้กับมนุษยชาติ
เดียร์กับบุ๊งมองหน้ากันละเหี่ยใจ “แน่ใจเหรอ ครูหมิวไม่ได้บอกให้แข่งนะ เค้าให้หาวิธีสอน…” เดียร์พึมพำออกมาแต่เป๊ปซี่ยกหนังสือปิดหน้า “ใครจะไปเชื่อ เดี๋ยวจัดจริง ได้ใจเด็กแน่นอน!”
บุ๊งถอนใจ “แค่โปรเจกต์ยังจะมีลุ้น มึงนี่สุดจัด”
ค่ำคืนนั้นทั้งสามเริ่มซ้อม “บวก 18 กับ 36 ได้เท่าไหร่!” เป๊ปซี่ตะโกน เดียร์กดเครื่องคิดเลข บุ๊งทุบโต๊ะเป็นเสียงประกอบ บางครั้งก็งงว่าทำไมคิดเลขแค่สองหลักถึงวุ่นวายขนาดนี้ เด็กข้างบ้านวิ่งมาด้อม ๆ มอง ๆ ถาม “เล่นอะไรคะ?” เป๊ปซี่แถไป “เกมบวกเลขของโรงเรียน อยากมาช่วยไหม?”
เด็กคนนั้นพยักหน้า เดียร์หน้าเสีย “เอิ่ม คนเริ่มมาแล้วมั้ง” บุ๊งแซวเบา ๆ “โจทย์ซับซ้อนมั้ยครับเด็ก ๆ”
วันรุ่งขึ้น โถงโรงเรียนเต็มไปด้วยแผ่นกระดาษ ป้ายประกาศสีสดใส “แข่งบวกเลขไว ป.1 – ป.6 มาร่วมสนุก!” ทุกคนงงว่าทำไมโปรเจกต์คณิตจู่ ๆ กลายเป็นมหกรรมการแข่งขัน เป๊ปซี่ในชุดพิธีกรทำเสียงเครียดมากเกินจำเป็น
“เอ้า พร้อมยัง เดี๋ยวจะแจกขนมให้คนที่บวกเลขเร็วสุด!” เป๊ปซี่ประกาศ ขณะที่เด็กประถมบางคนหน้าซีดมาต่อแถว เดียร์ส่งสายตาลำบากใจ “นี่ใช่สิ่งที่ครูอยากได้เหรอ…”
แต่แล้วเสียงประกาศของครูหมิวก็ดังกลางลาน “ขอให้นักเรียนป.1 ทุกคนเข้ามุมห้องประชุมใหญ่ โปรเจกต์สอนการบวกเลขจะเริ่มแล้ว…” ความเงียบวาบขึ้นทันที เป๊ปซี่หน้าซีด “เฮ้ย กูผิดงาน?”
บุ๊งกัดฟัน “ก็บอกแล้ว! ดูโจทย์ก่อน เดี๋ยวซวยแน่เลย!”
เป๊ปซี่แก้ไขสถานการณ์ “พวกเราแข่งเลขแป๊บเดียว เดี๋ยวก็เข้าไปสอน… สอนแบบโชว์ความเร็วไง!” เดียร์โหยหวน “คราวนี้ฉิบหายแล้วเป๊ป!”
ทันทีที่เข้าไปในห้องประชุม ครูหมิวจ้องหน้าทั้งสามอย่างสงสัย “ไหนโปรเจกต์ของกลุ่มเธอคืออะไร” เป๊ปซี่พลิกกลับมายิ้มแหย ๆ “คือเรา… ให้เด็กแข่งเร็ว แล้วก็… เอาขนมล่อ เอ้าเด็ก ๆ แจก!”
ครูหมิวเก็บความงุนงงไว้ในสีหน้า ฟังแล้วเหงื่อตก “ฉันให้หาวิธีสอน ไม่ใช่แข่งบวกเลข!”
เงียบสนิท ทุกคนหันขวับไปที่เป๊ปซี่
เดียร์พูดเสียงเบาว่า “ถือว่าสนุกมั้ยครู” บุ๊งกระซิบ “ขอให้ได้ใบแจ้งพักเรียน”
เป๊ปซี่คิดฟุ้งพล่าน “งั้นเรา…ลองใหม่ครับ ครูครับ งั้นเราจะสอนแบบเล่นเกมแทน มาหัดบวกเลขด้วยตัวเลขลูกโป่ง!” เป๊ปซี่ควักลูกโป่งสีสันสดใสออกมาอย่างไร้สติ บุ๊งดึงแขน “มึงเตรียมลูกโป่งมาทำไมอีก อย่าบอกนะว่าคิดจะแจกเด็กทุกคน!”
“สนใจทดลองไหมเด็ก ๆ!” เป๊ปซี่ชูมือสูง “ใครถูกบวกสองตัว รับลูกโป่งเป็นของรางวัล!” เด็กเริ่มแห่มา เงินค่าขนมเป๊ปซี่หายวับในพริบตา บุ๊งตะโกน “ในโจทย์ไม่ได้มีลูกโป่งด้วย!”
ผลคือ เด็ก ๆ แข่งแย่งลูกโป่ง เกิดมหกรรมลูกโป่งเป่าตุงเป่าแตกกลางห้องเรียน ใครบวกถูกก็แย่งรางวัลวุ่นวาย เป๊ปซี่ตะโกนแทบขาดใจ “เบา ๆ ลูกโป่งจะหมดแล้ว!” เดียร์หัวเราะแห้งๆ “โปรเจกต์บวกเลขหรือโปรเจกต์ซื้อของเล่นปลอบใจเด็ก?”
เมื่อครูหมิวเดินวนมาอีก เป๊ปซี่โดนถาม “ไหนล่ะ หลักวิธีคิด? อธิบายซิ” เป๊ปซี่ปั้นหน้าแล้วตอบ “ก็คือ…ให้เด็กมีแรงจูงใจครับ เอารางวัลเข้าหาเลข กำลังใจมาเต็ม”
เพื่อนร่วมชั้นอื่น ๆ เริ่มกลั้นขำ ส่วนครูหมิวถอนใจ “คราวหน้า อ่านโจทย์ให้ดี… แล้วก็พรุ่งนี้มาอธิบายใหม่ พร้อมเขียนขั้นตอนการสอนที่แท้จริงมาให้ครบ!”
สามเพื่อนซี้เดินออกจากห้องประชุม แม่บ้านโรงเรียนกวาดลูกโป่งชิ้นเละระเกะระกะ ทุกคนมองหน้าเป๊ปซี่ “เยี่ยมเลยมึง ผลงานระดับตำนาน”
เป๊ปซี่โค้งแบบพิธีกรปลอม “ชีวิตมันต้องลอง!” เดียร์ซึม “เกือบจะพรีเซนต์ผ่านละ…” บุ๊งส่งสายตา “ครั้งหน้า อ่านโจทย์เองละกันนะหัวหน้ากลุ่ม”
เย็นนั้นเป๊ปซี่ซื้อขนมไปฝากเพื่อนสองคน “ขอโทษละกัน กูไม่คิดว่าเรื่องบวกลบจะวุ่นวายขนาดนี้” เดียร์พูดเสียงเรียบ “เรื่องธรรมดาแหละ ก็ชีวิตคนจริง ๆ นี่” บุ๊งยิ้ม “แต่ถ้ามึงมั่นอีกคราวหน้า เอิ่ม…ขอเป็นคนอ่านโจทย์เองนะ”
ทั้งสามเดินกลับบ้าน หัวเราะไปคุยกันไป เสียงหัวเราะของพวกเขาไม่หายไปง่าย ๆ แม้โปรเจกต์จะวุ่นวายเป็นวงกว้าง สุดท้ายก็ไม่ได้อะไรเลยนอกจากความรู้ใจเพื่อน และเรื่องเล่าฮาสุดขอบฟ้า
วันรุ่งขึ้น เป๊ปซี่จัดกล่องเครื่องเขียนใหม่เข้าสู่ห้องเรียน กล้าขึ้นกว่าเดิมนิดหน่อย ครูหมิวเดินผ่าน “เป๊ปซี่ วันนี้อ่านโจทย์มาหรือยัง?” เป๊ปซี่ยิ้มกว้าง “รอบนี้ ไม่ข้ามบรรทัดเดียวครับ!”
เสียงหัวเราะของเพื่อน ๆ ในห้องดังคลอ “เอ้า เป๊ปซี่ สู้ ๆ รอบนี้ห้ามแจกลูกโป่ง!”
ท้ายสุด ทุกคนฝากกันไว้ “อ่านโจทย์ก่อนทุกที” …เสียงหัวเราะอบอุ่นปะทะเสียงกริ่งเลิกเรียน—รอยยิ้มยังอยู่กับทุกคนในห้อง ทั้งวันนั้น และวันพรุ่งนี้
